Elif & Murat

Dear Diary #2

2012-02-13T14:38:00.003+02:00

Bir şey farkettim, arkadaşlık ilişkilerim pürüzsüz gitmediğinde çok fazla geriliyorum. Kıskançlık, sevgisizlik... bu işler araya girdiğinde çok fazla düşünüyorum üstünde, ne yapmış olabilirim diye. Suçu hep kendimde arıyorum.

Yani neden abi? Ben seni az mı sevdim, ben seninle paylaşmadım mı paylaşmam gereken şeyleri? Nedir bu çekememezlik, bu kıskançlık, bu kontrol etme isteği? Zarar vermiyorum ki ben sana, veriyorsam söyle yani, bir daha yapmam. Garip bakışlar atıp, sonra can ciğer olmaya çalışma yani. Sonra üstüne üstlük aşırı değer verdiğim insanların kanına girmeye çalışma. Sıkıntı yaratıyorsun, çok fazla. Salak değiliz işte, hissediyoruz böyle şeyleri. Afedersin de ben o kadar çok insanla uğraştım ki şimdiye kadar, bana açık kitap gibisin, sadece sayfalarını çevirmem gerekiyor.

Ben çok içimden geldiği gibi davranıyorum, aşırı kalpten oluyor o genelde, karşımdaki insanın bir "insan" olduğunu düşünerek. Sonra o insanlar saçmalıyor, ya kıskanıyor, ya sevgisizleşiyor, ya yanlış anlıyor, ya meraklanıyor. İşte o zaman benim beynim devreye giriyor, o kitaptan topladığım bütün bilgileri üzerine kusasım geliyor. Çoğu zaman da doğru oluyor o söylediğim şeyler, insanlar çok üzülüyor o zaman. Yapma sen de abi yani, kimseye garezim yok benim.

Denge dostum denge...

It's all a game, avoiding failure when true colours will bleed.

2012-02-06T21:30:00.001+02:00

Shakespeare 66

2012-01-29T12:03:00.000+02:00

As I did before, I will share another lovely piece of art, as I call, I like Sonnet 66 of Shakespeare and its
Turkish translation by Can Yücel.

(English)
Tired with all these, for restful death I cry,
As, to behold desert a beggar born,
And needy nothing trimm'd in jollity,
And purest faith unhappily forsworn,
And guilded honour shamefully misplaced,
And maiden virtue rudely strumpeted,
And right perfection wrongfully disgraced,
And strength by limping sway disabled,
And art made tongue-tied by authority,
And folly doctor-like controlling skill,
And simple truth miscall'd simplicity,
And captive good attending captain ill:
Tired with all these, from these would I be gone,
Save that, to die, I leave my love alone.
----------------------------------------------------------
(Türkçe)
Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni,
Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez.
Değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini,
Değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz,
Değil mi ki ayaklar altında insan onuru,
O kızoğlan kız erdem dağlara kaldırılmış,
Ezilmiş, horgörülmüş el emeği, göz nuru,
Ödlekler geçmiş başa, derken mertlik bozulmuş,
Değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın,
Değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene,
Doğruya doğru derken eğriye çıkmış adın,
Değil mi ki kötüler kadı olmuş Yemen' e

Vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama,
Seni yalnız komak var, o koyuyor adama.

The Girl with the Dragon Tattoo

2012-01-23T14:00:00.002+02:00

Kitabı daha popüler olmadan önce okuduğum şimdi Hollywood'un bile eline düşen inanılmaz senaryo (neyse ki mahvetmemişler, aksine çok çok daha iyi olmuş İsveç versiyonundan) sonunda vizyona girdi. Filmin ve hikayenin mukemmeliyetinden bahsetmek istemiyorum, çünkü kitabı okumanız çok daha hayırlı, ama film de film diye sayıklayorsanız, şu açılış sahnesini izleyin ve sinemaya koşun diyorum sadece. Muhteşem.

2012-01-14T16:04:00.001+02:00

Jalouse Magazine: Une Fille Comme Les Autres from Matthew Frost on Vimeo.

Kıskanan takımdan mısın yoksa her istediğini yapan mı?

2012-01-08T19:58:00.000+02:00

"Life is not about finding yourself, it is about creating yourself. Poor you, if you choose to create something just exactly on the line between your mind and your heart. Because you would eventually stuck in a crossroad. You would be able to use both, but you would have no rationality for the things you love, no feelings for the things you learn. Thus, people will rather love you or hate you. Some of them would think that they should protect you, some of them would think they should worship you. It depends on which side you show them and with time you would learn which side to show. But one day, you would just crave for someone to treat you as an equal. Someone to accept who you are as you are. Someone that you do not have to choose which side that you should show. It would not be easy my dear, but it would worth it, if you find it."

Lisboa - Special Edition for Murat...

2012-01-08T15:15:00.001+02:00

This is the place you will experience...

Photos by Ezgi Kılınç and Mercedes Rebelo

Respect for Suffering One / Acı Çekene Saygı

2012-01-08T12:16:00.001+02:00

A poem by César Mendoza (In English)

Respect for the Suffering One

I do not agree with God about the people who committed suicide shall go to hell.
When my soul got tired of participating to the creation of the universe, I am going to commit suicide, too; using a way that never had been tried before.
Almost all smart hearts, had committed suicide and told the earth to fuck off.
I am not an atheist, like he is the father, I’m a son who is offended to God
If God sends the people who committed suicide and Nietzsche to hell, I’d rather burn in hell, too. God loves honesty…
I do not like God’s imagination.
If I were God I wouldn’t send prophets. I’d talk to people directly.
If I were God, I would punish Hitler with making him a kindhearted Jew. Or I would make him a talented writer. So he would open the evil in his heart into canvases instead of people.
If I were God states would disappear; rose scented individuals would exist only. Horses would run the wild times.
If I were God I’d provide a mind-power to everyone that makes it possible to be the character they wanted to be. So the world would turn out to be the creation process of a poem.
If I were God I would commit suicide, because I couldn’t learn to suffer with people.
---------------------------------------------------------------------------------------------------
Bir César Mendoza şiiri (Türkçe)

Acı Çekene Saygı
Tanrı' yla aynı fikirde değilim, intihar edenlerin cehenneme gideceği konusunda.
Kainatın yaratılışına katılmaktan bıktığımda ruhum, intihar edeceğim ben de; denenmemiş bir yolla.
Neredeyse bütün akıllı kalpler intihar edip siktir çekmiş yeryüzüne.
Ben ateist değilim, babasıymış gibi, ben tanrı' ya küsen bir çocuğum.
Eğer tanrı intihar edenleri ve Nietzsche' yi cehenneme gönderirse cehennemde yanmayı tercih ederim ben de. Tanrı dürüstlüğü sever...
Tanrı'nın hayal gücünü beğenmiyorum.
Ben tanrı olsam, peygamberler göndermez. Direkt konuşurdum insanlarla.
Ben tanrı olsam, Hitler' i iyi kalpli bir yahudi olmakla cezalandırırdım,. Yahut yetenekli bir yazar yapardım onu. İçindeki kötülüğü insanlara değil tuvallere boşaltırdı
Ben tanrı olsam, devletler yok olur; gül kokulu bireyler var olurdu sadece. Atlar çılgın zamanlar koşardı.
Ben tanrı olsam, düşünce gücüyle herkesin istediği karakter olmasını sağlardım. Dünya bir şiirin yaratılım sürecine dönüşürdü böylece.
Ben tanrı olsam intihar ederdim, insanlarla birlikte acı çekmeyi öğrenemediğim için.

Requiem For Indifferent

2012-01-07T21:46:00.001+02:00

Hollanda'lı Gothic Metal grubu Epica'nın Mart 2012'de yayınlayacağı REQUIEM FOR THE INDIFFERENT isimli yeni albümlerinin tanıtımı için çektirdiği fotoğraflar ilk defa bu internet günlüğünde yayınlanıyor...

NOTE: Nuclear Blast did not give any photocredit for these photos, but we believe most (or all) of them were take by Stephan Heilemann. Putting our blog URL on photos does not mean that we own them or we took them. We just want to be sure where the photos we use are used. Some people are seriously unrespectful, by using anything s/he found on the internet without writing from where s/he took it, as you can understand, show some respect and put us in your sources! Because this is the very first time you saw these promotional photos!

"2"

2011-12-28T12:50:00.002+02:00

Bugün blogumuz 2. yaşına girdi! Zaman ne kadar çabuk geçiyor :) Bugünü nasıl mı kutlayacağım? Bütün gün Angry Birds oynayarak! Viiiii!

Dear Diary...

2011-12-24T02:58:00.002+02:00

Son zamanlarda kişisel güncem haline getirdiğim bu blogu umarım sıkıcı bulmaya başlamamışsınızdır. Sınavlar bitince insan neye sarılacağını şaşırıyormuş, kusura bakmayın.

Neyse, gece yarısı elimde kahvemle oturdum burayı güncelliyorum. Noel arifesi "arifesi"ndeyiz Lizbon şehrinde. Doğru düzgün ışıklandırma yok zaten kriz nedeniyle, kar desen ülkeye uğramıyor. O Noel sevinci denilen şeyden eser yok yani. Ben kendi kendime oraya buraya kartpostal göndererek Noel ruhu yaşatmaya çalışıyorum, bana ne oluyorsa.

O değil de yeni yıl geliyor. Buraya geleli nerdeyse 4 ay oldu, nasıl geçtiğini anlamadım bile. Ciddiyim, çünkü dönüp baktığımda hiçbir şey yapmışım gibi gelmiyor. Şehirde hala alışveriş merkezlerinden başka yer bilmiyorum, güzel restaurantlar bulmadım, en iyi gece klübü hakkında bir bilgim yok. Gece klubünü bırak, sadece 2 kez mi ne sarhoş oldum burada. 4 ay, koskoca 4 ay? Şehir merkezine tek başıma insem hayatta yolumu bulamam haritasız, o derece. Halbuki Lizbon'dayım, ballandıra ballandıra anlatmayı bitiremiyor millet. Çok doğru konuşuyorlar biliyorum ama yaşayamadım şehri, ayıp değil mi?

Biraz nedenini çözdüm ama bu aralar (Gelir gelmez derslere sarılmam dışında tabi). Son bir kaç gündür biraz kendime gelmeye başladım, o geçen senenin stresini, boynuma inen o titreme geçmeye başladı biraz, hala daha arada bir geliyor ama.

Yalnız bu süreçte ne kadar salak davrandığımı yeni farkediyorum, insanlara ne kadar kaba davrandığımı, ne kadar dengesiz olduğumu. Kıyafetimi biri beğendiğinde ben teşekkür etmek yerine, "Neden?" diye soruyorsam bunun arkasında bir sıkıntı vardır zaten, ben neden farkedemedim ki kendimi daha önceden. Yeni arkadaşlıklar yapamadım, yeni yerler göremedim, gittiğim her yere yalnız gider olmuşum farkında bile değilim, etrafımda görünmeyen gözler varmış gibi hissetmişim sürekli hiç yalnız olmamışım ki beynimde. Çok kendimi haklı çıkarmaya çalıştığımdan, insanların ne demeye çalıştığını dinlemez olmuşum. Çok düşündüğümü söylemişim, kontrol biraz elden gitmiş. Neyse ki düşüncelerim kötü değilmiş de fazla düşman edinmemişim ama dost da bulamamışım. Aşırı öz eleştri yapmışım, çok yıpratmışım kendimi.

2011, sıkıntılıydın kabul et, beni bayağı bir sınadın sen, ama bence sınavı başarıyla geçtim, ne dersin? Biraz yüzümü güldürüyorsun bu aralar, sakinleştim artık kafamda onca düşünce dönmüyor eskisi gibi. Gözlerimi kapatıp uzun uzun bacaklarıma sarılmıyorum, bir gün aşırı mutlu olup, ertesi gün kederlere bürünmüyorum. Evet ya, bunu bile yaptırdın bunu bana... Bir anda çok üstüme yüklendin ama bence sen, yapmadın yapmadın, hoop önüme atıverdin. Ne bileyim ben nasıl uğraşmam gerektiğini bunca şeyle.

Uzun süre biraz uzak durduğum için insanlıktan, ne yaptığım hakkında bir şey söylemediğim için özür diliyorum, ama bir şey de yapmadım zaten, sürekli ders çalışıyordum. Ha şunu da söyleyeyim, bundan sonra da kimsenin hayatıma kamera sokmasına izin vermeyeceğim, herkes her şeyi öğrenmesi gerektiği zaman öğrenecek. Sevmiyorum dikizlenmeyi, sevmiyorum kıskançlığı, sevmiyorum yapmacıklığı. Arkamdan konuşulmasından hele nefret ediyorum. Yapan varsa sussun, şimdi. Hayat benim hayatım, yol benim yolum. Yaptıklarımdan pişman değilim, kitapta kötü alışkanlıklar altında yazan hiçbir şeyi de yapmadım zaten. Hatta temiz aile çocuğu kavramının karşısına oturtabilirsiniz beni, %100 saf ipek, ama işte, benim tek hatam aşırı korkusuz olmak, ama çok gereksiz zamanda da korkudan ne yapacağını bilememek...

2012 sana gelince, senden tek dileğim, bana güç ver.

Çünkü ben farkettim ki o kadar da kötü bir insan değilim, zamanında bazı insanların söylediği gibi. Bu farkettiğim tarafımı daha da koruyabilmem için, daha az zararlı hale getirmem, yontmam ve paylaşmam için güç ver.

Ha bir de eski alçak gönüllülüğümü geri ver, onu çok kaybetmişim işte. Her ne kadar kimseyi üzmeye çalışmasam da, alçak gönüllülüğüm çok kaybolmuş, onu geri istiyorum ama nasıl alacağım bilmiyorum. Ne olur, bana onu geri ver, o çok büyük ihtiyaç meselesi.

Ya da biliyor musun, bence çalmış insanlar onu benden, ben ne kadar alçak gönüllü olmaya çalıştıysam, o kadar farklı algılanmışım. Halbuki, kimsenin hit kitabını best-sellerlıktan düşürmeye çalışmıyorum ben, mutlu oluyorum hatta o rafta gördükçe. Ama benim kitabım da yanına gelince diğer kitabın, ne oldu kızım sana hop, hani mutluydun ben buradayken diye de sorulmasın bana. Ben herkese yol vermek için de yaratılmadım, seviniyorsam, gerçekten değer verdiğimdendir, alçak gönüllülüğümdendir, kendimi ezdirmek istediğimden değil, buna da saygı gösterilsin.

İşte 2012, o alçak gönüllülüğü bulursan, onu bana bir geri getir...

Her şey daha iyiye gidiyor neyse ki, umuyorum daha da iyiye gidecek.

Bir daha ne zaman bu kadar dürüst bir yazı yazarım bilmiyorum, belki başka bir gece yarısı yine. Ne olur, okuyan korkmasın, bu kadar haşin değilimdir normalde, ama bazen kaçıveriyor sert tarafım kontrolümün altından işte...

İyi geceler blog... Mutlu Noeller!

I can't guarantee his safety...

2011-12-21T16:02:00.000+02:00

Middle Earth is there and back again!

Disco Breaker

2011-12-20T00:28:00.002+02:00

Bedük'ün kliplerini sevmeyen ölsün. Şarkıları da Türk dans müziği standartları için aşırı üst düzeyde.

Son çılgınlığı olan Disco Breaker için aşağıdaki linke tıklayın!

www.discobreaker.com

A Dream Emporium

2011-12-13T13:50:00.002+02:00

Hani daha önceden de yazmıştım ya Radiohead'le ilgili bir yazımda, böyle bazı albümler tam zamanında gelir, hayatınızın soundtrack'i oluverir diye. Dark Passion Play örneğini vermiş miydim o yazımda hatırlamıyorum, eğer verdiysem bir kez daha vermem de sakınca yoktur umarım, ne de olsa bu yazı Nightwish'le ilgili olacak. Yok ama eğer vermediysem söyleyeyim, Dark Passion Play kadar hayatıma cuk oturan bir albüm daha olmadı ŞİMDİye kadar. Hatırlarsınız oldukça rahatsız edici, iğneleyici, öz eleştrisel bir albümdü. Ben de hayatımın öyle bir dönemindeydim o zamanlar, iğneleyecek çok şeyim vardı, arkamdan bıçaklayan dostlarım, suçlayacak da bir tek kendim vardım. 19 yaşındaydım, Stephen King okumuştum, tek isteğim başka dünyalara kaçmaktı, ki yaptım da. Çok dinledim, çok eşleştirdim kendimi, ama hep tutundum bir şeylere.

İşte şimdi, yepyeni bir Nightwish albümü geldi kondu önümüze, yine hayatımın ilginç bir döneminde, yine büyük değişiklikler yaşarken, bir çok hayal kurarken, bir çok hayalimi de gerçekleştirmişken. Üstelik de bunları çok hayali bir şehirde gerçekleştiriyorum, Lizbon'da.

Lizbon gibi bir şehirde yaşayınca insan küçük bir mutluluk balonunun içinde hissediyormuş kendini. Burası Avrupa'nın unutulmuş vahası gibi. Herkes varlığından haberdar ama ancak bir kaç şanslı insan onu görmüş veya yaşamış. İlk görüşte anlatılanlar kadar muhteşem gelmiyor gözünüze, ama bir garip, bir anda içine alıveriyor insanı. Yabancı hissetmiyorsunuz burada, herkesin yüzünde bir gülümseme, herkesin bir naif bir mutluluğu var sanki içinde. Fonda da dayanılmaz çekicilikteki hafif melankoli... Bir o kadar da ürkütücü aslında, derinlerinde neler yaşanıyor bilmiyorsunuz. Siz sanat ve naif mutlulukla doluyken, biliyorsunuz ki arka sokaklar da ne karabasanlar kol geziyor. Ama siz kaybolmuşsunuz çoktan o mutluluk balonunun içinde, o sizi yutmuş, siz de seve seve ona teslim olmuşsunuz bile.

Imaginaerum - ŞİMDİye kadar dedim, çünkü şu an hayatımın bu dönemini daha güzel anlatan bir albüm olamazdı. Akıcı, sakin ama eğlendirici, mutlu, bir o kadar da ürkütücü, adrenalin dolu... anlatmak zormuş. İnsan yaşamını ne kadar yazıya dökebilir ki zaten...

İki tane dövmem var, tıpkı gençken hayalini kurduğum gibi, uzun ama sakin dalgalı saçlarım var her gün açık bırakabildiğim, güzel kıyafetlerim var, küçük bir evim, iyi bir üniversitem var. Gurur duyduğum anılarım var, deneyimlerim, gazetelerde yayınlanmış yazılarım var, muhteşem arkadaşlarım, bana destek olan, benimle gurur duyan bir ailem var. Bu mutluluk baloncuğunda yaşarken, karşılaştığım şeylerin daha güzel bir anlatımı olabilir mi, Imaginaerum'dan başka?

Albüm kritiği olacaktı bu yazı ama çok kişiselleştirdim biliyorum. 23 yaşındayım artık, büyüdüm, neredeyse meslek sahibi olacağım. Bu günlerde şu cümleleri kurabiliyorum ama ben işte, ben iki şeyle büyüdüm. Biri Harry Potter, diğeri de Nightwish. İlginç değil mi dövmelerimden birinin kayan yıldız, diğerinin de bir ejderha olması?

Ha, küçük bir albüm kritiği ille de istiyorsanız, beni tanırsınız belki de tanımazsınız; beni ilginç bulursunuz, belki de bulmazsınız, normal bir Türk kızıyım sonuçta, ama nasıl hissettiğimi merak ediyorsanız, dinleyin. Daha güzel bir şekilde anlatamam ben kendimi çünkü.

ELIF '11

Edit: Şimdi farkettim de hiç de alçak gönüllü bir yazı olmamış, neyse albümde alçak gönüllü değil zaten...

No Light, No Light

2011-11-18T17:35:00.002+02:00

ELIF'11

Adele

2011-11-13T01:57:00.001+02:00

Adele Laurie Blue Adkins...kısaca Adele... Adele ile nasıl tanıştım. Hiç ama hiç hatırlamıyorum. Birden albümlerini alıp dinliyor buldum kendimi. Harika bir kadın, Muhteşem bir güzellik, İnanılmaz bir ses. Daha 2 albüm ile tüm dünyada tanındı ve meşhur oldu. Hak ediyor, kendine özgür sesi ve tavrı ile her yaptığı iş göz alıcı. 1988 doğumlu, İngiliz ancak RTL'nin Hollanda kanalında kendisiyle yapılan bir röportajda ailesinde Türklerin, İspanyolların ve İngilizlerin olduğunu, babası yüzünden yarı Gal olduğunu söylüyor. Aksanına bayılıyorum. Müziğine gelirsek... 2008'in ocak ayında 19 isimli albümüyle müzik piyasasına girdi. İngiltere'de 4 kere Platinyum ödülü aldı, yani albüm 5 milyondan fazla sattı. Albüm, Chasing Pavements, Cold Shoulder ve Hometown Glory gibi hit parçalara sahip. Bu başarısıyla fazla havalanmadı, ayakları yere sağlam bastı ve tam 3 sene sonra gene bir ocak ayında 21 isimli albümünü çıkardı. Adele, 21 ile artık yerini sağlamlaştırdı. Bir efsane olma yolunda yavaş yavaş ilerliyor artık. Bu albümü yaparken, sevgilisinden ayrılması, tüm hayal ve kalp kırıklıklarını albüme aktarmasına neden oldu ve muhteşem bir kayıt ortaya çıktı. Artık hemen hemen tüm amatör sanatçılar tarafından cover'lanan Rolling In The Deep isimli hareketli ilk single'ını, Someone Like You isimli slow ikinci single'ı takip etti. Albümdeki en iyi üçüncü parça olan Set The Rain To The Fire'ı da üçüncü single olarak seçti. Albüm Eylül 2011 itibariyle dünya çapında 10 milyon sattı. 21 albümün başarısının arkasında harika bir yapımcı olan ve aynı zamanda Florence Welch ile de çalışan Paul Epworth'ün de olduğunu unutmamak gerek. Sesi tenor ve mezza-soprano arasında olan Adele, harika fiziğiyle de insanların kalbinde taht kurdu, 19 ve 21 albümündeki etkileyici şarkılarını 22 Eylül 2011 akşamı Londra'nın meşhur Royal Albert Hall konser salonunda söyledi ve bu konseri kayıt altına aldı. Adele, şimdi de bu harika akşamda çekilen görüntüleri bir DVD olarak 29 Kasım'da yayınlıyor. DVD/CD/Blu-Ray formatında yayınlanacak bu konser kaydında, Adele'in tüm hit parçalarının yanında, Bonnie Raitt’in "I Can’t Make You Love Me" isimli ve The Steeldrivers'ın "If It Hadn’t Been For Love" isimli Adele tarafından seslendirilen coverları da yer alacak. Kaçırmayın derim. İşte konser kaydının fragmanı;

MURAT'11

Nightwish - Storytime

2011-11-09T18:47:00.003+02:00

MURAT'11

Never Let Me Go

2011-11-02T23:17:00.000+02:00

Şimdi müzik piyasasısında ya güzel olduğunuzdan başarılısınızdır, ya muhteşem sesiniz vardır, ya giyinmeyi biliyorsunuzdur ya da en basitinden güzel şarkılarınız vardır. Hepsinin bir arada olma olasılığı yoktur. En azından Florence Welch ortaya çıkana kadar.

Florence + The Machine isimli Florence Welch adındaki muhteşem fizikli ve sesli bayanın etrafında oluşmuş bu grup, ikinci albümleri Ceremonials ile karşımızda. Şimdi özellikle ikinci albüm lafına değinmek istiyorum çünkü ikinci albümler zordur. Ya batarsınız ya çıkarsınız. Özellikle ilk albümünüz muhteşem güzellikteyse. Ya tarzınızı değiştirmeniz gerekir ya da "safe" oynayıp aynı tarzda şarkılar yazarsınız. Yani ikinci albümü sendromu işte, herkes bilir. Bu sendromu özellikle hayranlar çeker, çünkü o kadar övdükleri müzisyenler hayal kırıklığı yaşatacaksa hiç çıkmasın albüm daha iyidir. Rezil olmak var sonuçta.

Büyük bir Florence hayranı olarak açık açık söylüyorüm, ben böyle bir sendroma girmedim. Florence de girmiş gibi gelmedi. Hatta albümü beklemek bir o kadar rahat oldu benim için, ta ki tracklist açıklanana kadar. Sonra her gün bilgisayar başında ufak ses kliplerini dinledim.Ses klipleri çok dandik şeyler dinlemeyin ama tavsiye etmem.

İşte şimdi Ceremonials bütün ihtişamıyla karşımda. Nasıl anlatacağımı bilmiyorum, çünkü ilk albüm Lungs tarzında diyeceğim değil, farklı diyeceğim çok farklı da değil. Dinleyince diyorsunuz evet yahu bu Florence + The Machine şarkısı diye ama bir farklı bir tadda böyle...

Bu albümün en güzel yanı çok daha fazla koro kullanımı olmuş bence. Bol bol ve yerinde kullanılan koro ve üstüne serpiştirilen perküsyonlar, sizi dünya üzerinde bırakmamaya niyetli. Zira albümü dinlerken bembeyaz elbiselerin içinde dans ediyor gibi hissediyorsunuz. Özellikle "What The Water Gave Me" şarkısında ben ciddi anlamda yapmayı düşündüm beyaz elbise içinde dans etmeyi. Beyaz elbisem yokmuş.

Ha "What the Water Gave Me" şarkısından bahsetmişken, albümdeki bir kaç şarkıdaki su teması beni ayrıca mest eden bir olay. Nedense su elementiyle ilgili her şeyi seviyorum, kliplerdeki yağmurlu saçma salak sahneleri bile seviyorum sırf su var diye. En büyük hayalim deniz kenarında bir ev tutmak. O yüzden albümdeki "Never Let Me Go" şarkısı da benim gönlümü kaptı.

Albümün ikinci single'ı No Light, No Light'da "everyday, i'm shuffling" türünde bir şarkı. Zira 3-4 gün kendisine bağımlı kaldım, albümün geri kalanını dinleyemedim.

Bunun dışında "Spectrum", "Heartlines", "All This and Heaven Too" şarkıları da yine muhteşem güzellikle. "Seven Devils" biraz önceki albümdeki "Blinding" havasında, ama şahsen "Blinding"i tercih ederim.

Müziğin muhteşemliği dışında, Florence Welch muhteşem güzellikte bir hatun, şarkı söyleyince iyice peri gibi oluyor, bazen gerçek mi diye merak ediyorum. Umarım kendisini bir gün canlı canlı görme fırsatım olur.

ELIF '11

Cançao do Mar

2011-10-16T13:14:00.002+03:00

Ufak çaplı bir kültür şoku atlattım bu hafta. Daha önceden hiç olmamıştı bu bana ya da oldu da ben hatırlamıyorum. Aşırı yalnız kalmak istedim, sanki denizin içinde boğuluyor gibi hissettim. Mutsuz değildim ama kaybolmuştum. Neyse ki çok uzun sürmedi, 2 günde geçti gitti, bir gece nehir kenarında insanlarla şarap içmekmiş meğerse bütün mesele. İngilizce bilmeyen komşunun benimle muhabbet etmeye çalışmasıymış.

Sanırsam ilk defa başka bir ülkede yalnız olmamdan kaynaklı oldu bu durum. Hep yanımda benimle beraber gelen birileri vardı, aynı yollardan geçen. Yalnız başıma yolda yürüsem bile, bir yerlerde kebapçı görüyordum, her ne kadar o kebabın gerçek kebap olmadığını bilsem de. Ama şimdi, çok uzaktayım, etrafımda Türk veya Türklüğe ait ufak bir iz bile yok. Koca bir denizin ortasında kaldım ama bir o kadar da o denizin bir parçası sayıldım. Nereye bağlanacağımı bilemedim, bağlanıp bağlanmamam gerektiğini de bilemedim.

Cevap öyle basit ki aslında, önceden de yüz bin kez kendi kendime verdiğim bir cevap bu.

23 senelik küçücük yaşamımda bir çok insanın yapmaya bile cesaret edemeyeceği şeyleri yaptım ve atlattım ben, ne deneyimlerden geçtim, neler gördüm, kimlerle tanıştım, kimlerden ayrılmak zorunda kaldım. Belki açıkta uyumadım hiçbir zaman ama çok kötü şartları da gördüm. Bu vakitten sonra ailem bile bana sadece destek olabilir, ayakta durmak benim işim. O denizde sır üstü yatıp yüzüme bir gülümseme kondurmak benim, sadece benim işim.

Bencil düşünceler mi bunlar? Bilmiyorum, belki de. Ama ben kimilerine göre rüya gibi gelen, benim de küçükken rüyalarımı süsleyen bir hayat yaşıyorum. Öyle iyi biliyorum ki elimdekinin değerini ve her geçen vakit değerlendiğini, onu korumak gittikçe zorlaşıyor. Ama benden başka kim koruyabilir ki onu?

ELIF '11

Fotoğraflanan "Moda"

2011-10-03T21:50:00.002+03:00

Bu bloga dahil olalı çok oldu evet biliyorum. İlk yazımı, konuyu kafamda iyice toparlayıp yazmak en iyisi diye düşündüm ve bu zamana kadar sarktı. :) Umarım hoşunuza gider.
Fotoğraf öğrencisi olduğum için, ilk yazımı bölümümün en sevdiğim dalıyla başlayayım.
Moda dünyası bilindiği gibi çabuk tüketilen ve sürekli yenilenen bi dünya. Hiç boş durmuyor maşallahı var. Bu dünyanın "fotoğraflanan" kısmı da bir hayli zor. Dışarıdan bakıldığında "hehe arkaya bi fon, ordan burdan ışık, bas deklanşöre" gibi görünüyor olabilir fakat vize ödevimin zamanı gelince olayın hiç de böyle olmadığını bizzat gözlerimle gördüm. Profesyonellerin yaptıkları işleri hayal etmek değil, düşünemiyordum bile. Allahtan 4 kişilik yakın arkadaşlarımdan oluşan ekibim (!), sadece 2 reflektörüm, amatör olsa da profesyonel modellere taş çıkarabilecek 1 modelim ve yaptığı kombinlerle, dış mekanlarda bu işi 1 günde, amatör fotoğrafçı adayına göre gayet üstesinden gelmiştik. :)
Modayla içli dışlı olana dünyanın en zevkli işi, alakasız olana ise dünyanın en büyük eziyetidir moda fotoğrafı. Modayla hiç alakanız yoksa ortaya öyle saçma şeyler çıkarırsınız ki, hiiiç bulaşmayın derim ben. Az da olsa, uzaktan da olsa burnunuzun ucu kesinlikle modanın içinde olmalı, yani bi şekilde takip etmelisiniz.

İlk yazımı kısa kesip yaptığım o aceleci ödevimden bir kaç kareyle sonlandırayım en iyisi.
Mutlu Pazartesiler! :)

Styling & Model; Mert Arıslan

Fotoğraflar: Vildan Uygunoğlu

VİLDAN '11

Two Ways Through Life - The Tree Of Life

2011-09-29T21:22:00.001+03:00

"The nuns taught us there were two ways through life - the way of nature and the way of grace. You have to choose which one you'll follow. (Rahibeler bize hayatta iki yol olduğunu öğretti - Doğanın yolu ve İnayet yolu. Hangisini seçeceğinize siz karar verirsiniz.)" diye başlıyor film, Jessica Chastain'in yani filmdeki annemizin ürpertici sesiyle, onun çocukluk görüntüleri eşliğinde, babasının kucağındayken... Arkaplanda John Taverner'in cenaze ilahisi (Funeral Canticle) çalıyor... Daha sonra büyük ve gösterişli gökdelenlerin arasında, erkek kardeşinin ölümüyle mücadele eden, orta yaşlı bir mimar sahneye giriyor. Türkçesi Hayat Ağacı olan Tree of Life deneysel elementlerle oluşturulmuş 2011 yapımı bir Amerikan drama filmi. Terrence Mallick tarafından yazıldı ve yönetildi. Hayatın anlamı ve kökenini, bir aile ve bu ailedeki bir çocuğun hatıraları üzerinden anlatıyor. Filmin ilerleyen sahnelerinde, bu çocuğu büyümüş, yaşlanmış, ve masumiyetini çoktan kaybetmiş bir şekilde görüyoruz. Çocukluğu Hunter McCracken, büyüklüğü Sean Penn tarafından oynanan Jack O'Brien... kendi içinde çelişkiler yaşıyor. Filmin başında söylendiği gibi "önünde iki yol var - ya doğanın yolu ya da inayet yolu, hangisini seçeceğine kendi karar vermeli."

Jack O'Brien isminin baş harfleri JOB'dur. İncil'de (aynı zamanda Kuran'da) JOB'dan (Türkçesi Eyyup) şu şekilde bahsedilir, Şeytan (Burdaki Şeytan, bildiğimiz Şeytan anlamında değil. Satan olarak İngilizce'ye aktarılmış. "The Book of Job"a göre Satan, ilahi bir konseyin üyesidir ve Tanrı'ya hizmet etmektedir. Satan, "davacı (the prosecutor)" olarak da anılır. Tanrı kimi zaman Satan'ı insanları kışkırtması için dünyaya gönderir. Tanrı, Satan'ı bir nevi kullarını test etmek için kullanmaktadır. Satan bir gün, Tanrı ile, Eyyup'un sadece onu koruduğu için, kendisine hizmet ettiğine bahse girer. Tanrı'da buna karşılık Eyyup'u test eder, tüm yetkisini onun üzerinden alır. Ancak, Eyyup tüm zenginliğini, ailesini ve sağlığını kaybettiğinde, Tanrı'dan çok kendini lanetler. "The Book of Job"tan bir pasaj şu şekilde anlatır bu durumu: "Where were you when I laid the earth's foundation? While the morning stars sang together and all the sons of God shouted for joy?" Türkçe meali şu şekildedir, "Ben dünyanın temelini atarken sen neredeydin? Sabah yıldızları birlikte şarkı söylerken ve Tanrının oğulları (the sons of God, ilahi bir konseydeki üyeler olarak isimlendirilir. Bu üyeler tanrıya bağımlıdır.) neşe içinde bağırırken?". İşte bu söz filmin epigrafı niteliğinde, filmin başında da kısa bir süreliğine seyircilere gösteriliyor. Film bittiğinde başrol karakterlerinin gerçekten de Hz. Eyyup ile ortak özellikleri dikkat çekiyor. Küçük Jack'in sıkıntılı anlarında "Where were you? (Neredeydin?)" ve "What am I doing? (Burada ne yapıyorum?)" demesiyle bu durum daha iyi anlaşılabilir. Tanrı ona direk cevap vermese de, ağaçlara çarpan rüzgarın sesi ve yatak odasının duvarlarında oluşan gölge oyunları, Tanrının Jack'in yanında olduğu gösteriyor. Neden bu kadar detaya girdiğimi merak edenler olabilir, biliyorum. Çünkü film hiç o kadar kolay anlaşılabilir bir film değil, önceden bir kaç ekstra bilgiyle izlenilirse, tüm taşlar yerine oturuyor.

Yazının ilk paragrafında da söylediğim gibi, film, bir yandan hayatın anlamını ve kökenini anlatırken, diğer yandan Tanrıyı ve inancı sorguluyor, dünyanın nasıl oluştuğuna dair bilgiler veriyor. Ve bunları bir ailenin yaşantısı üzerinden anlatıyor. Arada küçük seanslar halinde görsel şölen yaşatıyor. Dünyanın kökeni, dünya üzerinde hayatın oluşması (bir kaç dinazor buna dahil), ve daha sonra zamanın sonu. Tüm ölülerin tekrar uyanıp, cennet kumlarında birlikte yürümeleri...

"İnayet, kendini memnun etmeye çalışmaz, Hafife alınmayı, unutulmayı ve sevilmemeyi kabul eder. Hor görünmeye ve yaralanmaya razı gelir. Doğa ise sadece kendini memnun etmek ister, diğerlerinin de onu memnun etmesini... Onlar üzerinde hakimiyet kurmayı sever. Sadece kendi bildiğini okur. Tüm dünya etrafında ışık saçarken, mutsuz olmak için nedenler arar. Sevgi ise her şeye gülümser. İnayet yoluna inanan kimsenin sonu kötü olmaz diye öğretildi bize. Ne olursa olsun, sana karşı dürüst olacağım..." diye devam ediyor sahne. Ne kadar doğru öyle değil mi? Mallick'in bu paragraf ile ne anlatmak istediğini anlayan kişi sayısı az sanırım. Ama baksanıza, tam anne ve babanızı anlatmıyor mu? İnayet yolu, anne yolu; doğa yolu, baba yolu demek değil mi?... Hükmetmeye çalışan, herkesi ve her şeyi kendine benzetmek isteyen, katı bir baba ile affedici, lütufkar, şükran duyan ve kabullenici anne... Ve kapı çalar... Annemiz mektubu, postacıdan alır, odaya gider ve mektubu açar. Birden gözyaşlarına boğulur. Bir evladını kaybetmek onun için ne kadar zordur. Asker olan baba ise bu durumu uçağa binmeden önce, telefonla öğrenir. Birden her şeye karşı duyarsızlaşır... Ayakta duracak gücü kalmaz... İkisi de bu durumla baş etmek için bir yol arar. Akrabaları, tanıdıkları ve sevdikleri, herkes yanlarındadır... "My son, My home, My God (Oğlum, Yuvam, Tanrım)" diye ağlar anne, sonra "I shall fear no evil, fear no evil for you are with me, what did you gain?, be not far from me for trouble is near (Hiç bir musibetten korkmam, Sen yanımdayken hiç bir musibetten korkmuyorum, Eline ne geçti? Dert yamacımdayken benden uzak durma.)" diyerek hem şükranlarını iletir hem de isyan eder. Tıpkı Hz. Eyyu'te de olduğu gibi... "How did I lose you? wandered, forgot you. (Seni nasıl kaybettim? yolumu şaşırdım. unuttum seni)" der orta-yaşı mimar Jack'imiz... erken yaşta kaybettiği erkek kardeşine seslenerek... aynı zamanda "how did she bear it? mother... (buna nasıl dayandı? anne...)" diye sorar...Annesinin bu kadar acıyı nasıl yüklendiği merak edercesine...

Bu sahneyi, dünyanın oluşumu takip eder. Yaratılış anlatılırken sorulan tek bir soruyu Mallick de sormuştur: "How did we get here? (Buraya nasıl geldik?)". Arkaplan'da Zbigniew Preisner'in ünlü eseri Life: Lacrimosa - Day of Tears çalıyor. Hiç bir özel efekt kullanılmadan, sadece kimyasallar kullanılarak bu sahneler yaratılmış ve olağanüstü bir Yaratılış Destanı anlatılmış. Anne, Bayan O'Brien "Who are we to you? Answer me (Biz senin için neyiz? Cevap ver bana)" diyerek adeta Tanrıya isyan ediyor. Bu arada yanardağlar patlıyor. Lavlar sulara karışarak kıt'aları meydana getiriyor. Kül bulutları havaya uçuyor, sular coşuyor, şelaleler akmaya başlıyor, mikro-organizmalar, su canlıları ve daha sonra dinozorlar oluşuyor, Kısacası yeni bir gezegen ortaya çıkıyor ve hayat başlıyor. Genç bir Parasaurolophus yaralı bir halde yerde yatarken, yanına gelen bir Troodon, onu öldürmeye niyetleniyor, ayağıyla Parasaurolophus'un boynuna bastırıyor, ancak öldürmekten vazgeçip yoluna devam ediyor. Bu da filmin, dine olan vurgusunu bir kez daha gösteriyor. "ÖLDÜRME!"

Genç Jack O'Brien kardeşine seslenirken bir gök taşı gelip dünyaya çarpıyor, böylece dinozorlar çağı son buluyor... Denizler taşıyor...1950 senesi Austin, Teksas. Bir çift, severek evlenmişler. 27 patent sahibi, pianoyu çok güzel çalabilse de meşhur bir pianist olamamış, baba, bir asker, bu nedenle katı ve otoriter; anne ise ev kadını, daha sakin ve hoşgörülü, daha sonraları baba ile çocukları arasında sıkışıp kalıyor. İlk çocukları Jack doğuyor, diğer iki kardeşi Jack'in hemen ardından dünyaya geliyor. Baba, üç oğlunu da çok seviyor. Ancak Bay O'Brien, oğullarına olan aşırı sevgisi ile babalık görevi arasında bir denge kuramıyor, bu nedenle onlar üstünde hakimiyet kurmaya başlıyor. Onlara, kendi ayakları üstünde, kimseye ihtiyaç duymadan yaşamayı ve her işin üstesinden gelmelerini öğretmesi gerekiyor ama bu tavırları, çocukları özellikle Jack'i kendinden soğutuyor.

"The Only way to be happy is to love, Unless you love, your life will flash by, Do good to them, Wonder, Hope (Mutlu olmanın tek yolu sevmektir. Sevmezseniz eğer, hayatınızı boşa harcarsınız.Hayatlarınızın kıymetini bilin, Merak edin, Umut edin)" İşte filmin en etkileyici sözlerinden biri. Genç Jack düşünüyor, yeni evlerine taşınırlarken.

Dünya oluştu, insan öncesi ve insan sonrası devirler yaşandı ve zamanın sonuna yaklaşıldı. Orta-yaşlı Jack O'Brien taşlı bir toprak üzerinde annesini takip ediyor ve tahta bir kapıdan geçiyor. Bu tahta kapıdan geçiş onun sonu yani ölümü gibi tasvir edilmiş. Zaman geldi, dünyanın sonu Kıyamet gerçekleşiyor. Güneşin alevleriyle yanıyor Dünya, büyük "Kırmızı Dev"e dönüşüyor, daha sonra soğuyor ve küçülüyor, "Beyaz Cüce"ye dönüyor.

Filmin son sahnesi başlıyor. Cennet kumsalında tüm insanlar bir araya geliyor. Jack, annesi, babası ve kardeşleriyle buluşuyor. Herkes birbirini gördüğüne memnun, Anne mutluluktan uçuyor, ölen oğluyla tekrar bir araya geldiği için. Anne oğlunu "I give you my son, I give him to you (Oğlumu sana veriyorum, onu sana veriyorum.)" diyerek Tanrıya sunuyor. Ve film sonlanıyor...

Bu filmde yenilikçi olan şey anlattığı konu değil, anlatım tekniği. Herkesin kolaylıkla idrak edemeyeceğini bir yolu seçmiş yönetmen her zamanki gibi. Çok sürrealist. Tekrar tekrar izlemek filmi daha iyi kavranmasını sağlıyor. Varoluşu anlatıyor evet, ama varoluşu bir ailenin dramı üzerinden yaşatmaya çalışıyor. Birini kaybettiğinizi hayal edin. Anne bu filmde evladını kaybediyor. Sürekli sorguluyor, "Why? (Neden?)" sorusunu soruyor ama bunu yaparken "Neden onu benden aldın?" ya da "Onu neden kaybettim?" demek istemiyor, "Her şey neden var?" diye merak ediyor. Birini kaybettiğimiz de de sürekli varoluşu sorgulamayız mı zaten?, Sebep-sonuç ilişkilerini irdelemez miyiz?

Masumiyeti anlatmaya çalışmış Mallick. Sinek ilaçlama aracının ardından koşan çocuklar var bu filmde, başkasının bahçesine dadanan çocuklar, sürekli sokakta oyun oynayanlar, önce kardeşinin canını yakıp sonra gel sen de bana vur istersen diyen kardeşler, füzeye kurbağa bağlayan çocuklar, birlikte yüzmeye gidenler var bu filmde. Çocuk olmanın getirdiklerini anlatmış güzel bir şekilde.

Film çok eleştirildi. Cannes Film Festivalinde Palme d'Or ödülü aldı ancak beğenmeyenlerin sayısı azımsanacak gibi değil. Yazımı bitirmeden şunu söylemekte fayda görüyorum. Bu filmi beğenip beğenmemeniz tamamen sizin maneviyatınıza bağlı, geçmiş deneyimlerinize ve bilinçaltınızdaki duygulara. Yoksa filmin anlattıkları şeyler o kadar açık ki. Başkaları hep "neden ben? neden biz? neden sen? neden o?" diye sorarken, sen sorma. Hayatı olduğu gibi kabullen, doğru ve güzel olana tutun. Doğayı değiştirmeyi deneme, acıyı yüceltme, manevi tatminsizliklerden arın ve insana müdahale etme. Saf kalmayı dene, masum olmayı, böylece kolaylıkla yitip gitmezsin. Sonuçsuz hırslardan ve kendini kanıtlama çabasından özgür kalırsın böylece. Sevdiklerinin yanında ol hep, belki bir gün ayrı düşersin ama eninde sonunda bir araya tekrar geleceksiniz. Bulduğun güzellikleri kaçırma, bulunduğun anın kıymetini bil.

MURAT'11

Towards the light, I will walk

2011-09-27T19:10:00.000+03:00

"Happiness is when what you think, what you say, and what you do are in harmony.”

Böyle tarif edilemez bir duygu var içimde. Rahat, mutlu, güvende. Neden bilemedim, tekrar Avrupa'nın boşluğuna döndüğüm için mi, havadaki güneşin aşırı parlamasından mı, yoksa denize çok yakın yaşamamdan dolayı mı, yoksa etrafımdaki insanların inanılmaz ama inanılmaz sevimli olmasından mı, okula dönmüş olmamdan mı, sanki artık evet istediğim hayat bu diye düşünmemden mi, düşündüğümü dile getirdiğimden mi, biraz da olsun kendimi tanımış olmamdan mı...

O kadar güzel bir duygu ki bu bırakamıyorum, ama bırakmam gerekiyor biliyorum aldığım terbiye, edindiğim tecrübe bunu söylüyor çünkü. Bıraksam boşluğa düşeceğim gibi korkuyorum ama o boşluğa düşmemek için böyle hissetmeyi bırakmam gerektiğini biliyorum.

Belki de kalbimi dinleyip bırakmamam gerekiyordur bu sefer?

ELIF'11

Admit One

2011-09-18T22:19:00.000+03:00

MURAT'11

Shake It Out

2011-09-14T21:44:00.000+03:00

Sıcağı sıcağına paylaşıyorum. Florence And The Machine'ın Ceremonials isimli yeni albümünden çıkacak ilk single "Shake It Out" yayınlandı.

MURAT'11

Paradise?

2011-09-13T22:12:00.001+03:00

I think, it really is.

Coldplay kadar çizgisinden kaymayıp da her seferinde muhteşem şarkılar yapan bir grupla rastlaşmadım sanırsam. Ya biliyorum, Nightwish bilmem ne falan diye insanlar konuşacak şimdi ama ben onların sürekli farklı ve güzel şeyler yapması olayını seviyorum ama Coldplay hep aynı, öyle aşırı büyük değişimlere giden bir grup değil ama yine de, yine de boş şarkı yapmıyorlar nasıl oluyor ben hala çözemedim.

24 Ekim'de çıkacak Mylo Xyloto isimli albümlerinden çıkan ilk single Paradise ise, cennetlik güzellikte bir parça. Kendisinin videosu da yakında ortalarda olacakmış bakalım bekliyoruz heyecanla. Ama bu arada cennetten azıcık tad almak için:

ELIF '11

2011-09-13T21:51:00.000+03:00

"That's the end - and that's the start of it
That's the whole - and that's the part of it
That's the hide - and that's the heart of it
That's the long - and that's the short of it
That's the best - and that's the test in it
That's the doubt - doubt, not trust in it
That's the sight - and that's the sound of it
That's the gift - and that's the trick in it
You're the truth, not I."

Belki de şimdiye kadar yazılmış en güzel şarkı sözlerinden biri.

Ceremonials

2011-09-13T20:09:00.000+03:00

Yeni Florence + the Machine albümünün tracklist'i, albüm kapağı ve ismi belli oldu. Albüm iTunes'dan şimdiden sipariş verilebiliyor. Albüm "Sweet November" furyasına dahil biliyorsunuz ki.

"Ceremonials" isimli yepyeni Florence albümünün tracklisti şu şekilde;

CD1
1. Only If For A Night
2. Shake It Out
3. What The Water Gave Me
4. Never Let Me Go
5. Breaking Down
6. Lover To Lover
7. No Light, No Light
8. Seven Devils
9. Heartlines
10. Spectrum v 11. All This And Heaven Too
12. Leave My Body
13. What The Water Gave Me (Video)

CD2
14. Remain Nameless
15. Strangeness & Charm
16. Bedroom Hymns
17. What The Water Gave Me (demo)
18. Landscape (demo)
19. Heartlines (acoustic)
20. Shake It Out (acoustic)

ELIF '11

Feel Alive

2011-09-09T22:01:00.001+03:00

Anneke Van Giersbergen (Artık Agua De Annique ismini kullanmıyor. Tamamiyle solo çalışmasına çevirdi işi), henüz ismi belli olmayan yeni albümünden ilk single'ı "Feel Alive"ı bugün yani 9 Eylül'de yayınladı. Single için tek sahnelik bir video klipte çekildi. Albümün yayınlanma tarihi ise henüz belli değil. Şarkıyı beğendim diyebilirim. Anneke'nin tarzından uzak ancak gayet güçlü bir melodi ve anlamlı şarkı sözleri! İşte böyle!

Imaginaerum 2

2011-09-09T20:24:00.000+03:00

Ve nihayet açıklandı... Nightwish'in yeni albümü Imaginaerum 30 Kasım'da yayınlanacak. Albüm kapağı, şarkı listesi ve şarkıların Tuomas Holopainen tarafından yapılmış kısa açıklamaları şu şekilde;

CD1
1. Taikatalvi
2. Storytime
3. Ghost River
4. Slow, Love, Slow
5. I Want My Tears Back
6. Scaretale
7. Arabesque
8. Turn Loose The Mermaids
9. Rest Calm
10. The Crow, The Owl And The Dove
11. Last Ride Of The Day
12. Song Of Myself
13. Imaginaerum

CD2
Albümdeki tüm şarkıların orkestralı versiyonları

Albümü ön sipariş verebiliyorsunuz. http://presales.nwshop.fi/siteshop/list

Albümden çıkacak ilk single Storytime ve 9 Kasım'da tüm müzik marketlerde satışa sunulacak. Grubun beyni ve klavyecisi Tuomas Holopainen şarkıları tek tek açıklamış.

"Men profess to be lovers of music, but for the most part they give no evidence in their opinions and lives that they have heard it."
- Henry David Thoreau

1. TAIKATALVI
This world is but a canvas for our imagination.

2. STORYTIME
How would it feel to take a midnight flight with a snowman through the most wondrous landscapes, like in the classic animated Yuletide film? The meaning of our very existence is created though stories, tales and imagination. They are at the very core of humanity.

3. GHOST RIVER
LIFE is the ultimate privilege; a river filled with wonders and horrors. Love, sorrow, beauty, evil and temptation. And we need them all to survive and enjoy the journey.
Good, Evil, Pain and Pleasure - members one of another.

4. SLOW, LOVE, SLOW
Truest love needs no words, demands or promises. It is wordless territory, and thoroughly unconditional.

5. I WANT MY TEARS BACK
Longing for things long gone, but still possible to bring back.

6. SCARETALE
Monsters in the closet, squealing pigs, hordes of spiders and flesh-ripping harpies. A peak into childhood´s unforgettable nightmares- a vivid and twisted circus sideshow.

7. ARABESQUE
A catharsis to a nightmare. Giving birth through a death-dance.

8. TURN LOOSE THE MERMAIDS
We quietly witness as her dying loved one takes his last journey...forever now, a haunting moment of beauty and comfort.

9. REST CALM
Memories and hope are two things no-one can ever take away from you. The sweetness of my own past is a bottomless chest of comfort and inspiration.

10. THE CROW, THE OWL AND THE DOVE
"Rather than love, than money, than fame, give me Truth"
- Henry David Thoreau
Love is everything, and only Truth is our guide to a deeper state.

11. LAST RIDE OF THE DAY
The theme park is just about to close, but the rollercoaster runs one more time and you get to take the last ride by yourself. It`s dark and the fireworks have just started. Moments such as these are portals to infinite dreams, of deep realisation, and ultimately the thrilling awareness of being a speck of dust in this vast swirling cosmos.

12. SONG OF MYSELF
Our homage and version of Walt Whitman`s transcendental celebration of life and existence, delving deep into a personal catharsis.

13. IMAGINAERUM
Thank you for sharing the ride and we hope to welcome you back soon. The stage is lit, and the Magnificent Play is beginning...

- Tuomas

MURAT'11

Imaginaerum

2011-09-07T21:36:00.000+03:00

Nightwish'in yeni filmiyle ilgili daha fazla ayrıntı filmin yönetmeni tarafından sonunda grubun resmi sitesinde paylaşıldı. Filmde Tom ve Gem isimli iki baba-kız ana karakter karşımıza çıkacak. Daha fazla bilgi için buyurun aşağıya:

"IMAGINAERUM – A word from the director

It was four years ago. We had just shot Nightwish’s music video, ‘The Islander’, in Rovaniemi, Finland. As we sat down afterwards with Tuomas Holopainen, we pondered over the idea of having a music video for each of the songs on their next album. Back then it was the distant dream of two ambitious people.

One year later Tuomas called me and said: “This is it: would you be willing to come over and talk about our next project together?” The next few months were full of excitement, writing treatments for twelve clips, thinking how hard it would be to make all this happen.
At one stage I lost track of time as I was writing a story about a young boy, growing old in his own dream. It was in fact a fictional story about Nightwish, but above all about Tuomas himself, a forever-young genius, who loved life but also every single person around him. As we got inside each other’s minds, we knew that music videos weren’t enough for what we wanted to say to the world. We wanted something more.
Our love for life, our families, our memories, music, waking up to new wonders each day and love for the best tool available to us human beings, our imagination, became the cornerstones of the story. It had to be about the mixture of our lives and our worst fears of growing old. As we wanted to emphasize all these things, we found there was only one way to convey the story.
Imaginaerum tells the story of an elderly composer, Tom, who suffers from severe dementia. As he has had the disease for years and has regressed into childhood, he remembers practically nothing from his adult life. His music, friends, all his past including the memory of his daughter are a blur in his fragile mind. All he has left is the imagination of a ten year old boy. As he drifts away into coma, it seems impossible to get back what he has lost. Or is it?

The film is a journey between two different dimensions. Tom travels through his imaginary world seeking answers and finding memories, while his daughter, Gem, tries to recover the bond she had once shared with her father in the real world. As they have become more and more distant from each other over the years, and as there’s even greater obstacles separating them now – Tom’s coma and his imminent death – Gem’s project feels doomed to failure. However, through Tom’s darkest secrets, Gem discovers the path she must follow in order to find her father again.

There are some questions we must ask ourselves before entering the world of Imaginaerum. What is most important in life? Can the power of memories protect us during our last moments? Will our imagination help us find the spark of life in the deepest darkness? Can we still find love after bitter forgiveness?

Imaginaerum is an emotional fantasy-adventure powered by the music of Nightwish. The story reminds us of our childhood where the smallest but most precious thing meant everything and losing it would have left an everlasting scar. Now it’s time to reopen the wound and see what became of it, but above all, where it came from.

Stobe Harju, Director"

Albümün çıkış tarihi ise bu yıl içinde gözüküyor. Hangi bir albüme atlayacağımızı şaşırdık (Florence + the Machine, Coldplay, Nightwish, Agua de Annique...vs.) ama memnunuz tabii ki halimizden. :) Bütün albümlerin neredeyse kasımadenk gelmesi de ayrı bir güzellik. Neymiş, kasımda aşk başkaymış.

ELIF '11

Would you have it any other way?

2011-09-07T21:22:00.000+03:00

Florence + the Machine'in daha ismi ve albüm kapağı açıklanmayan albümünün çıkış tarihi 1 hafta önceye yani, 31 Ekim'e çekildi. :) Albümün muhteşem ilk çıkış şakrısı What The Water Gave Me'yi dinlemekten bıkmamış olsak da muhteşem bir haber. :)

ELIF'11

Nightwish - Storytime

2011-09-02T22:54:00.002+03:00

Nightwish yeni albüm çalışmalarını hemen hemen tamamladı. Albümün adı "IMAGINARIUM" olacaktı. Ama bu isimle anılan başka bir çok şey bulunduğundan, kafa karışıklığını gidermek adına, grup albümün adını "IMAGINAERUM" olarak değiştirdi. Ve bugün bu albümden yayınlanacak ilk single'ın adını, yayınlanma tarihini ve CD kapağını resmi websitesinde yayınladı. İlk single'ın ismi "Storytime" ve 11 Kasım'da yayınlanacak. Albümdeki şarkıların listesi ve bu şarkılara ait kısa örnekler gelecek haftalarda yayınlanacak.

MURAT'11

Gandhi Top 10

2011-08-31T23:24:00.001+03:00

Gandhi'ye göre "Dünyayı Değiştirmek" için 10 temel şey;

1. Change
“You must be the change you want to see in the world.”
“As human beings, our greatness lies not so much in being able to remake the world – that is the myth of the atomic age – as in being able to remake ourselves.”

2. Control.
“Nobody can hurt me without my permission.”

3. Forgiveness
“The weak can never forgive. Forgiveness is the attribute of the strong.”
“An eye for eye only ends up making the whole world blind.”

4. Action.
“An ounce of practice is worth more than tons of preaching.”

5. The present moment.
“I do not want to foresee the future. I am concerned with taking care of the present. God has given me no control over the moment following.”

6. Everyone is human.
“I claim to be a simple individual liable to err like any other fellow mortal. I own, however, that I have humility enough to confess my errors and to retrace my steps.”
“It is unwise to be too sure of one’s own wisdom. It is healthy to be reminded that the strongest might weaken and the wisest might err.”

7. Persist.
“First they ignore you, then they laugh at you, then they fight you, then you win.”

8. Goodness.
“I look only to the good qualities of men. Not being faultless myself, I won’t presume to probe into the faults of others.”
“I suppose leadership at one time meant muscles; but today it means getting along with people.”

9. Truth
“Happiness is when what you think, what you say, and what you do are in harmony.”
“Always aim at complete harmony of thought and word and deed. Always aim at purifying your thoughts and everything will be well.”

10. Development.
“Constant development is the law of life, and a man who always tries to maintain his dogmas in order to appear consistent drives himself into a false position.”

MURAT'11

Mélanie Laurent- En T'Attendant

2011-08-24T23:49:00.008+03:00

Mélanie Laurent ismi kimseyi çağrıştırmayabilir. Ancak Quentin Tarantino'nun 2009 yapımı Inglourious Basterds filmindeki Shosanna Dreyfus dersem hemen hemen herkesin aklına zannımca aynı kişi gelir. Mélani Laurent, bir Fransız aktris. "Je vais bien, ne t'en fais pas" filminin esas kızı "Lili" aynı zamanda. Oyunculuğunun yanında bir de müzikle uğraşıyormuş. Güzel de sesi varmış. İlk albümünü "En T'Attendant (İngilizcesi While Waiting For You veya Türkçe meali Seni Beklerken)" ismiyle Mayıs'ta yayınlamış. ZAZ'ın albümünden gına gelenlere birebirmiş meğer. Benim önceleri haberim yoktu bu albümden. Taa ki bir gece Youtube'da dinlemediğim Damien Rice şarkılarını ararken. Evet bu albümde Damien Rice iki şarkıda sesini duyurmuş, şarkıların isimleri şöyle. "Everything You're Not Supposed To Be" ve "Uncomfortable" hatta albümdeki 5 parçayı yapanda kendisiymiş. Albüm çoğunlukla Fransızca ama bir kaç şarkıda İngilizce sözler var. Albümün başında ve sonunda, "Debut (Başlangıç)" ve "Fin (Bitiş)" isimli iki enstrümantal parça var. Albümün hemen hemen tüm şarkılarını sevdim. Enstrümantal parçalar tam gece şarkısı olmuş, ninni gibi geliyorlar insana. Damien Rice'ın olduğu her iki parçada yavaş tempoyla başlayıp daha sonra hızlanıyor. Klasik Damien Rice parçalarını anımsattılar bana, fakat bu sefer ana vokalde ve arka vokalde bayan sesi var. Sadece Mélanie Laurent'in olduğu parçalar da çok hoş. Albüme ismini veren "En T'Attendant" şarkısı tam bir Fransız parçası ama hiç beklenmedik bir sonla bitiyor. Albümün son sözlü parçası "Papa" ise slow bir parça. Mélani'nin babasına yazdığı eseri, sanki siz kendi babanıza okuyorsunuz gibi hissediyorsunuz, parçayı dinlerken. Şarkının sonunda küçük kız ve babasına ait konuşma ise çok vurucu, hele benim gibi duygusalsanız, orada duyduğunuz o küçük kızın gülücüğü için dünyaları yıkabilirsiniz "Crois-moi papa, j'ai l'impression de demander la lune, de décrocher les étoiles une à une, et que personne fera pas ça pour moi."
"Kiss" ve "Je Connais" sevdiğim diğer parçalar. Yazıyı bitirmeden önce şunu söylemek istiyorum. Çok güçlü şarkılar yok albümde. Ancak şarkıların tadları damakta kalıyor ve tekrar tekrar dinlemek istiyorsunuz...

Şarkı Listesi;
1.Debut
2.En t'attendant
3.Everything you're not supposed to be
4.Circus
5.Kiss
6.Je connais
7.Pardon
8.Insomnie
9.Il fait gris
10.Uncomfortable
11.Papa
12.Fin

MURAT'11

What The Water Gave Me

2011-08-23T21:00:00.003+03:00

7 Kasım'da çıkacak yeni Florence And The Machine albümünden ilk şarkı yayınlandı. Şarkının ismi "What The Water Gave Me". İnsanın vücüduna bir bahar sevinci veren şarkı... tuhaf :)

Şarkının sözleri şu şekilde;

Time it took us
To where the water was
That's what the water gave me
And time goes quicker
Between the two of us
Oh, my love, don't forsake me
Take what the water gave me

Lay me down
Let the only sound
Be the overflow
Pockets full of stones

Lay me down
Let the only sound
Be the overflow

And oh poor Atlas
The world's a beast of a burden
You've been holding on a long time
And all this longing
And the shields are left to rust
That's what the water gave us

So lay me down
Let the only sound
Be the overflow
Pockets full of stones

Lay me down
Let the only sound
Be the overflow

'Cause they took your loved ones
But returned them in exchange for you
But would you have it any other way?
Would you have it any other way?
You could have had it any other way
'Cause she's a crueller mistress
And the bargain must be made
But oh, my love, don't forget me
But I let the water take me

Lay me down
Let the only sound
Be the over flow
Pockets full of stones

Lay me down
Let the only sound
Be the overflow

Lay me down
Let the only sound
Be the overflow
Pockets full of stones

Lay me down
Let the only sound
Be the overflow

MURAT'11

New Blood

2011-08-23T18:34:00.001+03:00

Her ne kadar bu blogu açma amacımız sanatsal ihtiyaçlarımızı bir nebze olsun gidermek gibi gözükse de, son zamanlarda ikimizin de aşırı yoğunluğu ve yaşımızın büyümesi ve bir nebze artık hayata atılıyor olmamız nedeniyle, yazılarımız bir garip hal aldı kabul ediyoruz. Artık müzikten çok toplumdan, sinemadan çok üniversite hayatımızdan bahseder olduk. Arada bir aklımıza dank ediyor, albüm kritiği falan yazmaya çalışıyoruz (daha çok Murat yapıyor bunu sağ olsun) ama açıkçası çizgimizden birazcık saptık.

Şimdi bunları yazdım ama kusura bakmayın da, kendimizi pek de değiştirecek değiliz. Yaşımız büyüyor, daha da gerçeklerle yüzleşiyoruz, bunlar da hayatın parçası ve biz bunları da paylaşmayı seviyoruz. O yüzden kusura bakmayın, içimizden ne gelirse onu yazıyoruz.

Ama yine de bu bloga biraz renk katmanın zamanı geldi diye de düşünmedik değil. Bu yüzden aramıza yepisyeni, tazecik, bir fotoğraf ustası alalım dedik: Vildan Uygunoğlu!

Bili!!! Hoşgeldin aramıza! :)

ELIF'11

İzmir Klasikleri: Selçuk, Efes, Meryem Ana Evi, Yedi Uyurlar Mağarası, Şirince

2011-08-23T18:30:00.001+03:00

İzmir'i ne kadar çok sevdiğimi hem bu internet günlüğünü okuyanlar hem de yakın çevremdekiler bilir. Aşığım resmen bu şehre, ikinci memleketim gibi. İnsanları (tabi genelleme yapmıyorum, elbette arada tuhafları vardır) o kadar sıcakkanlı ve kibar ki... Çok kültürlü toplum yapısı var, özgürlüklerin kısıtlanmadığı bir şehir bence, kimse birbirine karışmıyor, tuhaf tuhaf bakışmalar olmuyor, hatta sokakta tanımadığınız bir insanla futboldan girip siyasetten çıkabiliyorsunuz. İzmir'e ilk gittiğimde Alsancak, Bostanlı, Konak, Karşıyaka gibi yerlerde dolandığım için İzmir'li arkadaşlarım sürekli kaymak tabakada dolandığımı bir de diğer ilçelerini görmem gerektiğini belirttiler, ben de bu amaçla İzmir'e geri döndüm... Kütahya'dan hareket ettim. Uşak ve Manisa üzerinden ilk olarak Bornova'ya vardım (bu arada Manisa şehir merkezini de çok beğendim. Bir sonraki hedefim orası!) Böylece bir İzmir macerasına daha başladım. Upuzun bir yazı oldu. Umarım sıkılmadan okursunuz...hatta umarım okursunuz :D Şimdiden iyi eğlenceler.. :)

Bornova için İzmir'in sanayisinin, üniversitelerinin ve fen/anadolu liselerinin bulunduğu ilçesi desem pek de yanlış olmaz. Arabayla gezerseniz birazcık karışık gelebilir ama yürünmeye başlayınca kolayca çözülebiliyor. IKEA'da Bornova'da bulunuyor bu arada (IKEA hastasıyım, evet! :D)

Neyse devam etsem iyi olur. Bornova'dan geçip Alsancak, Konak yapıp Buca'ya çıktık. Sokakları çok dar ve karışık olsa da (ya da alışkan olmadığım için bana öyle gözüktü.) İzmir'in bu ilçesini de çok beğendim. Ama dediğim gibi ne Bornova'da ne de Buca'da yapılacak pek fazla aktivite yok maalesef. Gezilecek ve görülecek yerler açısından fakir durumda olan ilçeler ama olsun. En azından İzmir'in kaymak tabakasından her açıdan bir farkı olmadığını gördüm bu ilçelerin...

Buca'dan Selçuk'a gitmekte sorun yaşadık önce. Birazcık karışık geldi. Navigasyon aletim Bornova içinden dönmelisin diyordu ama biz Buca'yı da görelim derken şehrin içine girmiştik. Çok tuhaf, İzmir'in içinde GPS çekmedi. Bu nedenle sadece içgüdülerimize ve başkalarının dediklerine güvenerek Çevre Yoluna çıktık. İzmir merkezden Selçuk yanlış hatırlamıyorsam eğer maksimum yarım saat sürüyor. Otoyol'dan gittiğiniz için arada pek görülecek bir şey yok. Selçuk'a vardığınızda şiş kebab yemeyi unutmayın! Çok lezzetliydi!

Selçuk çok şirin bir ilçe. Aşırı derece sıcak geldi bana, yaşanılabilir dedim kendi kendime. Bir çok turistik bölgenin burada bulunması kültürel açıdan insanların gelişmesini sağlamış olabilir, ki sokakta Almanca/Fransızca ve İngilizce'yi akıcı bir şekilde konuşan yerliler gördüm.

Efes antik kendi Selçuk'a çok yakın. Otopark'ına girmek için ücret ödüyorsunuz. Otopark'a girince kentin girşine varmak için yürümeniz gerekiyor. Ben Antik Liman kısmından girmiştim. Müzeye giriş üçretli. Kişi başı 20 ytl. Ama isterseniz tam 20 ytl öğrenci 10 ytl ile bir müzekart alırsanız sene boyunca diğer müzelere ücretsiz olarak girebilirsiniz.

Efes, antik çağın antik kenti. Her sene milyonlarca turisti kendine çeken, İmzir'in hatta Türkiye'nin nadide yerleşimlerinden biri. Hristiyanlığın başlangıcının yaşandığı bölge. Meryem Ana'nın son zamanlarını geçirdiği, Aziz Paulus'un defalarca ziyaret ettiği, Aziz John'un İncil'i yazdığı inanılan, dünyanın yedi harikalarından biri olan Artemis Tapınağı'nın bulunduğu yer. Milattan önce 1000'li yıllarda kurulan alan Romalıların başkentiymiş.

Şehrin anlatılacak öyle çok şeyi var ki. Gezip görmeniz, o anları yaşayıp, o taşlara dokunmanız gereken bir yer. Her şeyi detaylı anlatamayacağım çünkü bu yazı uzar gider bu nedenle küçük küçük bilgilerle önemli bölümlerini fotoğraflarla anlatacağım

Büyük Tiyatro

Yaklaşık 44.000 oturma kapasiteli Büyük Tiyatro, Efes Antik kentinin en çok göze çarpan bölümlerinden biri. Çalışmalara devam edildiği için sadece belirli bölümlerini gezebiliyorsunuz. Bu tiyatro Antik Dünya'nın en büyük açık hava tiyatrosu niteliğini taşıyormuş. Oyunlar haricinde tiyatro, gladyatör ve hayvan dövüşlerinin ilgi gördüğü 3. ve 4. yüzyıllarda Arena gibi de kullanılmış.

Augustus Kapısı

İngilizce'si "Gate of Augustus" olan Augustus Kapısı diğer görülmesi gereken anıtlardan biri. 110 metrekarelik pazar meydanına bu kapıdan çıkılarak ulaşılırmış. İmparator Augustus, karısı ve kayın biraderi anısına inşa edilmiş. (Efes'te 2 tane meydan varmış. Bunlardan biri ticari amaçlı diğeri iş amaçlı kullanılırmış. )

Celsus Kütüphanesi

Pazar Meydanı

Augustus Kapısı'nın bir tarafı pazar meydanına giderken, diğer tarafı ise "Library of Celsus" olarak isimlendirilen, bence Efes'in en muhteşem yapısı olan Celsus Kitaplığına çıkıyor. O işlemeler, o dokumalar, tavan yapıları ve heykeller insanı hayrete düşürüyor ve o zamanlar hakkında çok açık bilgiler veriyor. Hem kütüphane, hem de anıt mezar görevini üstlenen yapıda kitap ruloları, yapı içerisinde, duvarlardaki nişlerde saklanıyormuş. Kütüphane Celsus'un oğlu tarafından inşa edilmiş. Celsus bir lahit içinde kütüphanenin altına gömülmüş. Normalde, o dönemlerde, şehrin sınırları içine hatta bir kütüphanenin altına gömülmek tuhaf karşılanırmış, bu durum Celsus için özel olarak bozulmuş. Binanın içi ve içinde bulunan kitaplar yaşanan deprem sonrası çıkan yangında yok olmuş. Bu nedenle binanın içi ve yan tarafları mimari açıdan, ön tarafıyla ilgisiz, alakasız gözüküyor. O zamanlarda kütüphanenin merkezinde bulunan Celsus heykeli günümüzde İstanbul Arkeoloji Müzesinde sergileniyor.

Elimdeki çok iyi çekemeyen fotoğraf makinesine rağmen, kütüphane çevresinde çekilmiş bir kaç resim paylaşmak istiyorum. O sanat eserlerini daha iyi görmeniz açısında...

Curetes Sokağı

Kütüphane'yi geçtikten sonra tepeye doğru bir yol çıkıyor. O yolun ismi Curetes Sokağı. (yanımdaki Fransız turist grubuna söylemişti rehber). Bu yol Herkül Kapısı ve Celsus Kütüphanesi arasında bulunuyor. Efes Antik kentindeki 3 ana yoldan biri. Bu yolun hem solunda hem de sağında kazılar esnasında çıkarılmış bir çok sanat eseri var. Çeşmeler, lahitler, dikitler... ne isterseniz.

Bu yolu çıkarken sağ tarafta yamaç evleri var. Yamaç evlerine giriş maalesef ücretli, ve müzekart da geçerli değil. Giriş ücreti kişi başına15 ytl. Bence değer, çünkü evlerin içi görülmeye değer. O zamanlarda kentin zenginlerinin yaşadığı yamaç evlerinde kazılar ve çalışmalar halen devam ediyor. 4 bin metrekare üzerine kurulmuş evlerin ısıtma, soğutma sistemleri, salon, yemek ve çocuk odaları günümüzdeki yapılarla benzerlikler taşıyor. Dış görünümleri sade olan evlerin içleri zengin fresklerle süslü. Evlerin arasında bir tane bazilika bile bulunuyor. T.C. Kültür Bakanlığı tarafından yapılmış cam merdivenleri takip ederek evlerin her tarafını gezebiliyorsunuz. Yerlerdeki mermerler, duvarlardaki işlemeler ve dokumalar insanı hayrete düşürüyor. Hele bir de yamacın üstünde bulunan bir avlu var ki görülmeye değer. Bir kaç fotoğraf...

Yamaç evlerinden çıktıktan sonra Curetes yolunu tırmanmaya devam ederseniz daha fazla eser görüyorsunuz. Pollio Çeşmesi, Trajan Çeşmesi, Domitian Tapınağı, Serapis Tapınağı, Issis Tapınağı, Dea Roma ve Divus Julius Caesar Tapınakları, Hadrian Tapınağı, Herkül Kapısı, Odeon bunlardan bir kaçı. Odeon yani Küçük tiyatro kentin sonunda ve ikinci kapısının girişinde bulunuyor. İsterseniz bu kapıdan çıkış yapabilir ve Meryem Ana Evine doğru dağı tırmanmaya başlayabilirsiniz. Ama benim yaptığım gibi, geri dönüp Antik Limanı gezebilir, giriş yaptığınız kapıdan çıkış yaparak önce Yedi Uyurlar Mağarasını görüp sonra Meryem Ana Evine doğru yola çıkabilirsiniz. Yedi Uyurlar Mağarasına geçmeden önce yukarıda saydıklarım eserlere ait bir kaç resim paylaşacağım...

Domitian Tapınağı

Hadrian Tapınağı

Herkül Kapısı

Memmius Anıtı

Odeon - Küçük Tiyatro

Pollio Çeşmesi

Curetes Sokağı

Trajan Çeşmesi

Böylelikle Efes Antik Kentini gezmenin sonuna varılıyor. Girilen kapıdan çıktıktan sonra otoparka geri gelip arabaya atlıyoruz. Bir sonraki hedef İsabey camii, Aziz John Kilisesi ve Artemis Tapınağı. Beni en çok heyecanlandıran Artemis Tapınağı'ydı çünkü bu tapınak antik dünyanın 7 harikasından biri. Tapınak dediğime bakmayın, tapınaktan eser kalmamış geriye. Sadece bir sütunu buluyor. Savaşlar, depremler, hırsızlar derken sadece bir sütun kalmış geriye. Bazı parçaları da Londra'ya götürülmüş. Londra'daki İngiliz müzesindeki "Ephesus Room (Efes Odası)" kısmında sergileniyor. Artemis tapınağının kalıntılarının hemen arkasında Aziz John Kilisesi ve Bazilikası bulunuyor. Aziz John, Hz. İsa'nın havarilerinden biri. İngilizcesi "the Fourth Gospel" olan Yuhanna İncil'inin ve "Revelation" kitabının yazarı. Kendisi kilisenin güneyinde gömülmüş. İmparator Justinian'da bu mezarın üzerine heybetli bir kilise dikmiş. Arap baskını sonrası kilise yerle bir olmuş. Daha sonra Selçuk Aydınoğlu kiliseyi cami'ye çevirmiş. Fakat ne yazık ki Moğol istilası sonrası Kilise/Camii bir kez daha yerle bir olmuş. Kilisenin kalıntıları iyi bir şekilde daha sonraları restore edilmiş. Görülmeye değer. Çünkü Aziz John Hristiyan dünyasının önemli isimlerinden biri. Buradan da ayrıldıktan sonra İsa Bey Cami'sini görmeye gidebilirsiniz. Bu cami en eski camilerden biri ve Anadolu Beylikleri döneminden kalma. Aydın oğullarından İsa Bey anısına inşa edilmiş. Kervansaray olarak da kullanılmış. Cami geleneksel tarz dışında asimetrik olarak yapılmış.

Buraları da gezdikten sonra Efes Antik Kentinin hemen yanındaki Yedi Uyurlar Mağarasına geçiyoruz. Esasında burada görülecek pek bir şey yok çünkü mağaranın ağzını kapamışlar telle. Mağara dışında bir kaç mezarlık var sadece. Yedi Uyurlar her dinde efsane haline gelmiştir. Hatta Efes'teki Yedi Uyurlar mağarasının Tarsus'taki Yedi Uyurlar mağarası ile birleşti rivayet edilir. Hristiyanlığa göre yedi tane genç adam 250 yılında Roma imparatoru ve aynı zamanda putperest Decius hanedanlığı zamanında Hristiyanlara uygulanan işkencelerden kaçmak için bu mağaraya sığınır ve bu mağarada uyuya kalırlar. Yaklaşık 150-200 yıl sonra ikinci Theodosius hanedanlığı esnasında bu yedi genç Efes sokaklarında gezerken görülür. İslam dinine göre olan yorumlama da buna benzerdir. Tek bir tanrıdan başka kimseye tapmak istemeyen yedi genç adam, baskı ve zulümden kaçmak için bu mağaraya gelir. Daha sonra uzun bir süre uykuya dalarlar. 300 güneş yılı sonrası uyandıklarında sadece bir gün boyunca uyuduklarını düşünüp, içlerinden birini ekmek almaya şehre gönderirler. Ekmek alırken eski bir gümüş para kullanan genç, şehirdekileri hayrete düşürür. Şehirdekiler genci o zamanının hükümdarının yanına götürür, hükümdar da gençlerin dinindendir. Daha sonra her şeyin değiştiğini ve sadece bir gün uyumadıklarını fark eden genç mağaraya geri döner. Şehirdekilerin bu gençleri fark etmesinden kısa bir süre sonra gençlerin hepsi ölür (tekrar uyurlar diye tasvir edilir.) Şehirdekiler bu gençlerin öldükleri yerde (yani mağara üzerinde) bir ibadethane kurar. Kuran gençlerin sayısı hakkında kesin bir rakam vermiyor. Kimisi üç diyor, kimisi beş, kimisi yedi. Hatta kimisi bu gençlerin yanında "kıtmir" isminde bir köpeğinde bulunduğunu söylüyor.

Yedi Uyurlar'ı da geçtikten sonra istikamet Meryem Ana Evi deyip yola çıkıyor. Meryem Ana Evi pek yakın değil. Bülbül Dağı'nın zirvesinde ve Efes'e 9 km uzaklıkta. Efes'in ikinci yani üst kapısından çıkıldığında direk bu yola çıkıyorsunuz. Yol üzerinde gösterişli bir Meryem Ana heykeli size 'Hoş geldiniz!' diyor.

Virajlı dar yolları yaklaşık 6-7 dakika tırmandıktan sonra Meryem Ana Evine geliyorsunuz. Normalde eve girmek ücretsiz ancak Selçuk Belediyesi evin giderlerini karşılayabilmek adına otopark ücreti koymuş. Kişi başı 5 milyon gibi bir şey. Ama şahane bir yer. Özellikle bahçesi harika gözüküyor. Jandarmalar göz kulak oluyor buraya. Cafe Turco isminde bir de restoranı var. Onun yanında hediyelik eşya satan küçük bir çadır. Meryem Ana heykellerinden tutun, kutsal sulara kadar her şey satılıyor. Yol ikiye ayrılıyor bir tanesi şifalı suyun aktığı çeşmeye ve dilek duvarına, diğeri Meryem Ana evine gidiyor. Meryem Ana Evi'nin içinde fotoğraf çekilmesi yasak. Ancak içeriye girebiliyorsunuz. Meryem Ana'nın son zamanlarını bu evde geçirdiği rivayet edilir. Hz. İsa çarmıha gerilmeden önce, annesini Aziz John'a emanet eder. Aziz John'da Hz. İsa'nın ölümünün doğuracağı kargaşadan Meryem Ana'yı korumak için onu buraya getirir. Küçük bir ev kurar. Ev zamanla yok olmuştur. Günümüzde Meryem Ana evi diye geçen ev, Meryem Ana'nın yaşadığına inanılan gerçek evin bulunduğu temeller üzerine inşa edilmiştir. Evin çok farklı bir havası var, ruhani diyebilirim çünkü bir ibadethane. İsteyen içeri de bulunan rahibeyle birlikte dua edebiliyor veya orada bulunan kutuya belirli bir miktar para koyarak mum alıp yakabiliyor. Meryem Ana Evi'nin bir basamak altında bulunan çeşmeden şifalı olduğuna inanılan su içip, bir peçeteye yazdığınız dileğinizi duvara bağlayabilirsiniz. Şunu da söylemekte fayda var. Katolikler için hac merkezi burası. Vatikan tarafından kutsal yer olarak isimlendiriliyor. Şu zamanda kadar üç Papa buraya ziyarette bulundu. Onlara ait eserleri evin içinde görebilirsiniz.

Temsili Meryem Ana

Ayinlerin düzenlendiği alan

Benim diktiğim mumlar :)

Dilek Duvarı

Eve giden yol, restoran ve hediyelik eşya stantları

Otopark ve Jandarma binası

Meryem Ana Evi de gezildi. Ancak Ağustos'un o sıcağının altında bu kadar yol katetmek hiçte kolay değil. Herkes yorulmuş vaziyette. En azından 30 litre su içtik. Sırada bir durak daha var: Şirince. Görmek istediğim köylerden biriydi. Benden başka herkes "sıradan bir köy işte" diye kem küm ederek gitti. Ancak gördükleri karşısında onlar da şok oldular. Çok şirin bir köy. Köy ama artık turistlere o kadar alışmışlar ki çehresi değişmiş. Butik oteller, pansiyonlar... her şey var. Küçük bir çarşı kurmuşlar yaşayanlar. Şaraptan tutunda, nar ekşisine kadar, zeytinyağından tutunda sabunlara kadar, şapkalardan tutunda kıyafetlere kadar her şey satılıyor. Ama dikkat edin derim çünkü ortalama fiyatlarının üzerindeler. Ancak benim gibi inatçı ve arsız biriyseniz, gayet makul bir fiyata her şeyi satın alabilirsiniz. Özellikle meyve şarabı almaya özel gösterin. Çok lezzetliler! Denemenize dahi izin veriyorlar. Burada tahta kutular içinde satılan zeytinyağlı sabun, krem ve losyon setleri de ayrıca muhteşem. Elleri yumuşacık yapıyor :) Zeytinyağlı versiyonu 20 ytl gibi bir fiyata satılıyor içinde lif, sabun, losyon, sıvı sabun, topuk taşı var. Kendinize ve bir arkadaşınıza uygun bir hediye. Narlı versiyonu 30 milyon ama benim gibi iki tane alıyorum yapıver 20 ytl derseniz itiraz etmiyorlar. Bir kaç tane cafesi var ama özellikle köyün kahvehanesini çok beğendim. İkinci otopark'ın hemen yanında. Çok sevimli bir yer. Orada oturan amcalar da çok tatlı :))))

Şirince Köyü'nü de gezdikten sonra dönmeye karar veriyoruz. Çünkü çok yorulduk. Bir de ben Efes'i gezerken parmak arası terliğimin azizliğine uğradım. Bu nedenle Efes'i (ilk kapıdan ikinci kapıya ve ikinci kağıdan ilk kapıya olmak üzere) çıplak ayakla gezdim. O sıcakta birde. Yerdeki tüm taşlar yanıyordu, hatta bir ara kuma basınca ayaklarımın eriyeceğini zannettim. 3 litre soğuk su döktüm Efes'ten çıkınca. Selçuk'ta bulunan Efes Müzesi'ni de geziyim diyordum ama Şirince'den sonra yürüyecek halim kalmamıştı. Yorgunluktan bayılmışım. Kalacağımız yere gelene kadar uyumuşum :)

MURAT'11

Sanalistan

2011-08-19T15:38:00.015+03:00

Bugün gene kafanızı şişireceğim birazcık. Belki de bir şeyler anlatma derdinde olduğum için. Bilindiği gibi internet hayatımıza girdiğinden beri, yaşam tarzımız değişmeye başladı. İlk etapta sadece bilgi alışverişi için kullanılırken, şimdilerde ise birçok kişi sosyal ağ furyasına kapılmış durumda. Aslında internet iş yaşamında, eğitimde, iletişimde ve eğlenmek için kullanılan çok yönlü bir teknoloji ve gerektiğinde gerektiği kadar kullanıldığında çok faydalı bir dünya. Fakat önemli olan bu teknolojiyi bizim hangi amaçla kullandığımız. Bu yazıyla size anlatmak belki de içimi dökmek istediğim işte bu amaç üzerine. Sanal bir hayat yaşamaya başladık. Artık yaptığımız davranışların içinde sürekli bir "internet" var. Önce masa üstüler, sonra diz üstüler, sonra telefonlar, iPhone'lar, iPad'ler derken artık internet her an elimizin altında. Tamam çok kötü bir şey yok bu internette. Tamam ben de kullanıyorum. Tamam benim de Twitter ve Facebook hesabım var ve gene tamam, ben bu İnternet günlüğünde yazıyorum. Ama şuna dikkat! Özel hayatımı ben internette paylaşmıyorum, veya kendimi her ne olursa olsun (mecazi anlamda) internet üzerinden pazarlamıyorum. Ben halen arkadaşlarımı arayan, onlara mesaj atan biriyim. Belki eskisi gibi çok sık değil ama halen PTT kullanıyorum. Ama çevremde ve eminim çoğunuzun çevresinde sanal bir hayat benimsemiş o kadar çok insan var ki. Kimisi internetten arkadaş edinmeye, yeni insanlar tanımaya çalışıyor, Chat siteleri ve Facebook bu konu için biçilmiş kaftan. Şu konu çok açıktır, kimse sanal hayatta, gerçek yüzünü göstermiyor. Herkes farklı biriymiş, belki de daha iyi biriymiş gibi davranıyor. 80 tane fotoğraf albümü olan kişiler tanıyorum veya sadece 5 dakikalığına orada bulunup, sanki tüm gün oradaymış gibi davranıp bir de bunu fotoğraflayanlar... yapmadığı şeyi yapmış gibi gösterenlere ne demeli? Sabahtan başına oturup sayfayı sürekli yenileyerek Facebook'ta gezen bir arkadaşım bile vardı evet, itiraf ediyorum (-di'li geçmiş zaman kullanıyorum, çünkü artık yok) Bu kişinin ilk işi sabah kalkar kalkmaz Facebook'a ve spor haberlerine bakmaktı. Dünyada neler oluyor onu zerre ilgilendirmiyordu... Bu internet bağımlılığının ileri aşamaları da var. Çoğu zaman sanal aşklar bile yaşanıyor burada, birbirlerinin yüzlerini sadece MSN'de veya Skype'ta görüp aşık olanlar bile var. Böyle tanışıp evlenenler ve aldatılanlara ne demeli?

İnternetin bize kazandırdığı tembellik ve üşengeçlik var birde. Çoğu insan sokağa çıkmaya, çarşıya inmeye, AVM'lerde alışveriş yapmaya hatta sinemaya gitmeye üşenir hale geldi. İnternet üzerinden sebze, meyve, kıyafet, makyaj malzemesi sipariş veren, internetten ne olursa olsun tüm filmleri indiren (sinemaya gitmeyenleri kastediyorum. Sonuçta o da bir sosyal aktivite) kişiler tanıyorum. (Tabi ki eğer yaşlıysanız veya hastaysanız ya da vaktiniz kısıtlıysa arada böyle şeyler yapabilirsiniz, buna itirazım yok. Benim bahsettiğim kişiler, kendini eve kapatan tipler) (Avrupa'da sanal alışverişte ilk üçteyiz. Tabi ki bunun kötü bir yanı yok. Ama unutmayın biz insanlar sosyal varlıklarız. Topluma karıştığımız zaman kafamızı dağıtabiliyoruz. Sorunlarımızdan bir nebzede olsa uzaklaşabiliyoruz.) Hele bir de arkadaşlığın sadece internette yaşandığını düşünenler var. Yeni moda Facebook üzerinden mesaj gönderme. Evet, son zamanlarda bazı arkadaşlarım bunu çok sık yapmaya başladı. Telefonla arayıp veya mesaj atacağına, Facebook üzerinden mesaj gönderiyor. Nasılsa bakıp cevap yazar umuduyla. Şunu da gördüm. birbirlerinin duvarına yazma. Başka hiç bir şekilde iletişim kurmayan/kuramayan insanlar sadece birbirlerinin duvarına yazıyor. Ya internet üzerinden doğum gününü kutlayanlar? Ne kadar yapmacık değil mi? 3-4 senedir hatta daha fazla süredir görüşmediğiniz biri sizi ekliyor arkadaş olarak, doğum tarihinizi bile bilmeyen bu kişi, doğum gününüzde duvarınıza "Nice senelere" diye mesaj yazıyor. Ne kadar itici öyle değil mi? Ya şu "event (etkinlik)" olayı? Artık önceden telefonla haberleşip bir yerlerde buluşma "yaşanmamaya" başladı. Facebook üzerinden "event (etkinlik)" sayfası oluşturuluyor bir tane. Örneğin "İftar Yemeği". Facebook'ta hesabı olanlara haber veriliyor, diğerleri pek iplenmiyor. Ne kadar saçma geliyor kulağa biliyorum ama öyle. Ya da doğum gününü kutlayacak birinin Facebook üzerinden etkinlik oluşturması ve insanları istediği yere/istediği zaman davet etmesi. Doğum günü partileri/buluşmaları (ne kadar önceden tahmin edilse de ) hep sürpriz olmaz mıydı? ("My Super Sweet 16" olaylarından bahsetmiyorum) Doğum günü çocuğu, elinde kocaman pastayla aniden köşeyi dönen garsonu görünce sevinmez miydi? Herkes birbirinin boynuna atlar, hediyeler verilmez miydi? Ben halen bunu yapmaya özen göstersem de maalesef çoğu kişi için böyle şeyler hayal artık. Çocuk kendi pastasını alıyor, kendi doğum gününü, kendi istediği yerde, kendi istediği zamanda, tanıdığı/tanımadığı kişilerle kutluyor. Bana birazcık "kasıntı" geliyor bu. Kimi zaman gösteriş haline dönüşüyor bu olay.

Devam edeyim. Artık çoğu kişinin sosyal bir hayatı yok, bir hobisi yok. Ben halen öğrenciyim (yüksek lisansa kabul edildim evet!) ama çoğu arkadaşım şimdiden CV hazırlamaya koyuldu. Ancak Özgeçmiş'te yazan hobiler kısmı çoğunda boş veya saçma salak şeylerle dolu. İşte internet bizi bu hale getirdi. Çoğu kimse internete vaktini ayırmaktan bir hobi elde edemedi. Ne biliyim, ebru yapmak, resim yapmak, ahşap boyamak, kitap okumak, bahçe bakımı vs... Ucuz/pahalı ne olursa olsun. Günümüzde haftalık 40-80 saatini internette harcayan var. O koltukta (80 saati geçtim) 40 saat ne demek!! Düşünemiyorum bile...

Ya Facebook'ta vatan kurtaranlara, sanal milliyetçilik veya sanal ırkçılık yapanlara ne demeli? Artık o hale geldik. Her gün bir şehit haberi aldığımız şu günlerde Facebook üzerinde çeşitli "etkinlikler" oluşmaya başladı. "8 saatte 1 Milyon olalım. Gösterelim Türklerin gücünü" tarzında. Ama kaçımız gerçekten olan bu etkinliklere katıldı? Kaçımız Cumhuriyet mitinglerindeydik? Kaçımız 17 Temmuz'daki 7 askerimizin şehit edilmesinden sonra hemen hemen tüm illerde yapılan protestolara katıldı? Yoksa profillerimize sadece siyah kurdele resmi mi koyduk? Türk bayrağı resmini koyanlara ne demeli? Zamanında Nur Çintaş'ın Radikal'de yazdığı gibi "Facebook vatanseverliği: 'Aylin is: Askere gitmek istiyoooo'"... Bunu yapanlarda oldu ve oluyor. Her şey sadece o anlık. Yarın olduğunda kendi işimize gücümüze bakıyoruz. Sadece o anlık kızdık ve "ülke elden gidiyor" dedik. Ama yarın olunca, sanki her şey güllük gülistanlık moduna girdik.

Haydi vatanseverliği geçtim, son zamanların çok "meşhur" konusuna geleyim. Kaçımız Somali'deki açlık için elinizi cebine sokup 5-10-20 YTL veya elinde ne varsa bağışladı? WPF, Unicef, Kızılay, Save The Children, İHH, TDV gibi çok fazla dernek, vakıf ve kuruluş kampanya başlattı halbuki. (Bağış yapmanız için kredi kartına bile ihtiyacınız yok. Operatörler bile yardım etmeye başladı. Bir mesajla bile bağış yapabiliyorsunuz.) Ama biz naptık? "Doğu Afrika'daki Ölümcül Kuraklığa Sessiz Kalma" "etkinliğine" katıldık sadece. İlla Somali değil. Türkiye'de okutulmayan kızlar için bile Facebook dışında pek bir şey yaptık mı? Ya da Greenpeace için? Ya da Mersin ve Sinop için? Nükleer'e sadece "sanal" olarak mı hayır dedik? Kaçımız "Nükleer İstemiyoruz" tee-shirt'ünü giydi veya kaçımız geçen ay Taksim'deki Greenpeace kampına giderek desteğimizi gösterdik?

Ve şu an aklıma gelmeyen dahası... Diyeceğim o. Hayatımız çok "sanal"laşmaya başladı. Bence bir an önce dur dememiz lazım. Kafamızı pencereden çıkartıp, yüzümüzü güneşe dönüp bir kaç dakika nefes almak çok mu zor? Ya da güzel bir kitabı baştan sona bir günde okumak? Veya dışarı çıkıp insanların arasına karışmak, onları gözlemlemek. Arkadaşlarımızla bir arada olmak, onlarla bir şeyler yapmak. Ya da bir eldiven alıp bahçemizi güzelleştirmeye çalışmak. Önceden dinlemediğimiz bir grubun herhangi bir şarkısını dinlemek. Yemek yapmak. Komşuya gitmek, onunla bir bardak çay veya bir fincan kahve içmek, "iki lafın belini kırmak". Veyahut bir bardak kahve ve bir de dergi alıp günümüzü geçirmek. Bunlar basit, sıradan bir kaç öneri. Eğer çok paranız varsa daha fazla şey yapabilir, zamanınızı daha iyi harcayabilirsiniz. Çok geç olmadan... Online/offline kişilik bölünmesine yakalanmadan önce...

Demek istediğim son bir kaç şey var. Ben teknoloji karşıtı biri değilim. Hayatımın her kesiminde kullanıyorum bu teknolojiyi, bunu inkar edemem, etmiyorum ama artık bazı şeyler gerçekten sinirime dokunmaya başladı. Şunu söylemekte de fayda var. Bu yazı hem bir eleştiri hem de bir özeleştiridir. Yani kendimi aranızdan sıyırdığım anlamına gelmesin. Benim de düzeltmem gereken huylarım, yaptığım hatalar var.

MURAT'11

2011-08-15T23:55:00.000+03:00

"Suppose I were to get up and give you a kiss, Don't, but if you do, give me no warning, From bad to worse, any other man in this situation would know exactly what to do, Any other man in this situation would have another woman here, I give up, I told you it was only a visit, and I asked you to be patient, I'm prepared to wait but I know what I want, I concede it's important to know what one wants, everybody has their own lips, but in my opinion it is much better to want what one knows, it takes more time, of course, and people don't have patience, Once again I give in, so what do you suggest I do, You can start showing me your apartment, Tell me how you live and I will tell you who you are, Let me try to tell you who I am, And I'll try to discover how we should live."

ELIF '11

"She spins around elegantly, softly. The chords are now found and something that was broken never needed to be fixed."

2011-08-10T23:16:00.004+03:00

Nightwish Imaginarium filminin çalışmalarına ciddi anlamda başladı. Haberin tamamını bu linkten okuyabilirsiniz.

http://nightwish.com/en/imaginarium/news/

Heyecanlanmayan? :)

ELIF'11

Hayatın İntikamı

2011-08-10T12:56:00.005+03:00

Ece Temelkuran'ın çok eski bir yazısı. Paylaşmak istedim sadece...

Hayatın intikamı

Ne zaman üniversitelere konuşma yapmaya gittiysem ya da ne zaman benden daha genç biri benim ondan daha fazla bir şey bildiğimi sanarak bana sorduysa “bu işin olurunu“, dedim ki:

Üniversiteyi bitirince hemen çalışmaya başlama. Git, dolaş, ülkeler gez, aç kal, meteliğe kurşun at, ama ne yap et, koşturmaya başlamadan önce biraz amaçsız yürü. Maceraya çık, bedeli ne olursa olsun bunu yap. Çünkü…

Çünkü hayat, onu erken anladığını sananlardan çok fena alır öcünü. Bir şeyi vaktinde yaşamadan geçersen, çok sonra, seni rezil etme pahasına, sana yaşatır o eksik bıraktığın bölümü. Âşık mı olmadın on altı yaşında? Gelir seni kırk beşinde bulur, en olmaz zamanda. Maceraya mı çıkmadın yirminde? Sürükleye sürükleye götürür seni otuz beşinde. Yırtık kot, yer bezinden hallice bir kazak giyip, nasıl göründüğüne aldırmadan geçiremedinse öğrencilik yıllarını mesela, elli yaşında, artık kalabalıkların gözleri seni hiç de öyle görmeyi beklemezken, sana giydirir o kot pantolonu. Hayatı sakın erkenden yaşama, sonradan çok fena komik eder adamı. Serserilik ederek geçirmeli insan serserilik edilecek yaşları. Zira atlayıp geçtiğin ne varsa dönüp dolaşıp bulur insanın yakasını. Kendini yaşatıncaya kadar yapışıp kalır.

MURAT'11

Ortaya Karışık Filmler-2

2011-08-06T12:47:00.032+03:00

Şubat ayında yazdığım Ortaya Karışık Filmler çok okunduğu için Ortaya Karışık Filmler-2 yapmanın vakti geldi diye düşünüyorum. Burada hakkında yazacağım filmler Şubat ayından bu yana izlediğim filmleri kapsıyor. Bir kaçı çok iyi, bir kaçı iyi, bir kaçı izlenmese de olunacak filmler.

Pride And Prejudice

Türkçe ismiyle Aşk ve Gurur, Jane Austen'ın 1813 yılında yayınlanan kitabından esinlenilmiş bir film. Keira Knightley ve Matthew Macfadyen başrollerde oynuyor. Şu sıralar Keira Knightley hayranlığı baş gösterdi. Bu filmi izlememe gerekiyordu. Aşk ve dram filmleri ilgisini çekenler kesinlikle izlemeli bu filmi. IMDB puanı 7,8. Muhteşem bir soundtrack'e de sahip bu film. DVD'si alınıp arşive eklenmeli ;)

The Young Victoria

Keşke zamanında sinemada izleseydim dediğim bir film daha. Muhteşem bir İngiliz yapımı tarih/aşk/dram filmi. 2009 yılında yayınlandı. Çok sevdiğim oyuncu Emily Blunt, Kraliçe Victoria rolünde. Kostümler, müzik, senaryo, set tasarımı ve en önemli İngiliz Aksanı. Filmde bir dakika bile sıkılmayacağınıza eminim. Sadece En İyi Kostüm dalında Oscar kazandı. Diğer adaylıkları da "bence" kazanabilirdi. IMDB puanı 7,2. Ve kesinlikle DVD'si arşive eklenmeli.

Your Highness

Türkiye'de vizyona girecek dendi, hatta tarih bile belirlendi. Ama nedense sonradan vazgeçildi. Biz de mecburen yurt dışında yayınlanan DVD'sine muhtaç kaldık. Natalie Portman, James Franco ve Danny McBride baş rollerini paylaşıyor. Üçü de birbirinden yetenekli, son dönemde oynadıkları filmlerle ses getirmiş oyuncular. O halde filminde güzel bir şeyler anlatmasını bekliyorsunuz. Ama ne yazık ki öyle değil. Hoş vakit geçirmek için güzel bir film. Gülüyorsunuz, hatta kimi zaman kahkaha atıyorsunuz. Ama daha fazlasını beklemeyin derim. IMDB puanı 5,8.

Jane Eyre

Charlotte Brontë'nin 1814 yılında yazdığı muhteşem kitaptan esinlenilmiş muhteşem bir film. Kitabını küçükken okumuştum ve bir kaç defa çevrilen filmlerini görmüştüm. Ama 2011 versiyonundaki kadar hiç biri beni etkilemedi. Bunun nedeni son zamanlarda başarılı işlerle kendini gösteren Michael Fassbender'ın Edward Rochester rolünde olması olabilir. Jane Eyre rolünü Alice In Wonderland filminde Alice karakterini canlandıran Mia Wasikowska oynuyor ve başarılı bir iş çıkarmış. Filmin konusu, kitabı okuyanlar bilir. Şu hayatta en önemli olan gururunla ayakta kalmak. Türkiye'de geçtiğimiz ay vizyona girecekti ama teknik sebepler nedeniyle vizyon tarihi 9 Aralık'a ertelendi. Gerçi Amerika dışında daha hiç bir yerde vizyona girmedi film. IMDB puanı buna rağmen çok yüksek 7,7 ;) Kaçırmayın derim, DVD'si çıkarsa alın saklayın :) Soundtrack'ine de bir kulak verin :)

The Fountain

Film ve oyunculardan önce, filmin yönetmeni hakkında bir kaç söz söylemek daha mantıklı bence. Darren Aronofsky hakkı sürekli yenen muhteşem bir yönetmen. Şu zamana kadar yaptığı tüm filmler, evet evet hepsi, kendi kategorisinde bir şaheser, bana göre. Pi, Requirem For A Dream, The Fountain, Wrestler, Black Swan... hepsi çok güzel. Ama bana sorarsanız The Fountain bunların içinde en iyi. Ama nedense Requirem For A Dream filminde olduğu gibi, bu film de 2006 yılında vizyona girdiğinde pek ilgi çekememiş. Çekim bütçesini dahi aşamayan bir hasılat elde etmiş. Daha sonraları gene Requirem For A Dream'de olduğu gibi, "underground" bir şöhret kazanmış. Uzun süredir izlemek istediğim filmler arasındaydı. Çok beğendim. Filmin anlaşılması için bir kere izlemek yetmiyor. Çünkü konusu oldukça karışık ve bu nedenle herkesin filmi izleyip beğenmesini beklemiyorum. Sofistike ayrıntılar ve semboller. Reelkarnasyondan, kabalaya, modern bilimden, İsa'ya, Mayan'lardan ölümsüzlüğe kadar kadar bir çok gönderme ve sembollerle örülmüş bir film. Sonsuz aşk, ölümsüzlük, kayboluş, yeniden diriliş... ne ararsan var. 3 ayrı kişi, 3 ayrı yaşam, 3 ayrı dönem. Ama hepsi tek bir yolda kesişiyorlar. Xibalba'ya giden yolda. Rachel Weisz ve Hugh Jackman başrollerde. Ve harika işler çıkarmışlar. Filmin kısa bir özeti için, filmde kullanılan şu cümle yeterli gibime geliyor "Our bodies are prisons for our souls. our skin and blood, the iron bars of confinement. but fear not. all flesh decays. death turns all to ash. and thus, death frees every soul." Filmi izlenebilir yapan diğer bir şey ise Clint Mansell imzalı çok güzel bir soundtrack'e sahip olması. IMDB puanı 7,4 ve kesinlikle DVD'si alınmalı!

Hanna

Hani bazı filmler vardır ya. İzledikten sonra hakkında ne düşüneceğinizi bilemezsiniz. İzlemişsinizdir, beğenmişsinizdir, hoş vakit geçirmişsinizdir ama skalanın tam ortasında kalmışsınızdır. Hanna'da bunlardan biri benim için. Saoirse Ronan, Cate Blanchett ve Eric Bana. Üçü de muhteşem oyuncular. Konu çok sıradan ama senaryo muhteşem. Yönetmen Joe Wright. Favori yönetmenlerimden biri. Kullandığı teknik her zaman göz dolduruyor. Belki bu yüzden bu film konu itibariyle sıkıcı olsa da, kullanılan teknik nedeniyle tam ortada duruyor. Yani eğer yönetmen Joe Wright olmasaydı belki bu kadar beğenilmeyecekti. Yani demem o ki beklentilerini yüksek tutmayın. IMDB puanı 7,1.

Never Let Me Go

Bir diğer muhteşem film. İzleyeli 5-6 hafta oldu ama halen aklımdan çıkmıyor. Hakkında upuzun bir yazı yazabilirim, o derece. Başrollerde Carey Mulligan ve Andrew Garfield var. Yan rol olarak Keira Knightley oynuyor. Film, Kazuo Ishiguro'ın 2005 yılında yayınlanan aynı isimli romandan alınmış. Yönetmen koltuğunda bir çok ünlü grubun müzik videosunu kaydetmiş Mark Romanek var. Film İngiliz yapımı. İngiliz yapımı filmlerini o kadar çok beğeniyorum ki. Çok güzel eserler çıkartmaya başladılar son dönemlerde. Bu film de onlardan biri. Çok duygusal, aşk ve dram yüklü. Ağlıyorsunuz ağlıyorsunuz... Hele baş karakter olan Kathy H'ın bir sözü var ki. Bir yumruk oturuyor boğazınıza. Hele ki dostunuzdan kazık yediğiniz dönemde izlediyseniz bir filmi, iki kat ağır geliyor bu cümle. It had never occurred to me that our lives, which had been so closely interwoven, could unravel such speed. If I'd known, maybe I'd have kept tighter hold of them and not let unseen "tides" pull us apart. Film'in diğer bir güzel yanı da Rachel PortmanIMDB puanı 7,3.

Unknown

Kimliksiz ismiyle Türkiye'de vizyona giren ve geçtiğimiz hafta DVD'si çıkan bu film oldukça iyi. Almanya'da geçen bir aksiyon filmi. Filmde çok fazla Türkçe, Türkiye ve Türk var. Çoğu ücra köşelerde fakir ve ezik olarak gösterilmiş. Hatta baş rol oyuncularından Diane Kruger bir Türk restaurantında çalışıyor. Liam Neelson baş ve en önemli karakteri oynuyor. Filmin isminden de anlaşılabileceği gibi, filmin konusu, bir anda tanınmamaya başlanan bir adamın kimliğini yeniden elde etme çabaları. Konusu bu anlamda değişik, oldukça iyi ve saran bir film, ama klişe sahnelerde yok değil. Hoş vakit geçirebilirsiniz ;) IMDB puanı 7.

The Resident

Baş rollerini Hillary Swank Jeffrey Dean Morgan'ın paylaştığı, Christopher Lee ve Lee Pace'in de görülebileceği bir film "Kiracı". Basit, sıradan bir konu. Klişelerle ve mantık hatalarıyla dolu bir film. Eğer varsa boş 2 saatinizi geçirmek için uygun bir film. İzlemeseniz de bir şey kaybetmezsiniz. IMDB puanı 5,2.

Limitless

Alan Glynn'in 2001 yılında yayınlanan The Dark Fields isimli romanından uyarlanmış bir film "Limit Yok". Bradley Cooper, Abbie Cornish, and Robert De Niro baş rollerde. Can sıkıntısına iyi gelebilecek eğlenceli bir film. Fragmanı izleyerek bir film hakkında karar verilmemesi gerektiğinin en açık örneği bu film. Arkadaşlarınızla birlikte oturup eğlenceli bir kaç saat geçirebilirsiniz. DVD'sini alırsanız alternatif bir son ile karşılaşabilirsiniz veya derecelendirilmemiş genişletilmiş versiyonuyla :) IMDB puanı 7,3. İyi eğlenceler. :)

The Adjustment Bureau

The Young Victoria'yı anlatırken söylediğim gibi Emily Blunt'ı çok beğeniyorum. Sırf onun için bu filmi izledim. Tabi ki hoş bir film ama pek gerekliliği olmayan bir film. Güzel vakit geçiriyorsunuz, sıkılmıyorsunuz ama fantastik bilim kurgunun sınırını birazcık aşmış. Matt Damon'a bir haller oldu şu son dönemde sürekli fantastik filmlerde oynamaya başladı nedense. Neyse, güzel bir film, Philip K. Dick'in "Adjustment Team" isimli kısa hikayesini temel alıyor. George Nolfi yönetmen koltuğunda. izlemezseniz pek bir şey kaybetmezsiniz. Emily Blunt için izlenir sadece :) IMDB puanı 7,1. Sanırım çoğunlukla görsellikten ve oyuncuların kalitesinden oy toplamış.

Insidious

Şu bir gerçek. Artık korku filmi kalmadı. Artık eskilerin tekrarlarının yapılması dışında, adam gibi korku filmi üretilmez oldu. Sadece gerilim filmleri kaldı, ya da saçma salak efektlerle dolu kendine korku filmi diyen filmler. İşte Insidious veya Türkçesi Ruhlar Bölgesi bu gerilim filmlerinin son zamanlarda çekilmiş en güzel hali. Pek ilgi toplamadı. IMDB puanı düşük belki ama şunu açıkça söyleyebilirim. Karanlıkta dev gibi bir ekranda, hele birde evde yalnızken izlerseniz bu filmi, korku etkisi yaratıyor. Evet. Bir kaç defa vücudumun irkilip, tüylerimin diken diken olduğunu hissettim. Kimi zaman kulaklarımı kapadım, kimi zaman gözümün önüne parmaklarımı serdim. Filmdeki ani hareketler sanırım gerilim yüklüyor insana. Yoksa yapılmış iblis tasviri filan çok yaratıcı değil, daha iyi olabilirdi. Tek bir mekanda dönüp duruyor ama yinede insanın canını sıkmıyor. Klasik bir konusu olsa da güzel kurgulandığı için zaman çok çabuk akıp geçiyor. Filmin baş rollerinde Patrick Wilson ve Roose Bryne var. İkisi de çok güzel rol yapmışlar. İzleyin derim ben :) IMDB puanı 6,9.

Io Sono L'Amore

Şu dünyada zarafetin vücut bulmuş hali kimdir derseniz, Tilda Swinton cevabını kolaylıkla verebilirim. Bu zarafetini "I am Love (Benim adım Aşk)" filmine de taşımış ki tadından yenmiyor. Evet tat diyorum, mutfak, güzel yemekler... Rusya'dan kalkıp İtalya'ya gelen ve burada İtalyan bir erkekle evlenip çocuk sahibi olmuş bir bayan ile oğullarından birinin muhteşem yemekler yapan bir arkadaşı arasında yemekle başlayıp devamı gelen ve hüzünle biten bir aşk hikayesi. DVD'si alıp izleyin. IMDB puanı 7,0.

---------- Eklemeyi unuttuğum bir kaç film var. ----------

X-MEN: First Class

First Class, bu senenin ve X-MEN serisinin en iyi filmlerinden biriydi. (En sevdiğim X-Men filmi oldu.) X adamların nasıl oluştuğunu, neler yaşadıklarını anlatan bu filmde, son zamanlarda seslerini duyurmuş olan genç oyuncular rol aldı. James McAvoy, Michale Fassbender, Jennifer Lawrence, Nicholas Hoult bunlardan birkaçı. Bana göre sinemada izlenilmesi gereken filmlerden biriydi. Eğer sinemada izleyemiyorsanız, bu sefer DVD'sini değil de Blu-Ray'ini alıp evinizde izlemelisiniz. Çünkü yüksek çözünürlükte ve çok iyi bir ses ile izlenmesi gereken filmlerden biri "X-Men: Birinci Sınıf". Gerek senaryosu, gerek kurgu, gerek kostümler, gerek kullanılan özel efektler, gerekse kullanılan mekanlar... hepsi özenle seçilmişti. Bu filmin, gelecekte seçilecek bir üçlemenin ilk filmi olması düşünülüyormuş. Yani 2 tane daha filmin çekilmesi söz konusuymuş. Marvel ve Fox henüz resmi bir açıklama yapmadı. Neyse, filmin IMDB puanı 8. Hem filmi izleyin, hem izlettirin, hem müziklerini dinleyin hem de dinlettirin ;)

I Am David

Bu film de bir kitaptan uyarlanmış. Esas ismi "North to Freedom" olan ancak 1963 yılında "I Am David" ismiyle piyasaya sürülen bir Anne Holm kitabından esinlenilmiş. II. Dünya Savaşı esnasında geçen filmde, 12 yaşındaki David, Bulgaristan'daki komünist toplama kampından bir pusula, bir parça ekmek ve damgalı bir mektup ile kaçar. Bu mektubu önce Yunanistan, sonra İtalya, daha sonra İsviçre üzerinden Danimarka'ya yetiştirmelidir. Mektubun içinde ne yazıldığı ve David'in bu rotada giderken neler yaşadığını anlatan bu güzel dram filmini kaçırmayın derim. Jim Caviezel, Ben Tibber ve Joan Plowright başrollerde. IMDB puanı 7,1. DVD'si alınmalı ;)

The Whistleblower

Kathryn Bolkovac, Nebraskalı polis görevlisi. Gerçek biri, günümüzde Amsterdam'da yaşayan bir bayan. Bosna savaşı sonrası 6 aylığına Birleşmiş Milletler'de görev almak için Bosna'ya gidiyor. Savaş esnasında Bosna'lı erkeklerin yarısı öldürüyor, ancak Bosna'da insan kaçakçılığı daha da artıyor. İşte Kathryn Bolkovac, savaş sonrası insan kaçakçılığına, ve bu illegal olaya karışan Birleşmiş Milletler barış görevlileri ile diplomatlara karşı hayatı ve işi pahasına savaş açıyor. Sesini İngiltere'ye gidip duyuruyor, tüm dünya onu duyuyor. Kanınızı donduracak, insanlığınızdan tiksindirecek, tüylerini diken diken edecek bu filmi kaçırmayın.

MURAT'11

Open your arms and welcome the joy of today!

2011-08-03T13:37:00.004+03:00

Tahran veya İran denilenince akla hep İslamiyet geliyor nedense. Çünkü son 10 yılda insanlara hep bu empoze edildi. Bir erkekle birlikte olduğu için recm cezalarına çarptırılan kadınlar; Bir kadınla birlikte olduğu için cinsel organları kesilen erkekler; Hırsızlık yaptığı için kolu veya parmakları koparılan kişiler... İslamiyet, İslam, Kuran, Savaş, Petrol, Nükleer, Şeriat, Molla, Şakirt... tüm bu sözcükler hep İran için kullanıldı. Hiç bir zaman tarafsız olup bir de biz görelim demedik. Yalan söylemiyorum, kimi zaman ben de böyle düşündüm, kimi zaman ben de kınadım. Ama şu fotoğraflara bakınca içim o kadar cız etti ki. Devletin başındakilerin yaptıkları nedeniyle hep tüm halkı sorumlu tuttuk, hep Batılılar gibi onlara yukarıdan baktık, onları küçümsedik, din denilen olgunun kul ile Tanrı arasında olduğunu unuttuk...

Geçen cuma İran'ın başkenti Tahran'da bulunan Ab-o Atash Parkında gençler arasında su savaşı yaşanmış. Çekilen fotoğraf o kadar vurucu ki. İnsanın içine adeta taş oturuyor.

Ne kadar mutlu gözükmüyorlar mı? Başkalarının düşüncelerine inat kısa bir süreliğine mutlu olmayı başaramamışlar mı? Nasıl düşüncesiz görünüyorlar? Halbuki başlarında o kadar çok dert var ki... Paraları olsa belki başka ülkelere kaçacaklar... Belki çoğu İran'da büyüyüp, okuyup, çalışıp, ülkelerini daha özgür, daha demokratik bir yer haline getirmeye çalışacak (izin verilirse tabii, bu da işin başka boyutu)... Kısa bir süre... Belki 10 belki 20 dk kim bilir... Tüm dertlerinden uzaklaşmışlar... Çoğu yaşamaktan bıkmış, dünyadan bezmiş olabilir... Ama bu anlarda belki yaşayamadıkları çocuklukları akıllarına gelmiştir.. Kim bilir... Şu zamana kadar hep başkaları tarafından hor görüldüler ama bu fotoğrafların çekildiği dakikalarda belki bunu da unuttular... Sadece anın tadını çıkarmak istediler... Belki biraz eğlenmek için belki biraz serinlemek için...

Çoluk çocuk anne baba genç yaşlı herkes oradaymış... Belki o dakikalarda bizden daha mutlularmış öyle olamaz mı? Ahhh hayat denilen her iki ucu boklu değnek! Keşke herkese adil davransa... Keşke herkese her şeyi eşit dağıtsa ama... ama bu eğlence de onlar için kötü sonuçlanabilir. Polis, “İslami değerlere uymayan” oyunu kınamış, katılanları tutuklamakla tehdit etmiş. 10-20 dakikalık huzuru çok gördü anlayacağınız...

Daha fazla fotoğrafı buraya tıklayarak görebilirsiniz...

MURAT'11

Moving to Mars

2011-08-01T23:18:00.001+03:00

Türkiye'ye 29 Temmuzda döndüm. Öyle böyle değil, arkada kalbimi bırakarak döndüm, çok ağladım, çırpındım resmen, ama paşa paşa döndüm işte. 3 gün oldu geleli.

3 günde ne mi yaptım?

1. Ağlamak istedim, her gözlerim sulandığında kendime çok kızdım.
2. Facebook'tan çıkamaz oldum. Halbuki mümkün olduğunca uzak durmaya çalışırdım.
3. Skype'tan millete nasılsın diye yazar oldum, skypetan konuşmayı da sevmezdim.
4. Starbucks'ta kahve içtim.
5. Telefonuma internet bağlattırdım.
6. 250 kişiye hoşçakal maili gönderdim.
7. Türk insanının gülmeyen yüzüne lanet okudum.
8. Sonra bunu yapınca kendime kızdım, neden gülmeyi kesecekmişim ki, onlar karşılık vermese dahi...
9. Güneş gözlüğü aldım kendime, güneşi tekrar görünce gözlerime dikkat etmem gerektiğini anladım.
10. Düşündüm, düşünceme gelen şeylerden çok korktum, olmaz diye kendimi yatıştırdım ama hiçliğin ortasında kaldı, yine düşündüm, yine aklımın köşesine koydum.
11. Büyükelçiliği aradım, yine vize kavgasına başladım.
12. Adli sicil kaydı aldım.
13. Gözlerim doldu yine, kızdım daha da çok kendime kızdım.
14. Yürüyüşe başladım.
15. Saçlarımı kestirdim.
16. Kendimi değiştirmemi isteyen çok insan var etrafımda onu farkettim, inatla karanlık tarafa geçmemeye karar verdim.
17. Hastalandım, boğazım şişti, bir gün yataktan kalkamadım.
18. Üstüne üstlük hastaneden genel sağlık raporu için randevu aldım.
19. Çok ağlamak istedim, ağlamaya hakkım olmadığını farkettim.
20. Her fırsat bulduğumda aileme ingilizce cevap vermek istediğimi farkettim, utandım.
21. Gecenin köründe telefonum çaldı, ingilizce cevap vererek açtım. Sapıklarla uğraştım.
22. Hayaletlerle ilgili rüyalar gördüm, kan ter içinde uyandım.
23. Çok kızdım kendime, şu yazıyı bile yazarken gözlerimin dolmasına çok kızdım.
24. Çok özledim.

ELIF '11

Don't you know that I'm running from your heart?

2011-07-17T23:30:00.001+03:00

ELIF '11

V

2011-07-15T13:59:00.004+03:00

Şu sıralar Türkiye gündemi o kadar yoğun ki. 13 şehidimize mi üzülelim yoksa bazı had sizlerin şehit haberinin verildiği aynı dakikalarda demokratik özerklik ilan etmesine mi yanalım bilemiyorum.

Geçenlerde Banu Güven'in NTV'deki işine son verildi. Tabii ki bunu kendine yediremeyen sevgili Banu Güven, resmi sitesinde medyaya uygulanan otosansür ile ilgili Başbakan'a açık bir mektup yazdı. NTV'de çalışırken, ağzından sansür kelimesinin "s" harfini bile duymadığımız Banu hanım'ın bu U dönüşü, aklıma Alman din adamı Martin Niemöller'in 1946'da yazdığı ünlü "Sustum" şiirindeki şu dizeleri aklıma getirdi.

“Als die Nazis die Kommunisten holten, habe ich geschwiegen; ich war ja kein Kommunist.

Als sie die Sozialdemokraten einsperrten, habe ich geschwiegen; ich war ja kein Sozialdemokrat.

Als sie die Gewerkschafter holten, habe ich nicht protestiert; ich war ja kein Gewerkschafter.

Als sie mich holten, gab es keinen mehr, der protestieren konnte.”

Türkçesi:

“Naziler komünistler için geldiğinde sesimi çıkarmadım; çünkü komünist değildim.

Sosyal demokratları içeri tıktıklarında sesimi çıkarmadım; çünkü sosyal demokrat değildim.

Sonra sendikacılar için geldiler, bir şey söylemedim; çünkü sendikacı değildim.

Benim için geldiklerinde, sesini çıkartacak kimse kalmamıştı.”

Tabii ki bu sözler sadece Banu Güven için söylenmek zorunda değil. Günümüzde korkularından susan herkes için geçerli. Birlik olma vakti gelmedi mi sizce?
"V For Vendetta" kitabında ve filminde de söylendiği gibi "Strength through unity; Unity through faith (Kuvvet birlikten doğar; Birlik inançtan doğar.)"

MURAT'11

Love Hurts

2011-07-14T13:56:00.003+03:00

Acikca soyleyim, seviyorum hani boyle bir sarkinin sozleri boyle asiri komplike olunca. Duygular komplike seyler cunku, oyle kolay anlatilamiyor yani. Bir duyguyu soze dokerken, gecenin ortasindaki isildayan ayin onune gecen bulutun kivrimlarini kanayan kalbimizle izlemek gibi upuzun betimlemelere girme geregi duyuyoruz simdi... oyle komplikeler cunku.

Ama o kadar basit seyler ki hissettiklerimiz. Aslinda basitligini kabullensek, her sey cok daha rahat olcak belki de.

ELIF `11

I am the master of my fate; I am the captain of my soul.

2011-07-12T12:31:00.003+03:00

William Ernts Henley 1849 ve 1903 yılları arasında yasamış İngiliz şairdir. En ünlü şiiri Invictus'tur, ki benim en beğendiğim şiirlerden biridir. Son dörtlük her şeyi o kadar güzel açıklar ki... "Kapı ne kadar dar olsa da, Ceza ne kadar ağır olsa da. Hala kaderimin efendisi, ruhumun kaptanıyım!"

Out of the night that covers me,
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find me, unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate;
I am the captain of my soul.

MURAT'11

I Fold

2011-07-09T22:12:00.019+03:00

Bugün birazcık içimi dökeceğim, bu konuşmaları tüm sevdiklerime son iki haftadır sık sık yaptım, benim mutlu olduğum kadar onların da mutlu olmasını istiyorum çünkü. Ve ayrıca, yazının sonunda, çok seveceğinizi bildiğim, bir haftadır beni içine çeken Sharon Van Etten'a ait olan I Fold şarkısını paylaşacağım.

Son 2 haftadır o kadar mutluyum ki, o kadar pozitifim ki. Okul bitti, mülakat geçti. Her şeyin tam istediğim şekilde ilerlemesi, o kadar güç katıyor ki bana. Kaba tabiriyle her şey tam tıkırında :) Artık ne istediğimi biliyorum, hani "kalbinin sesini dinle" derler ya, kalbimin sesini dinliyorum, en çok istediğim şeyler gerçekleşiyor. Bu hafta pek dışarı çıkamadım. Mağlum KPSS haftası. Benim dışımda tüm arkadaşlarım sınava giriyor, bu nedenle onları rahatsızlık etmek istemedim. Bu haftayı ailemle geçirdim, o kadar mutluydum ki onlarla bir şeyler yaptığıma. Dönem içi olsa herkes kendi derdinde ama şu sıralar herkes yaz tatilinde. Hal böyle olunca, ortak bir şeyler yapabiliyorsunuz :) Aynı evde olsakta onları özlediğimi fark ettim. Tuhaf bir duyguydu. Her anın tadını çıkardım. Yarın yani 10 Temmuz'dan sonra KPSS dönemi kapanıyor herkes için, ve ben gene sokaklara akıyorum (Annem bu zamanlarda, "oğlum yüzünü özledim" diyip içimi acıtsa da :)) Arkadaşlarımı da özledim tabii :) Neyse, işte her şey çok güzel gidiyor...gidiyordu...bugüne kadar. Sanırım birinin nazarı değdi :D (Pek inanmam ama.) Bugün merdivenlerden düştüm, evet evimde bulunan, önceden 2 defa düştüğüm ama hiç bu kadar yara almadığım merdivenlerden. Şu an sağ tarafım komple ağrıyor. Diz altımdan ayağımın üstüne kadar yara bere içinde kaldım, morardı, derisi soyuldu, kanadı ve akşam olunca şişti. Ama en çok omzumun ağrısına dayanamıyorum. Evet, sağ tarafım komple işlevsiz :) Sol el ile yazmayı deniyorum bu yazıyı :) İlk başta "haydi be! tam her şey iyi giderken" demiştim ama şimdi şükür ediyorum, daha kötü olabilirdim, bacağımı kırabilir veya omzum çıkabilirdi, her şeyde vardır bir hayır deyip, hayata karşı umutla bakabiliyorum halen :) Sanırım son bir aydır yaşadıklarım, hayatı daha çok ciddiye almama, onu daha çok sevmeme, ona daha sıkı tutunmama, arkadaşlarıma ve aileme daha çok değer vermeme ve beni mutlu edecek insanları çevremde tutmama neden oldu. Bir nevi gözüm açıldı. Evet çok klişe laflar, önceleri biri bunları bana söylese "haydi ordan!" derdim ama öyle değilmiş. Cidden bu şekilde hissediyorum şu an. Demek ki benim için "eşik" Haziran ayıymış. Sanırım bu engeli geçtim, Artık biraz daha katı kalbim. Önceleri dost dediğim ancak şu an sadece adı kalan kişiden yediğim kazık yüzünden insanlara daha az güveniyorum artık. Ama ne olursa olsun daha çok sarılmaya başladım hayata. Tuhaf bir şey ama dedikleri doğruymuş. Hayat çok kısa geliyor şu an bana. Bu nedenle artık küslükleri uzatmamaya çabalıyorum (her ne kadar incinen taraf ben olsam da), insanları daha az kırmaya, onları daha az yargılamaya, onları olduğu gibi kabul etmeye. Sonuçta herkes farklı, zaten hayatı çekilir kılan şey bu değil mi? Bir gün insanların bu "eşiği" aşacaklarını biliyorum. O zaman arkalarına dönüp baktıklarında, neler yaptıkların farkına varacaklar, tek temennim çok geç olmaması. (Tabii ki halen, başkalarını kullandığını zanneden kımıl zararlarına karşı kendimi koruyorum!)

Şunun da farkına vardım bu süreçte. Gözden ırak olunca gönülden de ırak oluyormuş insan. Daha kolay soğuyormuş bir kişiden. Yavaş yavaşta unutmaya başlıyormuş onu. O kişinin varlığını aynı şehrin sınırları içinde hissetmemek. Senin arkandan artık iş çeviremeyeceğini bilmek. İçten içe tek istediğim de buymuş sanırım, huzur veriyor bana çünkü. Hani olur ya, yaşanan bir olay veya bir kişi sizin gözlerinizi açar. Aynı durumu yaşıyorum. Çok komik, çok ironik ama teşekkür ediyorum o kişiye. Beni diğer dostlarıma, diğer sevdiklerime daha çok yakınlaştırdığı için. Onlara daha çok değer vermemi sağladığı için. İstemeden sosyal çevremi de genişletmiş oldu :) Kazanan taraf ben oldum, kaybeden taraf o oldu. Gerçi kendisi bunu henüz fark etmedi ama. Arkasından konuştukları kişilere, ki bu kişiler her şeyin farkında, halen hiç bir şey olmamış gibi davranması, ancak bu kişilerin gözünde daha çok küçüldüğünü bilememe :) İşte dediğim gibi, bu "eşiği" henüz geçememiş kendisi. Émile Zola'nın dediği gibi "İnsan; dünyanın en geç olgunlaşan meyvesidir..." YİNEDE bu kişi için her şeyin en iyisi diliyorum, her şeyin gönlünce olmasını istiyorum. Umarım hayatta başarılı olur!

Çok tuhaf hissediyorum şu an. Terasta, yanımda sütlü kahvem, hafif bir esinti, Ankara manzarasına karşı bu yazıyı yazıyorum. Arada kafamı kaldırıp, karşı binaların içinde neler olduğunu, insanların aklından neler geçtiğini hayal ediyorum. Çok güzel bir duyguymuş bu :) Hiç bir eğitimim yok, çok saçma ama bir hikaye kitabı bile yazabilirim şu an sanırım. :D Ama yok yapmayacağım. Herkes kendi işini yapsın :) Ve herkes mutlu olsun! Tek dileğim bu!

Neyse bir gereksiz gönderiyi daha sonlandırıp şarkıyı paylaşıyorum :)

MURAT'11

Game of Thrones

2011-07-05T11:55:00.006+03:00

Uzun süredir Game of Thrones hakkında yazmak istiyordum. Bugüne kısmetmiş diyelim. Dönem içinde takip ettiğim iki diziden sadece biriydi Game of Thrones. Taaa 2010'un Aralığından beri bekliyordum prömiyerini. 17 Nisan'da başladı ve 10 bölüm ile birinci sezonu noktaladı. Muhteşem bir final yaptı.

Game of Thrones, bir kitap serisinin ilk kitabının ismi esasında. George R. R. Martin tarafından 7 kitap olarak yazılmış (ve yazılacak. Daha ilk dört kitabı yayınlandı) A Song of Ice and Fire isimli bir kitap serisinin ilk kitabı. Serinin ilk kitabı 1996'da yayınlandı. Beşinci kitabı ise haftaya yayınlanacak. Yani altıncı ve yedinci kitaplar henüz yayınlanmadı bile. (Serinin ilk kitabının Türkçe çevirisi Epsilon Yayınları aracılığıyla bu hafta raflardaki yerini aldı. İkinci kitabın çevirisi de çok yakında çıkacakmış.) Dizi, bu kitaplardan esinlenerek David Benioff ve D. B. Weiss tarafından HBO için yaratıldı. Dizinin bu kadar çok ilgi çekeceğini şahsen beklemiyordum. Bir anda sadık bir hayran kitlesi oluştu. Çünkü dizi gerçekten etkileyici. Çok yetenekli ünlü oyuncular, muhteşem kostümler ve etkileyici arka planlar.. Her şey çok gerçekçi. Tüm bunlar bir araya gelince, dizi, 15 Nisan 2012'de başlayacak olan ikinci sezonu da kaptı. Yukarıda da belirtiğim gibi muhteşem bir final yaptı, herkes şok oldu. Sabırsızlıkla bekliyoruz.

Ha bu arada. Dizide Sibel Kekilli de oynuyor. Söylentilere göre yönetmenin gözüne girmiş ve ikinci sezonda başrolü kapmış. İkinci sezonda Natalie Dormer'ın da rol alacağı kesinleşti. Dedikodulara göre Russel Crowe veya Gerard Butler, Stannis Baratheon karakteri için düşünülüyormuş.

http://www.hbo.com/game-of-thrones
http://viewers-guide.hbo.com/game-of-thrones/

MURAT'11

NOT: Siz siz olun SAKIN internetteki "spoiler"ları okumayın! :)

Zonguldak

2011-07-03T22:18:00.007+03:00

Eskişehir'e gideli bir kaç hafta olmuştu ama Zonguldak'tan 1-2 saat önce döndüm. Emekçilerin şehri Zonguldak'a gittim. Kömür kokan havası, eski evleri, kapkara toprağı, masmavi köpük köpük denizi, insanı intihara sürükleyen uçurumları ile küçücük bir şehir. Hiç bir düzlüğü yok. Özel arabanızla gitmediyseniz pek de şansınız yok. Şehrin içinde 2 şeritli yollar var sadece, biri çıkış için biri iniş için. Bir üçüncü şeride rastlamanız mümkün değil. ANCAK yemyeşil! Sanki ormanın içine şehir koymuşlar. Her yerden ağaç çıkmış. Meyve ağaçları var sokaklarda. Çok fazla çarpık kentleşme var, evler dip dibe, karşı komşunun ne yemek pişirdiğini dahi görebilirsiniz. Evlerin dışı çok ama çok eski ancak içleri şahane. Evlerin en azından %90'ı uçsuz bucaksız Karadeniz'i görüyor. Alkolün su gibi aktığı bir şehir ama hiç kimse dönüp size laf etmez, bayanlar her saat başı dışarıdadır. Muhteşem eğlencelere sahne olan bir şehirdir, evet evet, fasılı, düğünü vs... her şey... Tek sıkıcı tarafı, sıkıcı olması :) Yani belli bir süre sonra sıkılabilirsiniz. O zaman evinize dönmenizi öneririm lakin daha sonra sıcakta bastırdı mı, hiç çekilmiyor bu şehir :) Zonguldak'a gitmişken, Zonguldak'ın bir ilçesi olan Devrek'e de geçebilirsiniz. Dönüş yolunuzun üstünde olan Bolu Mengen'e de uğrayabilirsiniz. Eğer uzun süreli gitmişseniz, Bartın Amasra'ya veya Düzce Akçakoca'ya günü birlik geziler de düzenleyebilirsiniz :) Bu saydığım ilçelerde çok şirinler :) Neyse işte Zonguldak'tan bir kaç resim...

Dipnot: Zonguldak'a giderken sıkı bir mideye sahip olmaya bakın, çünkü eğer otobüsle giderseniz o yolları pek kimse kaldıramayabilir :)))

MURAT'11

Eskişehir

2011-07-03T18:45:00.015+03:00

Dedim ki Elif yurt dışını geziyor, ben de yurt içini, madem o yurt dışındaki şehirleri tanıtıyor, ben de yurt içindekileri tanıtıyım. :) Yurt dışında olmasa da yurt içinde çok geziyorum. Doğu bölgemiz dışında neredeyse hemen hemen her yeri görmüşümdür :) Tabi ki bundan böyle bunları bu internet günlüğünde anlatmayı deneyeceğim. İzmir ile başladım Eskişehir ile devam ediyorum (dipnot: Bu yaz İzmir'e gidiyorum :) Tekrardan ama bu sefer daha uzun. İzmir benim için ikinci memleket oldu. Çok seviyorum.)

Eskişehir, Türkiye'nin merkezi sayılabilecek bir şehir. Tam bir geçiş noktası, bir kavşak. Yurt dışından gezmeye gelenlerin bile çok beğendiği bir şehir. Abartma olmaksızın şunu söyleyebilirim. Sanki bir Avrupa şehrindeymişsiniz gibi hissediyorsunuz Eskişehir'deyken. Ki tüm turistlerde bu fikrime katılıyor :) Eskişehir bugünkü görünüme kavuşmasının esas sebebi tabi ki Prof. Dr. Yılmaz BÜYÜKERŞEN. Çok çalışmış, çok çabalamış. Eskişehir'in her yerinde bunu görebilirsiniz. Zamanında boklu dere olarak adlandırılan Porsuk çayında şimdi gemiler, gondollar, tekneler geziyor. Sokaklar tertemiz ve insanlar güler yüzlü. Evet Eskişehir ve İzmir arasındaki ortak özelliklerden biri insanları çok anlayışlı, konuşkan, nazik ve güler yüzlü. Ayrıca Eskişehir'de ulaşım o kadar kolay ki. Ne otobüs ne dolmuş sıkıntısı ve gürültüsü. Her yere kolayca tramvay ile gidebiliyorsunuz.

Peki Eskişehir'e nasıl ulaşabilirsiniz? Demin de dediğim gibi, tam bir kavşak. Çoğu otobüs ve tren seferleri Eskişehir üzerinden gidiyor. Şehirde bir de hava limanı var. Ben Ankara'da yaşadığım için 3 saatlik yolu 1,5 saate indiren Yüksek Hızlı Treni tercih ettim. Siz de edebilirsiniz. 13-20 milyon arası çok ucuz bilet parası var, trenler de çok rahat. Zaten hem tren garı hem de otogar merkeze o kadar yakın ki.

Peki neler görebilirsiniz Eskişehir'de? Eskişehir'in sokaklarını bile gezmek bir zevkti benim için, ama görülecek o kadar çok şey var ki. Gar'dan ve Otogar'dan çıkar çıkmaz kolayca merkeze gelirseniz her yere rahatlıkla ulaşabilirsiniz. Porsuk çayının kenarlarında dolanabilirsiniz ilk olarak. İki Eylül Caddesi boyunca yürüyerek Odunpazarı'na varabilirsiniz İşte burada bir kaç saatiniz gidecek.

Tarihi Odunpazarı evleri görülmeye değer. Ayrıca Odunpazarı'ndaki El Sanatları Çarşısında hediyelik eşya, özellikle Eskişehir'e has Lületaşından yapılmış eşyalar, satın alabilir, bir kaç turist ile sohbet edebilirsiniz. Ayrıca Kurşunlu Külliyesi'ni ve içindekilerini kesinlikle gezin. Eğer mümkünse Külliye içindeki kütüphaneye uğrayın ve Elif isimli tatlı bir kızla tanışın, ayrıca tasavvuf ve Mevlevilik hakkında bilgi alın. Müzelerin çoğu da bu kısımda bulunuyor. Arkeoloji Müzesi, Lületaşı Müzesi, Cumhuriyet Tarihi Müzesi, Çağdaş Cam Sanatları Müzesi, Eğitim Karikatürleri Müzesi hepsini ücretsiz bir şekilde gezebilirsiniz. Biz gitmedik ama isterseniz tramvaya atlayıp Anadolu Üniversitesi Yunusemre Yerleşkesine gidip Hava Müzesini de görebilirsiniz. Odunpazarından ayrılmadan yukarıya doğru 10-15 dakika tırmanırsanız, Şelale Park'a varırsınız. Muhteşem Eskişehir manzarasıyla çayınızı veya kahvenizi yudumlayabilirsiniz. Bu kadar Kültür-Sanat yeter diyenler için seçenekler mevcut. Tarih meraklıları ve özel arabasıyla gelenler için Eskişehir'in Yazılıkaya, Sivrihisar, Seyitgazi ilçeleri ile bu ilçelerin çevrelerini görmenizi tavsiye ederim. Yeşil alan veya park isteyenler de unutulmamış. Kentpark ile Bilim Sanat Kültür Parkı tam sizlere göre. Malesef ben bu ikisini göremedim. Gelecek sefere artık. Unutmadan söylemekte yarar var. Türkiye'nin ilk yapay plajı Kentpark'ta bulunuyor :)

Ne yeriz diye sorarsanız? Eskişehir'e özgü pek çok yiyecek var. Bunları tadabilirsiniz. Ama en çok bilineni Kırım ve Tatar mutfağına ait olan Çibörek'tir. İçecek olarak da Türkiye'nin en iyi suyu olarak adlandırılan Kalabak Suyu'nu da deneyin :) Ayrıca Met helvasını ve Göbete'yi de tavsiye ettiler ama tatma fırsatını bulamadık bu ikisini :)

Gezdiniz, yediniz içtiniz. Dinlenip Eskişehir'in son bir kez tadını çıkarmak isterseniz buyurun gondola. 2 veya 4 kişilik gondollarla 10 dakikası 15 ytl gibi bir fiyata Porsuk Çayı'nın tadını çıkartabilirsiniz. Tabi ki daha uzun gezi isterseniz motorlu botlara binebilirsiniz.

Yazıyı bitirmeden eklemek istediklerim şeyler var. Ben yapamadım bu sefer gidişimde ama siz yapmaya çalışın. Gittiğinizde 1961 yılında 4 adet üretilip günümüzde sadece biri kalan ve halen çalışmakta olan DEVRİM otomobolini görün. TÜLOMSAŞ bahçesinde ;) Buna ek olarak, akşam hava karardığında daha çok canlanan Barlar Sokağı'na uğrayın biranızı ve nargilenizi keyifle için. Ayrıca zamanınız varsa, Eskişehir'de bol miktarda görebileceğiniz Ilıcalardan, Kaplıcalardan ve Hamamlardan birine uğrayıp tüm senenin yorgunluğunu sıcak suyla birlikte atın :) Şimdiden iyi yolculuklar ve iyi eğlenceler...

MURAT'11

Society

2011-06-24T11:22:00.008+03:00

Bugün her şeyin sonundayım...Evet öyle öyle... Tam 4 senelik üniversite maceram bugün sonlandı. Daha doğrusu dün gece 1'de. Yıllık için fotoğraf çekimi, balo, mezuniyet töreni derken, mezunum artık. Gururluyum ama üzgünüm. Çünkü kendimi halen hazır hissetmiyorum. Korkuyorum, orada bir yerlerde bir şeyler beni bekliyor gibime geliyor. Çok yorgunum, daha fazla çabalamam gerektiğini biliyorum ama buna gücüm yok. Dinlenmem lazım, ancak vicdanım rahat değil...

Bunun yanında, tüm arkadaşlarımdan ayrılmamın hüznünü de yaşıyorum. Muhteşem günler geçirdim, çok güzel anılarım oldu, iyi dostlar biriktirdim, hepsi ailem gibi oldu. Birlikte acı tatlı o kadar şey yaşadık ki. Biri Malatya'ya gidecek, biri İzmir'e, allahtan Ankara'da çok sevdiğim dostlarım da var...Ben bozkırın ortasında Ankara'dayım. Tabi ki onların yanına gideceğim, tabi ki onlar da buraya gelecek ama aynı şehirde bulunmak daha güzel değil mi? Her an her dakika görüşebilmek. Şimdi benim İzmir'e ve Malatya'ya gitmem için hem kendimin hem de onların boş vakitlerini ayarlamam gerekecek. İşte içimdeki kocaman boşluğun sebebi bu. Ancak herkes gibi alışmam gerekecek sanırım. Biz Türkler çok farklıyız. Yabancı ülkelerde yaşayan insanlar, sistem dolayısıyla yalnızlaştırılmış. Tek başlarına her şeyi yapabiliyorlar, ellerine kahvelerini alıp sokağa atabiliyorlar kendilerini, tek başlarına alışveriş yapabiliyorlar, sahilde tek başlarına yürüyüp, tek başlarına bir cafe'ye oturabiliyorlar. ama ya biz? İşte en çok bu rahatsız ediyor beni. Ben o insanların hepsine o kadar alıştım ki, tek başıma ne yapacağımı bile bilmiyorum...

NOT: Dün yüksek lisansa da başvurdum. 6 Temmuz'da mülakat var. Akademik kariyer düşünüyorum. Bu nedenle yüksek lisansa kabul edilip bir an önce kadro gelmesi için dua ediyorum.

MURAT'11

3 hours

2011-06-21T23:08:00.001+03:00

ELIF `11

Riga

2011-06-19T17:26:00.001+03:00

Gecen hafta sonu Riga`daydim. Orada 2 gun bulundugum ve 2 gunde de toplantidan toplantiya kostugum icin sehri fazla gorme sansim olmadi ama, bir kac resim cekmeye firsat bulabildim...

Butun gece bavul hazirlayip 3:30da evden cikip sabah 6 ucagina binmek hic akil kari degil.

Ama butun gece uykusuz kalmanin unutuldugu an, iste bu sirin Riga kanalinin goruldugu andir.

Riga`nin en yuksek noktasindan sehrin goruntusu.

Bu da diger aci.

Sehir merkezindeki en guzel bina. Maalesef savas sirasinda bombalandigi icin tekrar bastan insa edilmis bu bina. Eskiden tuccarlarin gelip partilerini yaptigi muhtesem bir bina kendisi.

Bu da meshur kedi, bir tuccar Alman olmadigi icin topluluga alinmayinca, bu kediyi Alman tuccarlar klubuyle dalga gecmek icin catisina yaptirmis. Daha sonra klube alinmis tabii ki.

Bu kilitler yeni evlilerin yaptigi bir rituelmis. Evlenince kilitler kanalin ustundeki kopruye takiliyor ve anahtar da kanala atiliyormus.

Iste Riga`yla ilgili kucuk bir kac ipucu umarim baskalari daha fazla gezme sansi bulur cunku oldukca sirin bir sehir.

ELIF` 11

2011-06-19T13:15:00.000+03:00

Dunya uzerindeki en muhtesem insan o. En mukemmel erkek, gorunce gozlerinizi isildatan, bir gulumsemesiyle dunyadaki hicbir seyin sizi uzemeyecegini hissettiren tek insan.

O kadar gururluyum ki senin kizin oldugum icin.

Come on, my star is fading and I swerve out of control...

2011-06-18T19:31:00.000+03:00

Sanirsam uzgun oldugumda yazma kabiliyetim daha cok gelisiyor. Gunlerdir yazamadigim bir mektubu 10 dakika icinde bitirdim ve sonuctan inanilmaz mutluyum. Zamani gelince buraya da postalarim.

Bu aralar cok hayati sorgular oldum, cok yoruldum bu sorgulamadan da. Etrafimda cok fazla insan olmasinin da hicbir yarari yok, cunku kendi hislerimin icine donmem imkansiz bir hal aldi. Karsimdaki insan nasil hissediyorsa aninda onun moduna giriyorum. Cok yorucu bir is, tavsiye etmem.

ELIF `11

Heroes For Ghosts (Video)

2011-06-16T12:36:00.001+03:00

The Gathering, yeni albümünden Heroes for Ghosts isimli parçasına çektiğini video klibi yayınladı. Renkleri, manzaraları, görüntüleri daha güzel görmek için 1080p çözünürlükte izlemenizi tavsiye ederim

MURAT'11

Go Do!

2011-06-11T15:21:00.002+03:00

MURAT'11

Ankara

2011-05-30T21:36:00.008+03:00

Ankara denilince hep akla "yazları sıcak ve kuru; kışları soğuk ve yağışlı" tanımı gelir. Hep memur kentidir, emeklilerin bir çoğu buradadır. Sanki başkent gibi gözükmez. Sanki sadece bürokrasi yaşar burada. Şehrin hareketli saatleri sadece sabahın 7'si ve akşamın 5'idir. Herkes işine gider ve gelir. Daha sonraki saatlerde hep sakindir ortalık Ankara'da. Kimisine sıkıcı gelir. Yapacak pek bir şey yoktur. Pek bir etkinlik yaşanmaz burada, mağazaları bile kısıtlıdır. Kendinii en fazla AVM'lere kapatabilirsiniz. Ankara'da deniz yoktur. Bir sahili bir kordonu bulunmaz. Sıkıldığınızda, kafanızı dinlemek istediğinizde gidebileceğiniz yer çok kısıtlıdır. Gençler için büyük bir eziyettir Ankara. Üniversite okuma açısından çok kolay ve yaşamak için bir o kadar zor. Evet herkes böyle düşünür ve ben de böyle düşünüyorum ama şu sıralar şunu fark ettim ki Ankara'sız yapamıyorum.

Türkiye'de Doğu ve Güneydoğu bölgeleri dışında (bu sene hayırlısıyla başlıyorum oraları gezmeye) pek gezmediğim yer kalmadı gibi. Çoğu şehri kıyısından köşesinden, 1 günlük dahi olsa bile gördüm. Bazılarına göre tabii ki bir kıstas sayılmaz ama İzmir dışında hiç bir şehirde almadığım enerjiyi ve sinerjiyi Ankara'da alıyorum. Belki sıklıkla şehir dışına çıkmazsanız pek fark etmeyebilirsiniz. Ama emin olun Ankara'da hayat var, Ankara manevi olarak bile sıcak. İnsanları birazcık odun olabilir, ama yinede seviyorum bu şehri. Evet, şunu söyleyebilirim, bir İzmir gibi olmayabilir. Çünkü İzmir'in yeri ayrı bende artık. Ama Ankara'dan taşınacağımı da zannetmiyorum. Trafik derdi yok, keşmekeş yok, sorun yok, problem yok, kafanız rahat. Her yer birbirine yakın. İstediğiniz ilçeye veya semte kolayca gidebiliyorsunuz. Bilmiyorum kaç kişi bunun farkındadır ama ben Ankara'da nefes aldığımı, alabildiğimi hissediyorum, diğer şehirlerde olmadığı aksine, İstanbul dahil. Şehir dışından bir yerden evime döndüğümde, sanki biri beni sarıp sarmalıyor gibi.

Ben şuna çok dikkat ederim. Yeni bir şehre girdiğimde önce o şehrin bana hissettirdiğine bakarım. Evet belki saçma gelebilir ama öyle. Şehir merkezine adım atar atmaz, tüm duyularımı sonuna kadar açarım. Ne hissettim diye. Daha sonra insanlara ve yüzlerine bakarım, neler yaşanıyor bu şehirde diye. Gittiğim her şehirde de bunu yapmışımdır ama hiç birinde Ankara'daki sıcaklığı almamışımdır. Ben de tüm gençler gibi eskiden bu şehirden nefret ederdim, ama demek ki yavaş yavaş, zaman aktıkça, bir şeyler oturmaya başlayınca, insan daha farklı düşünüyormuş. Tabi ki bir denizi olsa hayır demezdim :)))

Neden bu gönderiyi yazdım bilmiyorum ama içimden geldi. Ankara'ya ve onu sevenlere adıyorum. Ankara olmadan yaşayamayanlara...

MURAT'11

The Songs Stuck In My Head

2011-05-30T19:11:00.008+03:00

O kadar çok şey oluyor ki şu an hayatımda, ayak uyduramıyorum bir türlü. Kalakaldım öylece. Tek yaptığım kulağımda kulaklıklarla yürümek... İşte kafamın içinde çalan şarkıların bazıları...

Ólafur Arnalds'ı yeni keşfettim ve harika enstrümantal parçaları var...

Bu parça ise A Song of Ice and Fire isimli bir kitap serisinden televizyona aktarılan Game of Thrones isimli dizinin jenerik müziği... Dizi hakkında gelecek sefere bir şeyler yazacağım :)

Sıradaki parça ise Hans Zimmer amcanın elinden çıkmış olan The Pirates of Caribbean: On Stranger Tides filiminin müziklerinden biri. Mermaids...

Kapanışı ise klasik bir Muse parçası olan Sing For Absolution ile yapıyım. Harika şarkı. Kırk yıl geçse de severim ben bunu <3

MURAT'11

Gotta love Belgium...

2011-05-25T17:10:00.000+03:00

Within Temptation`a Bruksel`in kocaman muzik magazasindan farkli bir yorum...

Yine de yeni cicilerimle cok mutluyum :)

ELIF `11

El Ultimo Adios

2011-05-19T18:13:00.013+03:00

Hayatımda ilk defa böyle bir şey yapacağım. Evet. Tanımadığım kişilere beni çok sıkan bir olaydan bahsedeceğim. şu 2 günümü alt üst eden, hayattan soğutan bir şeyden. Dostun dediğin, en yakın arkadaş saydığın, maddi ve manevi her şeyi paylaştığın, yerini geldiğinde tüm dertlerini ve sırrını anlattığın, yeri geldiğinde başkaları hakkında dedikodu yaptığın kişinin sana attığı kazıktan. Hem de öyle böyle bir kazık değil, ruhunu felç eden türden. Sanki kalbimde bir kazık saplı duruyor gibi... Tüm kelimeler anlamsız kalıyor. Aklından atasözleri geçiyor, sanki sana gülüyorlar "güvendiğin dağa kar yağdı" der gibi... Keşke zamanı geri alabilsem diyorsunuz ya da bir daha olmasın diye dua ediyorsunuz...

Bu ay bir kaç arkadaşımı ilk defa ağlarken gördüm, hem de "işte Murat dost kazığı böyle oluyormuş" diye. Şimdi ben onlara diyorum "sizin yediğiniz kazık, benimkinin yanında az kalırmış" diye, "En azından onlar bencillik edip kendilerini düşünmüşler, sizi incitmek istememişler". Onlar anlatırken çok üzüldüm hallerine, başıma geleceğini hiç düşünmedim. Demek ki hayatta hiç 'bana bir şey olmaz' dememek gerekiyormuş.

Esasında şimdi sakin kafayla düşünüyorum da 'dost kazığı' diye bir şey yokmuş. Sadece ben o kişiyi dost sanmışım. Benim başıma gelmez diye düşünmüşüm, salmışım tüm iplerimi. Yani gene hata bendeymiş. Arada bir durup şöyle bir çevreme bakınmalıymışım. Ama işte sonunda böyle bir harabeye dönüyormuş insan. Sabahtan beri ne yediğim ne içtiğim belli, herkese bağırıyorum, çağırıyorum, hiç bir yaptığımdan zevk almıyorum. Salı günü teslim etmem gereken bir rapor var ama halen başlamadım bile. Sabahtan beri terastayım, elimde su, yüzüm güneşe dönük. Eski halime dönebilmek, sıradan basit bir gün için dua ediyorum, yalvarıyorum Tanrı'ya. Bir umut... Ama biliyorum, bunu yaşamam gerekiyordu. Daha fazla olgunlaşmam için. Evet biliyorum. Hayatın bu tokadını da yemem gerekiyordu. Çünkü şu sıralar her şey o kadar iyi gidiyordu ki. Her şey toz pembeydi sanki, ama değilmiş işte...

Ailemdeki herkesten, benden büyük insanlardan, arkadaşlarımdan ve hatta hocalarımdan bile duydum, "daha neler göreceksin, neler yaşayacaksın, başından neler geçecek" diye. Demekki doğruymuş. Bunu da yaşamam gerekiyormuş. Ama çok merak ediyorum, nasıl eski halime bir daha geri dönebileceğim? Nasıl birilerine bir daha güveneceğim veya güvenebileceğim? (zaten insanlara zar zor güveniyorum.) Nasıl bir başkasının benim hakkımda arkamdan konuşmadığına ve bu konuşmayı videoya çekmediğine inanacağım? evet, en yakın arkadaşım dediğim bir insan, dışarıdan baktığında kültürsüz bir aileden geldikleri belli olan bir avuç ergen kızla (evet hepsi kız) birlikte, İzmir'de bir otel odasında, arkamdan yaptıklarım ve söylediklerim ile ilgili konuşmuş ve bunları videoya kaydetmiş. İzmir'den döndüğümüzde bu insanlar gelip yüzüme gülüyorlar, "Murat fotoğraf makinelerimizle çektiğimiz resimleri değiş tokuş edelim" bile diyorlar ve dün akşam, bu çektikleri videoyu şans eseri görüyorum. (kendi verdikleri klasörün içinde. unutmuşlar videoyu silmeyi bana verirken). Aradım o kişiyi ama hiç bir faydası yok. Gerçekten şok edici bir durummuş, o kişiye 'niye yaptın?' bile diyemiyormuşsun, desen bile boğazın düğümleniyormuş, sende bir hata olmadığı halde onun değil senin yüzün kızarıyormuş. Sadece bağırmamla kaldım ama ona değil, tek kendime kızdım. Çünkü hak etmeyecek bir insana neden bu kadar değer verdim ki? Ama o inatla halen kendini savunmaya devam ediyor. 'Yapma, dur, daha fazla küçülme gözümde, kalsın burada, olan oldu' demek istiyorsun ama nafile. Sinirinden diyemiyorsun işte...

Evet kızdım, hem de çok kızdım ama çok da mutlu oldum. Çünkü beni ne kadar kıskandıklarını gördüm, benden ne kadar rahatsız olduklarını. Yollarına nasıl taş koyduğumu fark ettim. Beni nasıl ezeli rakipleri olarak saydıklarını. Yoksa, kırk yılın başında gittikleri İzmir'de otel odasına çekilip neden benim dedikodum yapılsın? Ben de o ara deliler gibi eğlenirken... Demek ki böyleymiş dedim. 'Her şeyde bir hayır vardır' deyip odama çekildim ve vurdum kafayı yattım. Şimdi çok sakinim. Çok da rahatım ve huzurluyum. Dimdik ayaktayım. Dediğim gibi, tek yandığım nokta, bu şahsiyete bu kadar önem vermem. Olsun, benim için deneyim oldu gözüyle bakıyorum artık. Daha ileri ki zamanlarda daha dikkatli olmamı sağlayacak belki, o dengeyi tutturmamı. Kendi doğrularıma daha çok sarılmayı, varsa hatalarımı gözden geçirmeyi, şu zamana kadar kalbini kırdığım insanlardan af dilemeyi. O kişiyi komple sildim hayatımdan, teknoloji ve sosyal medya nedeniyle tamamıyla unutmak belki biraz zaman alacak ama, olaylar biraz yatışıp, 'ben' soğuduğum zaman, belki bir daha o kişiyle yüz yüze karşılaştığımda sadece bir 'merhaba' borcum olacak ona. Belki birbirimize 'köprünün altından çok sular aktı' diyeceğiz. Yanımızda eşimiz, arkadaşımız veya çocuğumuz olduğunda onlara daha bir sıkı sarılacağız. Belki bir daha hiç karşılaşmayacağız...

Böyle durumda insan çok şey yapabilir. Ben de ona kazık atabilirim, tüm sırlarını deşifre edebilirim, insanları ona karşı kışkırtabilirim vs. İnsanın aklına böyle durumlarda çok şey gelebilir ama ben hiç biri yapmayacağım. Bekleyeceğim... yüzün kızarmasını. o da belki.... Dediğim gibi mutluyum. İnsanlara karşı biraz sert olmayı, onlara 'hayır' diyebilmeyi çok istemişimdir ve sanırım kalbim yavaş yavaş soğuyor. Tek üzüleceğim nokta, belki daha sonra, kalbim taş kesmiş olacak. O zaman suçlanacak ben değil bir başkası olacak...

Özdemir Asaf'ın da dediği gibi: "Herkesin bir dostu olmalıdır, en azından aldanmak, aldatılmak, yalan söylemek, kınamak için."

MURAT'11

Man...

2011-05-19T14:17:00.001+03:00

ELIF'11

Heroes For Ghosts

2011-05-16T22:47:00.007+03:00

Bugün aldığım güzel bir haber. The Gathering henüz adı ve yayınlanma tarihi belli olmayan yeni albümünden bir şarkıyı hayranlarıyla paylaştı, hem de bedava! 'Heroes for Ghosts' isimli şarkı yaklaşık 10 dk. Bana göre klasik TG yaklaşımından biraz uzak ama yinede beğendim. Daha az deneysel çalışmışlar gibi geliyor.

http://thegathering.bandcamp.com/track/heroes-for-ghosts Bu ilintiye tıklayarak şarkıyı istediğiniz formatta indirebilirsiniz veya online olarak dinleyebilirsiniz.

HEROES FOR GHOSTS

Fading falling
Slow winds breaking soundscapes
And waves of velvet sweeping
Into me

You moved all that was in my world
And showed me all the new colours
In my universe where storms run

Falling, falling, falling, fall into me
I hear echoes of my speech
And I see shadows of my walk
I feel the past
I always look backwards

Fighting, floating
Tasting blood in my mouth
Ancient damp painting ruins
Feel the rising chill

I listened to the sound of your airs
We’re watching stone saints fall over
While the black crows will be taking to the sky

Falling, falling, falling, fall into me
I hear echoes of my speech
And I see shadows of my walk
I feel the past
I always look backwards

My heart is drifting through all shades of green
My head is thinking through meadows of the sea
Lonely as I am

Expanding the scene where I've never (ever) been
A promise at last to call back the past
To finish off with you - I'm finishing off with you

Sliding down

credits

MURAT'11

İzmir...

2011-05-16T22:01:00.009+03:00

İzmir, Türkiye'de gitmediğim nadir şehirlerden biriydi. Evet çok ama çok pişmanım ama fotoğraf çekimi, mezuniyet provası, sınavlar, raporlar, projeler, ödevler, balo keşmekeşinden kurtulup bir süre nefes almamı sağladı. 9-10 Mayıs Hacettepe Üniversitesi Bahar Şenlikleri vardı. Yalın'la, Mor ve Ötesi'yle, Athena'yla, TNK'yle ve Şebnem Ferah'la çok eğlendik, kurtlarımızı döndük. 1 gün ara verdik ve İzmir için yola koyulduk. Her şey Dokuz Eylül Üniversitesi'ndeki kolokyuma katılma kararım ile başladı. Yapacak çok ama çok işim olmasına rağmen ben de katıldım. İyiki yapmışım. İzmir muhteşem bir şehirmiş. Sadece denizi olduğu için değil...Her şeyiyle... Çok modern... Her yerde laiklik ve Atatürk kokusu alıyorsunuz. Çok fazla çarpık kentleşme olsa da gecekonduları bile insanı ayrı bir etkiliyor. .. Sadece 2 gün kaldım. Cuma akşamı yola çıktım Ankara'dan. Alsancak'ta deniz kenarında ve deniz manzaralı bir otel odasında kaldım, 2 arkadaşımla birlikte. Sadece uyumak için olsa dahi :)) Bostanlı'sı, Buca'sı, Karşıyakası, Konak'ı, Alsancak'ı... Belki çok fazla ilçelerini gezemedim ama bu bile yetti bana. Bazı arkadaşlarım Şirince'ye, Selçuk'a, Tire'ye filan gitti ama benim o ara üniversitede olmam gerekliliği yüzünden bu kadarıyla idare ettim ama dediğim gibi yetti bana. O deniz kokusunu içime çekmek bile bir enerji verdi. En sevdiğin arkadaşlarımla denizle aranda 1 cm varken içilen nargilenin ve biranın tadı bir başka oldu hemde gece yarısını çoktan geçmişken. Böyle bir şeyi Ankara'da yaşayamazsınsın bile. Vapur'un gürültüsü ve suları hareketlendirmesi, martıların simitlere atlaması...Konak meydanı, kemeraltı çarşısı, Asansör, Kadifekale, Agora... Kızlarağası Hanı'nda ünlü Ömer Usta'nın kahvesini içmek... Alsancak'ta çimenlere yayılmak ve sokaktan geçen tanımadığın biriyle derin bir muhabbete dalmak... hem de spor, politika, ekonomi ve siyaset konularında... İstanbul'da ve Ankara'da almadığım tadı burada aldım... Herkesin neden bu kadar İzmir düşkünü olduğunu şimdi daha iyi anlıyorum. Daha çok şey yaptım ve çok fazla fotoğraf çektim ama hepsini anlatmayacağım çünkü çok yorgunum. Atilla İlhan'ın da dediği gibi, ben de karar verdim, "benim son adresim İzmir olmalı."

MURAT'11

In Rainbows

2011-05-15T21:33:00.004+03:00

Hayat bazen hani böyle suratımıza vurur ya, ben pembe değilim ulan, siyah değilim, beyaz da değilim, benim renklerim var anla artık diye.

Hayatın gökkuşağı gibi bir çok rengi olduğunu anlamak sanırsam "büyümek" denen oluşum oluyor. Sıkıntılı bir süreç bu, öyle kolay değil. O ergenlik dönemimizde hayatın ya çok siyah ya da çok beyaz olduğunu düşünüyoruz. Sonra bir anda gözümüz kamaşıyor renklerle, hayat sillesini vurduğunda. Gözlerimiz acıyor, ağlıyoruz gecelerce. Bazıları acıyı dindirmek için sigaraya, alkole, uyuşturucuya başlıyor, bazıları da o yöne bakmamak için kendini oyalayacak başka insanlar arıyor. Bazı insanlar da bu göz kamaştırıcı ışığa aşık oluyor, her rengini görmek için kendini paralıyor.

Alçak gönüllülüğe lüzum yok, ben her zaman farklı renkler görmeye çalıştım. Şimdiye kadar 3 tamamen birbirinden farklı ülkede yaşadım, 4. ülkeyi de listeye eklemek üzereyim. 22 yaşında Avrupa'nın neredeyse her ülkesini gördüm, birbirinden tamamen farklı insanlarla tanıştım. En az 20 dilde teşekkür etmeyi öğrendim, 10 farklı milletin insanlarıyla aynı evde yaşadım. Küçükken hayalini delicesine kurduğum bir çok şeyin gerçeğe dönüştürdüm. Kimsenin vermeye cesaret edemeyeceği büyük kararlar verdim, belki de cesaretin dibine vurdum. Çok salaklık yaptım ama yaptığım hiçbir şeyden pişman olmadım. Hep arandım, hep farklılıkları yaşamaya çalıştım. Uğraştım. Ama yine de dedim ya hayat gözlerimizi acıtıyor ışığıyla diye, farklı bir rengi görmek daha da acı verici oluyor.

Ama şimdiye kadar ben önce gökkuşağını keşfettim, sonra da ilk renk kırmızıyı gördüm. Turuncu ise şu an gözlerimin önüne geldi.

İnanılmaz bir duygu bu, farklı bir rengi görmek, farklı bir tat almak hayattan artık, çok acı verici ama inanılmaz büyüleyici. Ey turuncu, kabul etmeliyim ki, sen bayağı çetin cevizdin. Sarının nasıl olacağını kestiremiyorum bile. Yine de sabırsızlıkla beklemiyor değilim.

Acaba son renge geldiğimde bu şarkıyı mı mırıldanacağım?

ELIF'11

Nostalji

2011-04-20T22:15:00.001+03:00

Fatih Erdemci - Ben Ölmeden Önce: Öylesine aklıma geldi şarkı, üzerinden 12 yıl geçmiş şarkının ama bence en güzel Türkçe şarkılardan biri bana kalırsa :)

ELIF'11

Minua rakaastan sinua!

2011-04-18T09:06:00.001+03:00

Helsinki havaalanından kısa bir güncelleme: Hala bu ülkeye aşığım ben. Sakinliğine, doğasına, insanına, utangaçlığına, zenginliğine, alçakgönüllüğününe...

Daha uzun bir yazı yazacağım neler yaptığım hakkında, resimlerle beraber :)

ELIF '11

P.S. Noel Baba gerçekten var!!!!

Within Temptation-The Unforgiving

2011-04-16T23:31:00.072+03:00

Nihayet yazmaya başlayabilirim. Evet Within Temptation'ın The Unforgiving albümü çıkalı neredeyse 18 gün oldu ve ben daha yeni kritik yazıyorum. Şarkıları Nisan ayının son haftası elde edip dinlemiş olsam da, bu kritiği yazmadan önce, albümün DVD'li versiyonunun elime geçmesini bekledim. Albüm Salı günü Ankara'ya vardı ancak ben Ankara'da olmadığım için bugüne sarktı ve nihayet albümünü aldım.

İlk başta albümün standart versiyonunun ve plak versiyonunun Türkiye'de satışa çıktığını söyleyerek yazıma başlamak istiyorum. Grubun diğer albümlerinden daha ucuza satışa sunuldu. Albümün standart versiyonu (ki buraya tıklayarak D&R mağazalarından alabilirsiniz.) 14.90 Türk lirası, plak versiyonu ise (ki buraya tıklayarak D&R mağazalarından alabilirsiniz.) 48,50 Türk lirası. Eğer albümün sınırlı sayıda basılan ve Özel Düzenleme ismi verilen DVD'li versiyonunu almak isterseniz, benim yaptığım gibi albümü Hammer Müzik üzerinden sipariş verebilir veya İnternet üzerinden kredi kartınızı kullanarak satın alabilirsiniz. Dipnot olarak şunu söylemekte yarar var, albüm Türkiye'de satışa çıkar çıkmaz 3 numaradan Rock listelerine giriş yaptı ve bugün 2 numaraya kadar yükseldi. Within Temptation gibi Türkiye'deki popüleritisi oldukça düşük olan bir grup için inanılmaz bir olay bu.

Albümdeki parçaları yorulamadan önce albümün DVD'li versiyonunun tasarımından bahsetmek istiyorum. Digipack kutusunda oldukça güzel bir tasarımı var. Albümü kutudan çıkardığınızda albüm kapağından yapılmış bir poster çıkıyor önce. Arka yüzünde Facebook isimleri yer alıyor. Kendi ismimi aramayı denemedim ve denemeyeceğim çünkü yazının boyutu o kadar küçük ki gözümü bozmaya niyetim yok. Albümün kitapçığı ise, çizgi romandaki sahneleri ve karakterleri yaratan Romano Molenaar tarafından çizilmiş resimlerden oluşuyor. İlk başta taslak olarak çizilen bu çizimler daha sonra albüm kitapçığına konulmuş. Albüm çok renkli cıvıl cıvıl, yazının aralarında eklediğim resimlere bakacak olursanız albümde her rengin kullanıldığını görebilirsiniz.

Albüm 12 parçadan oluşuyor. Ayrıca albümün iTunes ve Japonya versiyonlarında 3 tane bonus şarkı bulunuyor. Şarkıları tek tek yorumlamadan önce şunu söylesem iyi olacak galiba. Within Temptation grubu kurulduğu 1996 tarihinden beri her çıkardığı albüm ile kendini geliştirdi. Özellikle The Silent Force albümleriyle dünya çapında büyük bir başarı yakaladı. 2007'de çıkardıkları The Heart Of Everything albümüyle bu başarısı pekiştirdi. Ve bu albüm yani The Unforgiving ile ileride hatırlanacak gruplar arasına girmeyi başardı. Bayan vokalli Rock grubu diye anılıyor ama her albümü birbirinden farklı. Her albümü kendi içinde başlı başına bir bütün. The Unforgiving grubun ilk konsept albümü. Grubun beşinci albümünde bulunan şarkılar "BloodRayne & Dark 48" gibi oyunların arkasındaki senaryo yazarı Steven O'Connell tarafından yazılan bir çizgi romana dayanıyor. Çizgi romanın çizimleri ise yukarıda da belirttiğim gibi Romano Molenaar tarafından yapıldı. Grup elemanlarınında söylediği gibi albümdeki şarkılar 80'lilerin müziğini andırıyor. Bazı şarkıların arka planlarındaki melodiler de bu durumu pekiştiriyor. Dediğim gibi bu albüm, grubun diğer albümleri gibi çok farklı. The Heart of Everything albümündeki gibi çok fazla orkestra ve koro kullanılmamış, kullanılanlar arka plana atılmış. Gitar ve bateri sololarına önem verilmiş. Tam anlamıyla bir rock albümü yapılmaya çalışılmış ve muhteşem bir sonuç ortaya çıkmış. Grup bu albümle büyük bir risk almış ve bence yılın en iyi albümleri arasına girmeyi başarmış. Albümün yapımcı koltuğunda grupla The Silent Force ve The Heart of Everything albümleri ile de çalışmış Daniel Gibson oturuyor. Şarkıların sözlerinin çoğu Sharon Den Adel ve Robert Westerholt tarafından yazılmış.

Albüm yarım dakika gibi kısa bir tanıtımla açılıyor. Why Not Me. Arkaplanda çalan kemanlar eşliğinde "Mother Maiden"ın sesi çınlıyor kulaklarınızda. Bir nevi albüm konseptini anlatıyor. "Someone has to take a stand against evil. Why should it not be me?"

Daha sonra Shot In The Dark ürkütücü girişiyle arzı endam ediyor. Bu albümden yayınlanacak üçüncü single ve adına çekilmiş bir kısa film mevcut. Sakince başlıyor ve aniden hızlanıyor. 80'lilerin pop/rock ögelerini kolayca ayırt edebiliyorsunuz. Gitarın çokça kullanıldığı parçalardan biri. Kolayca hatırlanabilecek bir nakarat ve sonlarına doğru başlayan muhteşem bir gitar solosu. Albümdeki en sevdiğim parçalardan biri.

Gitar riffleri başlıyor ve Sharon'un "oooo" sesleri duyuluyor. In The Middle of the Night. Sağlam tabanlı sert bir şarkı. Bu şarkıyla birlikte Within Temptation adeta "biz bu işi reklam için yapmıyoruz" diyor. Çizgi romanda verilmek istenen heyecanı, aksiyonu ve hızı kazandırıyor. Albümün kapanış kısmı ise gerçekten akılca kalıcı ve tam anlamıyla epik! Albümdeki ev sevdiğim parçalardan bir diğeri daha.

Bir sonraki şarkı Faster. Grubun bu albümden çıkardığı ilk single. Şarkı için bir video klip ve kısa film çekildi. (bknz: Faster Kısa Filmi ve Video Klibi) Bana göre, konsepte çok yakışan fakat diğer şarkılara göre biraz sönük kalan bir parça. İlgi çekici bir parça olması şarkının neden albümün çıkış parçası olduğunun bir göstergesi. Dikkatle dinlenirse 80'lilerin diskolarında çalınan melodinin bu şarkının arka planına konulduğu duyulabilir. Dinleyici "Faster and faster and faster..." diyerek coşturuyor. Albümdeki diğer şarkılar gibi oldukça fazla gitar kullanılmış.

Bazı sitelerde yazdığı gibi eğer albüm 3 bölümden oluşuyorsa ilk bölümü böylece tamamlamış oluyoruz. İkinci bölüme Fire And Ice ile geçebiliriz. Albümdeki ilk ballad. Ballad denilince akla sürekli yavaş ilerleyen bir parça gelmesin. Power ballad denilen türlerinden. Yavaş yavaş ivme kazanıyor şarkı. İhaneti anlatan bu parça piano ve Sharon'ın Mother Earth'de çok sık kullandığı sesi ile başlıyor. Bir korku filminin müziği gibi hissettiriyor, sanki karanlığa ve kötülüğe bir sırt dönüş. Parçanın ilerleyen dakikalarında Sharon'a koro ve orkestra destek çıkıyor, bateri ve gitarlar giriyor. İtiraf etmeliyim bu tezatlığı ilk başta hoş karşılamamıştım ama şimdi şarkıyı seviyorum :)

Ve In The Middle of the Night ile birlikte albümdeki en sert ve güçlü şarkılardan biri Iron. Grubun çoğu hayranı gibi bende çok sevdim bu şarkıyı. Bateri şarkıda öne çıkıyor ve şarkı boyunca hep öyle devam ediyor. Grup tarihinde hiç bu şekilde çalınan bateri duymamıştık (Enter albümlerinde de benzer bir şekilde kullanmışlardı bateriyi.) Geri planda çalan orkestra şarkıya ayrı bir hava katıyor. Sanki "şimdiden sıkıldınız mı? daha bitmedi..." der gibi Sharon, "Dont walk away!" diye bağırıyor. Albümün zirve yaptığı nokta ise "Mother Maiden"ın "You need not to fear us, unless you are a dark heart, a voile one who preys on the innocent- I promise. You can't hide forever in the empty darkness. For we will haunt you down like the animal as you are and pull you into the very bowels of hell" söyleyişi ve sonrasında gelen koro ve gitar solosu.

Sırada Where Is The Edge var. Bana göre Faster'dan sonraki en sönük parça. Bu albümden Me & Mr. Jones filminin tanıtımı için yayınlanan ilk parça. Grubun hayranlarını daha fazla bekletmemek için filmden görüntüler eşliğinde yayınladığı bu parçayı, çok sık dinlediğim için şarkı bana birazcık sıkıcı geliyor artık. Halen sevenler olabilir tabi ki. Şarkı sözlerini çok anlamlı buluyorum. Şarkıdaki Sharon'un sesi The Heart of Everything albümünü anımsatıyor bana.

Ve Sinéad. Albümdeki en güzel parça. Where Is The Edge nasıl bir tipik Within Temptation parçası ise, Sinéad ise bu durumun tam tersi. Daha önce Within Temptation'dan böyle bir şey duymadık. Şarkının nakaratı akılda kalıcı ve melodik. Kullanılan orkestra kaba tabiri ile "cuk" oturmuş. Tam disko parçası. Klavye ve pop unsurları çok güzel bir biçimde harmanlanmış. Şarkı bu albümden yayınlanacak ikinci single. Şarkıyla uyumlu çok güzel bir video klip çekilmiş. Sinéad, çizgi romanının baş karakteri olduğu için, bu şarkı için çekilen kısa filmi de izleyebilirsiniz (bknz: Sinéad Kısa Film) Filmde de anlatıldığı gibi "Wohoho Sinéad, for the first time, life is gonna turn around, I'm telling you, you will like it!"

Böylece albümün ikinci bölümü de bitiyor. Son yani üçüncü bölüme Lost ile başlıyoruz. Fire And Ice gibi bir ballad parça. Şarkı, akustik gitarla eşliğinde Sharon'un derin sesiyle başlıyor. Daha sonra ivme kazanıyor. Albümdeki en güzel slow parça bana göre. Kemanlar ön plana çıkarılmış. Parçadaki koro, Sharon'u muhteşem bir şekilde destekliyor. The Heart of Everything albümündeki All I Need ve Frozen parçalarını azıcıkta olsa andırıyor. Çok dramatik bir parça, şarkının sonundaki elektro gitar solosu şarkıya ayrı bir hava katmış, o kasvetli havası biraz daha pekiştirmiş.

Üçüncü bölüme hızlı giriş yapan Murder. Albümdeki en çok sevdiğim parçalardan bir diğeri. Albümdeki diğer şarkılara göre biraz daha güçlü koro kullanılmış. Şarkının ortasındaki bağırışlar (herhangi bir terimsel karşılığı var mı bilmiyorum.) şarkının zirve noktalarından biri. Şarkıda kullanılan ses efektleri ve gitarlar etkileyici. Sona doğru orkestra, bateri ve gitar üçlemesi şarkıya ayrı bir hava katmış. Şarkı en üst noktada başlanıp gene en üst noktada bitirilmiş.

Albüm hız kesmiyor ve Demon's Fate'e geçiyoruz. Baterinin ve orkestranın çok sert bir şekilde kullanıldığı şarkılardan biri. Tüm albüm boyunca Sharon ilk defa bu şarkıda en yüksek notaya çıkıyor. Şarkı başlar başlamaz sizi yakalıyor ve sonuna kadar bırakmıyor. Orkestra'ya önem verildiği çok açık. Şarkının sonundaki gitar solosu ve orkesta adeta sizi headbang yapmaya çağırıyor.

48 dakika 10 saniye çok çabuk geçiyor ve Stairway To Skies'a varıyoruz. Albümdeki power balladlardan biri. Her albümünü gerçek bir ballad ile kapatmaya alıştığımız Within Temptation bu sefer bir farklılık yapıyor ve bizi şaşırtıyor. Şarkının sonunda orkestra ve gitarların sesi yavaş yavaş azalırken, kemanın, pianonun, gitarın ve baterinin etkileyici bir şekilde bir arada kullanıldığı bu şarkıyla albüme son noktayı koyuyoruz...sessizlik...

Tamam 'albüm bitti' diyebilirsiniz ama öyle değil. Grup albümün Japonya ve iTunes versiyonlarında The Last Dance, Empty Eyes ve I Don't Wanna isimli 3 bonus şarkı daha yayınladı. Konsepte uymadığı için albüme konulmayan bu parçalarda kendi aralarında güzeller. The Last Dance, otantik havası yüzünden Mother Earth albümüne çok yakışabilirdi veya An Acoustic Night At The Theatre isimli grubun akustik albümüne konulabilirdi. Empty Eyes ve I Don't Wanna parçaları ise The Unforgiving albümüyle uyum içinde. Bol miktarda gitar, bateri ve orkestra. Klasik Within Temptation parçaları ama dinlemesi pek güzel :) '

Bonus şarkıları da dinledik, haydi kalkalım' diye düşünmeden DVD'ye göz atmanızı öneririm. Faster, Sinéad ve Shot In The Dark şarkıları için çekilmiş video klipleri ve bu şarkılar için çekilmiş Mother Maiden, Sinéad ve Triplets kısa filmlerini izleyebilirsiniz. 20 dakikalık Albümün Yapım Aşamaları belgeseline göz atarak, grubun albümün her aşamasında neler yaptığını görebilirsiniz. Bunlara ek olarak Me & Mr. Jones filmi görüntüleri eşliğinde Where Is The Edge şarkısını dinleyebilir ve geçtiğimiz yıl yayınlanan Utopia video klibi izleyebilirsiniz. Bu albümle birlikte bu sene içinde, her 2 ayda bir yayınlanacak çizgi romanların tanıtım bölümünü DVD üzerinden okuyabilirsiniz. Grubun aralık 2010'da düzenlediği Facebook kampanyasında adınız olup olmadığını kontrol edebilir, Krediler bölümüyle DVD'i kapatabilirsiniz

Ve böylece 5 senelik hasret son buluyor. Yazıyı bitirmeden önce albüme 10 üzerinden 9 veriyorum. Neden 9, 10 değil? diye soranlar olabilir. Çünkü bu albümü dinlerken kimi yerlerinde başka gruplar aklıma geldi. Bu nedenle 1 puan eksik vermeyi daha uygun gördüm. Albüm özgün değil demek istemiyorum, yanlış anlaşılmasın. Kesinlikle favori albümlerim arasına girdi. Orkestra ve koro hayranı olarak, grubun The Heart of Everything albümü halen birinci sırada. Ancak, bu albüm de muhteşem. Başlı başına bir başyapıt. Albüm her Within Temptation hayranının arşivinde yer almalı. Kaçırmayın der, iyi eğlenceler dilerim! :)

MURAT'11

Suomi Finland Perkele! Back to origins!

2011-04-14T07:07:00.000+03:00

Göller ülkesi Finlandiya'ya olan aşkımı bir süredir unutmuştum Belçika'da geçen sancılı staj dönemim süresince. Ama Riga'dan Helsinki'ye binen uçağa binip, hala buzlu Baltik Denizi'nin üzerinden geçerken bir anda o geçrkele yüzleştim. Ben bu ülkeyi nedense seviyorum yahu, tamam bir sene boyunca unutmuş olabilirim, eski şefkati ve sevgiyi göstermemiş olabilirim ama Finlandiya'nin yeri başka yahu...

Bir kaç saat içinde Rovaniemi'ye giden uçağa bineceğim. Kuzey Kutbu dairesi, Santa Claus'un mekanı, kuzey kutbu ışıkları, haritada ulaşacağım en kuzey nokta, Lapland, Samiler... vs. tamamen farklı bir dünya yani, masallarda duyduğumuz cinsten. Ne kadar etrafı görebileceğim ondan emin değilim ama içim kıpır kıpırlığı inanılmaz. Sabahın 6sında kalkıp, duş ve kahveden sonra bu yazıyı yazmam da bunu kanıtlıyor galiba. :)

Santa Claus, senden bir ricam olacak, şimdi ciddi anlamda da tanışacağız bak, yani kanlı canlı olarak, lütfen burs almama yardımcı olur musun? Bak güzelim üniversiteye seçildim okumak için, gidemiyorum şu anda burs alamadığımdan dolayı. Ne olur sanki biraz yüzüme gülsen, ha be hacı?

ELIF '11

Within Temptation: Sinéad Kısa Film

2011-03-21T18:25:00.008+02:00

Within Temptation, The Unforgiving isimli yeni albümlerinden çıkacak ikinci single için çektikleri kısa filmi bugün yayınladı. Müzik videosu ise daha sonra yayınlanacak. (Müzik videosu tam 80'liler havasında ve bir discoda geçiyor. Sharon'ın saçı ve kıyafeti muhteşem!) Bu arada albümün CD+DVD sınırlı sayıda basılan düzenlemesini sipariş ettim. Bugün öğrendiğime göre albümün bu versiyonunda bir de büyük boy poster varmış.

MURAT'11

Ti Einai Afto?

2011-03-06T10:16:00.010+02:00

Sadece izleyin yorum yapmaya bile gerek yok. 5 dk 31 saniyelik kısa bir film. What Is That by Constantin Pilavios

MURAT'11

Currently Playing #2

2011-03-04T23:10:00.003+02:00

Florence and the Machine - Blinding

<p>&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/iframe&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;div&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/div&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;div&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Placebo - Running Up That Hill&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/div&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;div&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;iframe title="YouTube video player" width="400" height="255" src="http://www.youtube.com/embed/GHXVXG2kXBo" frameborder="0" allowfullscreen&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;</p>

Placebo - Running Up That Hill

Noir Desir - Le vent Nous Portera

Kurban - Sorma

Kings of Leon - Milk

Hans Zimmer - Time

ELIF '11

Sansür?!

2011-03-02T22:44:00.009+02:00

Ne kadar özgür ve demokratik bir ülkede yaşadığımız bir daha kanıtlandı. Bu mesajımı kimileri DNS ayarlarını değiştirip okuyabiliyor kimisi hiç okuyamıyor...Sırf daha fazla para kazanmak isteyen bir takım kişiler ve/veya kurumlar yüzünden blogger.com sitesi Türkiye'de yasaklandı. Bu işlemin suçlusu olarak da Google gösterildi. Kapatmanın nedeni Digiturk ve Google arasında yaşanan gelişmeler. Digiturk, yayın hakları kendisine ve Lig TV’ye ait olan bazı maçların izinsiz olarak Google bünyesindeki bazı bloglarda yayınlanmasını gerekçe gösterdi. Bu durum yeni sloganı "Hayallerine Dokun" olan Digiturk'ün ne kadar çelişkili olduğunu da ortaya koydu. Ama tabi ki " sansür sansür!" diye bağırmak çok gereksiz ve faydasız. Çünkü internetteki sitelerin bu şekilde kapatılması tam olarak sansür değil, hukuk sistemindeki bir boşluk. Umarım bu konuda çalışmalara başlanılır ve süreç en kısa zamanda tamamlanır. Hatırlatmak da yarar görüyorum, "bloguma dokunma" isimli bir kampanya başlatıldı. Aşağıda kampanyanın resmi adreslerini bulabilirsiniz.

ttp://blogumadokunma.tumblr.com
http://facebook.com/blogumadokunma
http://twitter.com/blogumadokunma

MURAT'11

"All I want is a moon upon a stick, just to dance around a pit"

2011-03-01T18:21:00.002+02:00

Bugün 1 Mart. Bahar geldi artık. Brüksel'de bile bugün biraz güneş açtı, dün sırıksıklam olmuştum dışarıda halbuki. Buradaki son aylarımı yaşıyorum artık. Yeni insanlar gelecek eve, ele geçirecekler odalarımızı, çalışma masalarımızı, mutfağımızı, kahve makinemizi, anılarımızı.

Bugün kendimi odama kapattım, bir kaç mail cevapladıktan sonra. "I feel Slovenia" yazan kupama simsiyah bir kahve hazırladım kendime (evet artık simsiyah içiyorum kahvemi, neyseki sigaraya başlamadım), oturdum yıldızlı kırmızı halımın üstüne, derin bir nefes aldım.

Radiohead demiştim, tam zamanında geldi demiştim albüm. Evet bahar ayları yeni karar zamanı benim için. Önümü görme, yolumu çizme ayları. Kafamı sabitleme, o yol üzerinde son adım ilerleme ve sonunda başarma. Geçen baharda da Brüksel'e taşınma kararı almıştım, pişman da olmadım hiçbir zaman, biliyorum ki, bundan da olmayacağım.

Hayatın ne getireceği gerçekten belli olmuyor, bazen öyle yoruyor ki, kapkaranlıkta bırakıveriyor, ışıksız. Ağlatıyor saatlerce, lanet ettiriyor ama aslında gözümüzü kapatmışız, haberimiz olmuyor.

Ironic şarkısındaki gibi "Well life has a funny way of sneaking up on you, when you think everything's okay and everything's going right and life has a funny way of helping you out when you think everything's gone wrong and everything blows up in your face "

Yeni kararlar aldım, daha fazla sevdiğim şeyleri yapmak gibi, sevdiğim insanlarla beraber olmak, sevdiğim yerlerde gezmek, sevdiğim işi yapmak ve bunun sonucunda daha fazla gülmek, daha fazla dansetmek, daha fazla müzik dinlemek, konserlere gitmek gibi.

Radiohead, gözümü açtın. Müzik, bir kez daha gösterdin güzellikleri, bir kez daha güneşi getirdin. Artık bir dövmeyi hakettin :P Bunun üzerine bir kez daha "Lotus Flower" dinlenir mi? Evet...

ELIF '11

"There is an empty space in my heart and now it won't take root"

2011-02-24T13:58:00.002+02:00

Herkes hayatının bir soundtracki olsun diye hayal etmiştir, biraz müziğe ve filmlere ilginiz varsa hele, her zaman müzik dinlediğinizde müzikte moda girmişsinizdir mutlaka.

Benim için durum biraz daha farklı, nedense hep hayatımın doğru anında, doğru albümlerle karşılaştım ben. Arkadaşlarımdan kazık yediğim dönemde Nightwish'in Dark Passion Play'i çıkmıştı mesela ya da biraz daha umutla dolduğumda Placebo'nun Battle for the Sun'ı. Şimdi de biraz kaotik bir dönemden geçiyorum, kaotik ötesi bir albüm geldi işte tam bu anda, Radiohead "King of Limbs". Çok sürpriz oldu bu albüm bana, hiç beklemiyordum, ama acıkmışım yeni müziğe, yeni seslere, yeni kombinasyonlara, ilacım, suyum, aşım oldu albüm.

Bu aralar iş açısından aşırı kaotik bir dönemden geçmem nedeniyle bana bir saniye nefes aldırdı bu albüm. Tıpkı klipteki Thom Yorke gibi psikopata bağlamışçasına dans ediyormuşum meğersem. Arada gözlerimi açıp ne yapıyorum ben demem gerekiyormuş. Nereye gidiyorum, en doğruyu ben mi biliyorum acaba diye bakmam gerekiyormuş. Nereye koşuyorum acaba, henüz 22 yaşındayım neden tadını çıkarmıyorum bazı şeylerin demem gerekiyormuş. Su yüzüne çıkmak lazım belki, tıpkı güneşi gören nilüfer çiçeği gibi.

ELIF '11

A Soundproof Box

2011-02-17T11:15:00.006+02:00

Bu hafta boyunca süper şarkılar dinledim, bazılarını paylaşmak istiyorum! Ağır bir melankoli kokusu alabilirsiniz :)))

Explosions In The Sky - First Breath After Coma

DeVotchKa-How It Ends

Oi Va Voi-Refugee

Shane Shu - Push Me To the Ground (Acoustic feat. Anneke van Giersbergen)

Craig Armstrong - Weather Storm

Porcupine Tree-Sentimental

Bitter Ruin-Sound Proof Box

Bitter Ruin-Limp

İyi eğlenceler...

MURAT'11

You dont need to be an expert, you just need to be you!

2011-02-12T13:54:00.015+02:00

26 Mart günü 20:30 - 21:30 saatleri arasında ışıklarımızı bir saat kapatalım! 2007'den beri gerçekleşen bu eyleme bu sene de katılalım! Bu dünya bizim, başka dünya yok, onu korumamız lazım! http://www.wwf.org.tr/

NOT: Madem böyle bir blog var. Herkesi bilinçlendirmek adına, yan sütunda Dünya Saati/Earth Hour ve 1 Milyar Aç/1 Billion Hungry kampanyalarının bilgilerini bulabilirsiniz. 1 Milyar Aç kampanyasına yan sütundaki bağlantıyı tıklayarak siz de katılın, dilekçeyi siz de imzalayın!

MURAT'11

Ortaya Karışık Filmler

2011-02-11T23:19:00.073+02:00

Şu sıralar o kadar çok film izledim ki sayısını bende bir süre sonra unuttum. Kimisi Türkiye'de geçen sezon yayınlandı, kimisi henüz yayınlanmadı, kimiside yayınlanmayacak. Bilen bilir, beğendiğim filmler hakkında uzun uzaya yazılar yazıyorum. Şimdi buraya yazacakların ise tek başlarına kendi yazılarını hakketmediklerini düşündüklerim. Tabi ki içlerinde beğendiklerim var ve tabi ki bunlar benim düşüncelerim. Ama bu filmlerin hiç birinin sizi etkileyecek boyutta olduğunu düşünmüyorum. Uzun bir yazı olacak bu neden başlasam iyi ederim...

127 HOURS

127 Hours, Slumdog Millionaire filminden de hatırlayacağınız Danny Boyle tarafından çekildi. Düşük bütçeli bir film ve arada sırada gözüken yan karakterleri saymazsanız tek bir baş aktörü var: James Franco. Film gerçek bir hayat hikayesinden esinlenilmiş. Aron Ralston bir dağcı, 2003 yılınca Birleşik Devletlerin Utah eyaletinde bulunan Bluejohn Kanyonu'nda yürüyüş yaparken, altındaki kayanın hareket etmesiyle, eli kayanın altında sıkıştı. Tam 5 gün boyunca orada kaldı. Öleceğini zannetti, videolar kaydetti, resimler çekti ve 5. gün kör bir bıçakla dirseğinden itibaren kolunu kesti ve oradan kurtuldu. İşte film tam bunu konu alıyor. İlk başta pek sıradan geliyor ama filmin çekiliş şekli insanı gerçekten etkiliyor. Birde James Franco'nun oyunculuğu filme gerçekçilik katıyor. Film Türkiye'de 11 Şubat 2011'de yani bugün vizyona girdi. IMDB'de 19,262 oy ile 8,1 puan aldı.

ALL GOOD THINGS

All Good Things, Ryan Gosling ve Kirsten Dunst'ın baş rollerde oynadığı bir romantik gerilim filmi. Film, gerçek bir yaşam hikayesinden uyarlanmış. New York'lu emlakçı Robert Durst'ın hayatını anlatıyor. Çoğunlukla gerilim akıyor filmin içinde. Andrew Jarecki'in ilk uzun metrajlı filmi. Film, Türkiye'de vizyona girmeyecek. IMDB puanı 6,4 gibi düşük olsada kaçırmayın derim.

BURIED

Buried bu sene izlediğim heyecan dozu yüksek en güzel film. Filmin muhteşem bir özelliği var tek oyuncu, tek sahne, tek mekan, tek kostüm, tek müzik. Bunların hepsi normalde filmi sıkıcı kılabilir ama Buried filminde asla. Ryan Reynolds yetenek üstü bir performans sergilemiş. Chris Sparling çok akıcı bir senaryo yazmış ve Rodrigo Cortés ise bu senaryoyu beyaz perdeye aktarmayı başarmış. Film Irak'ta geçiyor ama tamamıyla Paul Conroy karakteri üzerine yoğunlaşmış. Film 8 Ekim 2010'da Türkiye'de vizyona girmişti. Gidememiştim ama iyi ki şimdi izlemişim. IMBD puanı bile filme hak ettiği ilgiyi gösteriyor, 25,654 kişinin oylaması ile puanı 7.3!

CONVICTION

Convinction bir dram filmi. Sam Rockwell ve Hilary Swank baş rollerde. Betty Anne Waters, Katharina Brow cinayetinden haksız yere suçlanan ve hapse atılan ağabeyi Kenneth Waters'ı kurtarmak için elinden geleni yapmaktadır. Sırf onun için hukuk fakültesini okumaya karar verir ve gelişmeler başlar. Şunu söylemekte yarar var, hoş vakit geçireceğinize inanıyorum, benim gibi film esnasında hop oturup hop kalkabilirsiniz. Hilary Swank'ın filmde muhteşem bir performans sergilediğini düşünüyorum. Türkiye'de 25 Şubatta vizyona girecek. IMDB puanı 4,863 kişinin oylamasıyla 7.2 olmuş.

CHANGELING

Changeling 2008 yılına ait bir Amerikan drama filmi. Ben daha yeni izleme fırsatını yakalayabildim. Angelina Jolie hayranı olarak gerçekten hoş vakit geçirdim. Yönetmen koltuğunda Clint Eastwood oturuyor. Film, kaybolan oğlunu bulmaya çalışan fedakar bir anne ile 1928 yılında Birleşik Devletler eyaleti Los Angeles'ta yaşananları anlatan gerçek yaşamdan uyarlanmış. 30 Ocak 2009'da Türkiye'de vizyona girmiş vr DVD'si raflarda yerini almış. IMDB puanı ise 71,863 oy ile 8!

DEVIL

Devil, yapımcılığını M. Night Shyamalan'ın üstlendiği, John Erick Dowdle tarafından yönetilen, The Night Chronicles üçlemesinin ilk filmi. Bir asansörün içinde yaşananları anlatıyor. 17 Eylül 2010'da Türkiye'de vizyona girmiş. 20,731 kişinin oylamasıyla IMDB puanı 6.5. Bu üçlemenin ikinci filminin ismi ise Reincarnate olacakmış. Birazcık gerilmek istiyorsanız izleyin fakat daha fazlasını beklemeyin.

DUE DATE

Due Date, tipik bir Amerikan güldürüsü. Zengin, yakışıklı akıllı olgun bir adam ile, onun tam tersi ve bir o kadar sakar salak bir adam birlikte yaşadıkları. Hoş vakit geçirebilirsiniz. Todd Phillips tarafından yönetildi. 16 Kasım 2010'da vizyona girmiş ve DVD'si raflardaki yerini almış. IMDB puanı ise 24,377 oy ile 6.8.

EASTERN PROMISES

İşte hakkında upuzun yazı yazmak istediğim sonradan vazgeçtiğim film. Tek kelimeyle muhteşem bir filmdi. Naomi Watts'ın rollerini büyük bir titizlikle seçtiğine kanaat getirdiğim bir filmdi. "Her günah iz bırakır" mottolu Türkçe, Rusya ve İngilizce dillerinin kullanıldığı Eastern Promises (Türkçe meal-i Şark Vaatleri) Londra, İngiltere'de ikamet eden ve burada restaurant işleten bir Rus mafyasını anlatıyor. Viggo Mortensen tam bir Rus gibi oynamış. Steven Knight tarafından yazılıp David Cronenberg tarafından yönetilmiş. Promosyonu dünya çapında pek iyi yapılmadığı için hakettiği ilgiyi aldığını düşünmüyorum. 30 Kasım 2007'de Türkiye'de vizyona girmiş ancak DVD'sini hiç bir yerde bulamadım. IMDB puanı ise filme göre oldukça düşük, 7.8!

FAIR GAME

Hakkında uzun uzun konuşmak isteyeceğim bir film daha Fair Game. Fair Game 2010 yapımı baş rollerinde Sean Penn ve Naomi Watts'ın oynadığı bir polisiye gerilim filmi. Irak savaşını tüm gerçekleri ile gözler önüne seren film, Valerie Plame isimli CIA ajanının Beyaz Saray görevlisi tarafından gizli kimliği çeşitli nedenler yüzünden ifşa edildikten sonra, oturup Fair Game: My Life as a Spy, My Betrayal by the White House isimli anı kitabını yazmasından önceki süreci ve kocasının kendilerinin haklı olduğunu göstermek amacıyla gerçekleştirdiği mücadeleyi anlatıyor. Gerçek bir hikaye, ilgi çekici... Gerçekte yaşananları buraya tıklayarak okumadan önce filmi izlemenizi tavsiye ederim. Valeri Plame'in verdiği ifadeyi ise Youtube üzerinden buraya tıklayarak izleyebilirsiniz. Film Türkiye'de henüz vizyona girmedi. IMDB puanı ise 3,878 kişinin oylaması ile 7. Kaçırmayın derim.

EASY-A

Easy-A, Emma Stone'un baş rolünü oynadığı güzel bir gençlik komedi filmi. IMDB puanı 7.2! Film hakkında daha fazla şey söylenemez sanırım. Gülmek istiyorsanız kaçırmayın!

LOVE & OTHER DRUGS

Love & Other Drugs filmi baş rollerini Jake Gyllenhaal ve Anne Hathaway'in paylaştığı, yönetmenliği ise Edward Zwick'in yaptığı komedi-drama filmi. 14 Ocak 2011 tarihinde vizyona girdi. Jamie Reidy'nin Hard Sell: The Evolution of a Viagra Salesman isimli kitabından esinlenildi. Biri Pfizer'de ilaç satıcısı diğeri Parkinson hastası iki kişinin arasında gelişen aşk ilişkisini ve daha sonra yaşananları anlatıyor. Göründüğü gibi içi boş bir film değil. IMDB puanı 9,855 kişinin oyu ile 6.6!

THE KING'S SPEECH

The King's Speech, senenin en ilgi gören İngiliz yapımlarından biri. Bol bol İngiliz aksanına doyduğumuz muhteşem bir film. Başrolerini Colin Firt, Geoffrey Rush ve Helena Bonham Carter'ın oynadığı bir İngiliz tarih filmi. Tamamıyla gerçek bir hikayeye dayanan, 12 Akademi Ödülü, 4 BAFTA Ödülü, 7 Altın Küre adaylığına sahip (ki bence En İyi Film dalında Oscar ödülünü hakkediyor), İngiliz Kralı 6. George'un zoraki olarak kral oluşunu ve yaşadığı kekemelik sorunu nasıl aştığını anlatan bir film. KESİNLİKLE kaçırmadan izleyin derim. 18 Şubat 2011 tarihinde Türkiye'de vizyona girecek ve ben de bir kez daha sinemada izleyeceğim. 28,738 kişinin oyu ile güncel IMDB puanı 8.5!

THE SOCIAL NETWORK

The Social Network, Facebook isimli sosyal paylaşım sitesinin kurucusu Mark Zuckerberg'in Facebook'un kuruluşundan itibaren yaşadıklarını anlatan bir film. Film, Seven (1995), The Game (1997), Fight Club (1999), Panic Room (2002), Zodiac (2007), The Curious Case of Benjamin Button (2008) filmlerinden de tanıdığımız David Fincher tarafından yönetildi. Jesse Eisenberg, Andrew Garfield, Justin Timberlake, Brenda Song, Armie Hammer, Max Minghella, Rashida Jones, Joseph Mazzello, ve Rooney Mara filmdeki rolleri paylaşıyor. Film, En İyi Film dahil 8 Akademi Ödülü adayı. Filmin konusunun sıradanlığını saymazsak görsel bir şölen yaşayacağınızı söyleyebilirim. Kullanılan müziklerin sahneler ile uyumuda güzel. Güzel kurgulanmış bir eser. 22 Ekim 2010 tarihinde Türkiye'de vizyona girdi ve 85,547 kişinin oyu ile hak ettiğini düşünmediğim IMDB puanına sahip: 8.2! Filmin belli bir süresinden sonra sıkılmaya başlayabilirsiniz, çok normal :) İleri sarma tuşu bir klavye kadar yakın.

UNSTOPPABLE

Unstoppable, güzel bir aksiyon gerilim filmi. Film ünlü yönetmen Tony Scott tarafından yönetildi. Baş rollerinde Denzel Washington ve Chris Pine var. 1 milyon ton çelik ile 80000 galon sıvı fenol taşıyan trenin kontrolünün yitirilmesinin, içinde kondüktör olmadan ters istikamete doğru 100 km/saat hızla ilerleyişinin, trenin durdurulmazsa 100 bin kişinin ölümüne neden olacağının, tam bu sırada aynı ray üzerinde farklı istikametten yaklaşan 2 kondüktörün treni durdurma çabalarının anlatıldığı heyecan dolu dakikalar yaşayacağınızu umduğum bir film. 12 Kasım 2010 tarihinde Türkiye'de vizyona girmiş ve DVD'si raflardaki yerini almış. Kaçırmadan DVD'yi alın izleyin. Eminim beğeneceksiniz. IMDB puanı ise 6.9!

THE TOWN

Bu film izlediklerimin arasında en beğendiğim bir filmdi. Tamam sıkılmadım ama ne sonu vardı ne başı vardı. Ben Affleck tarafından yönetildi.Chuck Hogan'ın Prince of Thieves isimli romanından uyarlanmış. Çok oldu izleyeli ama yinede yazma gereği duydum. Banka soygunu yapan bir çetenin ve çetenin başındakilerin hikayesini anlatıyor. Eğer bir kaç saatim geçsin derseniz kaçırmayın ama illa izlemek zorunluğu hissetmeyin kendinizde. IMDB'de 52,804 kişinin oyu ile 7.7 aldığını şaşırdım. 24 Aralık 2010 tarihinde Türkiye'de vizyona girmiş. Henüz DVD'si yayınlanmamıştır. Bir Gone Baby Gone olamaz.

YOU AGAIN

Bugün anlatacağım son film You Again.Betty White'ın olduğu her film komiktir ya işte bu da öyle. Çok güldüm çok. Çok eğlenceli bir film. Kristen Bell, Jamie Lee Curtis, Sigourney Weaver, Odette Yustman ve Betty White gibi pek ünlü oyuncular oynuyor. 26 Kasım 2010 tarihinde Türkiye'de vizyona girmiş. IMDB puanı oldukça düşük ama olsun, siz takılmayın. İzleyin izlettirin!

THE ORPHAN

Uzun süredir korku ve gerilim filmi izlemiyordum. IMDB'i birazcık talan ettim ve The Orphan filminin çok beğenildiğinin ve izlenmesi gerektiğini gördüm. Biraz geç oldu ama iyi ki izlemişim çünkü gerçekten güzel bir film. Çok heyecanlı 2 saat geçirdim, kimi zaman gerildim kimi zaman çok sinirlendim. Özellikle o koca bozuntusu adama!!!! Vera Farmiga ve Peter Saargard başrol oyuncuları. DVD'sini kesinlikle arşivime ekleyeceğim! 30,752 kişinin oyu ile IMDB puan 7,1 ;)

THE ORPHANAGE

El Orfanato orijinal ismi. İspanyolca bir film.Juan Antonio Bayona tarafından yönetildi. Pan's Labyrinth, Hellboy gibi bir çok film ile ismini duyurmuş olan Guillermo del Toro yapımcı koltuğunda. Pek beğendim filmi. İzlemenizi tavsiye ediyorum! Bu filmde de koca bozuntusu bir adam mevcut malesef :) DVD'sini kesinlikle alacağım. Filmin müzikleri de çok güzel. IMDB puanı 7.7

Bunlar Aralık ayının başından beri belli aralıklarla çoğu gece vakti izlediğim filmler. Şu an tarafından izlenmeyi bekleyen Blue Valentine, Julie & Julia, Never Let Me Go, The American, The Company Men, The Fighter, True Girt, Children of Men, Zodiac ve Winter's Bone filmleri izlendikçe bu gönderi güncellenecektir. Baya bir uzun oldu umarım hangi filmi izlesem keşmekeşinize bir nebzede olsun çare olmuşumdur. Eğer herhangi hatalı veya sizi kızdıracak bir şey yazdıysam lütfen uyarın. Şimdiden iyi eğlenceler ^^

MURAT'11

Waiting For The End

2011-02-10T21:08:00.005+02:00

Nightwish'in yeni albümü hakkında muhteşem ötesi haberler aldıktan sonra, evet yerimde zıpladım, bilgisayarımın ekranını sevdim, posteri basıp beraber yatmaya karar verdim. Diyecek laf bulamıyorum, inanılmaz heyecanlıyım, yerde yatıp yuvarlanıyorum o derece! Of, ne zormuş yazmak bu konu hakkında. :D

Neyse, aslında bu postu şu videoyu paylaşmak için atıyorum, çok beğendim, size de tavsiye ediyorum. Linkin Park'ın albümünü zaten önceden de övmüştüm, yaptıkları videoları da övüyorum. Neyse söyleyecek laf bulamadım heyecandan, videoyu izleyin sadece :)

ELIF '11

P.S. Nightwish uleyn!

Imaginarium

2011-02-10T18:52:00.012+02:00

Nightwish yeni albüm çalışmalarına başladı. 13 şarkılık yeni albümün kayıtları tüm hızıyla devam ederken, grup bugün muhteşem bir haber ile hayranlarını sevindirdi. Yeni albümün adı ve çekilecek filmin ismi;

IMAGINARIUM

NIGHTWISH YENİ ALBÜMÜN KONSEPTİNİ AÇIKLIYOR:
Yeni albümün kayıtları arasında Nightwish bir film hazırlıyor.

"Imaginarium", aynı isimli yeni Nightwish albümü ve içindeki 13 şarkı üzerine kurulu bir müzikal kurgu filmi.

Filmin başkahramanı, kendi hayal dünyasında kaybolmuş bir şarkı yazarı. Halen genç bir çocuk olduğuna inanan yaşlı bir adam. Uykusunda uzak geçmişe yolculuk yapıyor ve yaşlı adamın eski hatıraları, genç delikanlının hayal ve müzik dünyası ile karışmış bir şekilde ona geri dönüyor.

Rüyalarında, yaşlı adam, en önemli hatıralarını bulmak ve dünyevi işlerini bitirmek için savaşıyor. Çok geç olmadan bu anılarını bulmak zorunda.

Önceden yapılmamış bu projenin fikri 2 sene öncesine, ilk defa Tuomas'ın film ile ilgili fikirlerini grup arkadaşlarına ve The Islander müzik videosunun yönetmeni Sn. Stobe Harju'ya anlatmasına dayanıyor. Bu uzun metrajlı filmin yönetmeni de o olacak. Film Nightwish ile birlikte Solar Films şirketi tarafından yapılacak. "Imaginarium"un çekimleri bu bahar başlanacak ve ilk gösterimi 2012'de yapılacak. Filme konu olan "Imaginarium" isimli albümün ise ne zaman yayınlanacağı henüz belli değil.

Nightwish Şubat ayının sonunda proje ile ilgili bir basın toplantısı düzenleyecek.

MURAT'11

Letter From Sol LeWitt to Eva Hesse

2011-02-07T00:00:00.002+02:00

From The Accidental Masterpiece: On the Art of Life and Vice Versa

Dear Eva,

It will be almost a month since you wrote to me and you have possibly forgotten your state of mind (I doubt it though). You seem the same as always, and being you, hate every minute of it. Don’t! Learn to say “Fuck You” to the world once in a while. You have every right to. Just stop thinking, worrying, looking over your shoulder wondering, doubting, fearing, hurting, hoping for some easy way out, struggling, grasping, confusing, itchin, scratching, mumbling, bumbling, grumbling, humbling, stumbling, numbling, rumbling, gambling, tumbling, scumbling, scrambling, hitching, hatching, bitching, moaning, groaning, honing, boning, horse-shitting, hair-splitting, nit-picking, piss-trickling, nose sticking, ass-gouging, eyeball-poking, finger-pointing, alleyway-sneaking, long waiting, small stepping, evil-eyeing, back-scratching, searching, perching, besmirching, grinding, grinding, grinding away at yourself. Stop it and just DO!

From your description, and from what I know of your previous work and you [sic] ability; the work you are doing sounds very good “Drawing-clean-clear but crazy like machines, larger and bolder… real nonsense.” That sounds fine, wonderful – real nonsense. Do more. More nonsensical, more crazy, more machines, more breasts, penises, cunts, whatever – make them abound with nonsense. Try and tickle something inside you, your “weird humor.” You belong in the most secret part of you. Don’t worry about cool, make your own uncool. Make your own, your own world. If you fear, make it work for you – draw & paint your fear and anxiety. And stop worrying about big, deep things such as “to decide on a purpose and way of life, a consistant [sic] approach to even some impossible end or even an imagined end” You must practice being stupid, dumb, unthinking, empty. Then you will be able to DO!

I have much confidence in you and even though you are tormenting yourself, the work you do is very good. Try to do some BAD work – the worst you can think of and see what happens but mainly relax and let everything go to hell – you are not responsible for the world – you are only responsible for your work – so DO IT. And don’t think that your work has to conform to any preconceived form, idea or flavor. It can be anything you want it to be. But if life would be easier for you if you stopped working – then stop. Don’t punish yourself. However, I think that it is so deeply engrained in you that it would be easier to DO!

It seems I do understand your attitude somewhat, anyway, because I go through a similar process every so often. I have an “Agonizing Reappraisal” of my work and change everything as much as possible = and hate everything I’ve done, and try to do something entirely different and better. Maybe that kind of process is necessary to me, pushing me on and on. The feeling that I can do better than that shit I just did. Maybe you need your agony to accomplish what you do. And maybe it goads you on to do better. But it is very painful I know. It would be better if you had the confidence just to do the stuff and not even think about it. Can’t you leave the “world” and “ART” alone and also quit fondling your ego. I know that you (or anyone) can only work so much and the rest of the time you are left with your thoughts. But when you work or before your work you have to empty you [sic] mind and concentrate on what you are doing. After you do something it is done and that’s that. After a while you can see some are better than others but also you can see what direction you are going. I’m sure you know all that. You also must know that you don’t have to justify your work – not even to yourself. Well, you know I admire your work greatly and can’t understand why you are so bothered by it. But you can see the next ones and I can’t. You also must believe in your ability. I think you do. So try the most outrageous things you can – shock yourself. You have at your power the ability to do anything.

I would like to see your work and will have to be content to wait until Aug or Sept. I have seen photos of some of Tom’s new things at Lucy’s. They are impressive – especially the ones with the more rigorous form: the simpler ones. I guess he’ll send some more later on. Let me know how the shows are going and that kind of stuff.

My work had changed since you left and it is much better. I will be having a show May 4 -9 at the Daniels Gallery 17 E 64yh St (where Emmerich was), I wish you could be there. Much love to you both.

Sol

MURAT'11

Within Temptation: Faster Kısa Filmi Ve Video Klibi

2011-01-31T19:10:00.011+02:00

Within Temptation, the Unforgiving ismini verdiği yeni albümlerinden ilk single olan Faster'ın video klibini yayınladı. Klip kısa bir film ile başlıyor daha sonra şarkı eşliğinde grubun performansıyla sonlanıyor. Sadece grubun performansının olduğu video klipte mevcuttur. Ben çok beğendim, umarım sizde beğenirsiniz, iyi eğlenceler...

Kısa filmde geçen konuşmaların yazılı versiyonu;

Oh I have been called many things in my long life- a seer, a heroine, a guardian. I have lived to see the birth of many nations cried and prayed through numerous bloody wars. We are the things you see out of the corner of your eye. The shapes and shadows that scared the periphery. We are the folklore legends, the frost giants, the leprechauns, the trolls under the bridge, the ghosts in the attic. I recruit my servants from the souls that have sinned during their lifetime to fight evil in all its shapes and forms and crush it like a cockroach under a foot. Guilt can be a powerful motivator…. and redemption an even greater. You need not to fear us, unless you are a dark heart, a voile one who preys on the innocent- then heard my warning and heard it well: my servants will find you, this I promise. For we will haunt you down like the animals you are and pull you screaming feet first into the very powers of hell. Some may call it a curse, a life like mine, but others a blessing. It’s certainly a lonely life, but a fulfilling one and the best. It’s my cross to bear and I bear it gladly. Someone has to take a stand against evil, why should it not be me? Sometimes, on still nights, you create your mind of wandering thoughts, you may hear them whisper my name to the heavens: Mother Maiden.

MURAT'11

Anger & Empathy

2011-01-31T00:19:00.004+02:00

Gereksiz belki ama insan ilişkilerini çok güzel açıkladığını düşündüğüm bir yazıyı İngilizce olarak paylaşmak istiyorum. Yazı ünlü filozof Marcus Aurelius'a ait. Yazının diğer bölümlerini yazarın The Meditations isimli kitabında bulabilirsiniz.

When offended by other people’s actions,

1. Remember the close bond between yourself and the rest of mankind…
2. Think of the characters of those who offend you at the table, in their beds, and so on. In particular, remember the effect their negative way of thinking has on them, and the misplaced confidence it gives them in their actions.
3. If what they’re doing is right, you’ve no reason to complain; and if it’s not right, then it must have been involuntary and unintentional. Because just as “no-one ever deliberately denies the truth,” according to Socrates, so nobody ever intentionally treats another person badly. That’s why these negative people are themselves insulted if anyone accuses them of injustice, ingratitude, meanness, or any other sort of offence against their neighbours -they just don’t realise they’re doing wrong.
4. You yourself, are no different from them, and upset people in various ways. You might avoid making some mistakes, but the thought and inclination is still there, even if cowardice or egotism or some other negative motive has held you back you from copying their mistakes.
5. Remember, you’ve got no guarantee they’re doing the wrong thing anyway, people’s motives aren’t always what they seem. There’s usually a lot to learn before any sure-footed moral judgements can be made about other people’s actions.
6. Tell yourself, when you feel upset and fed up, that human life is transient and only lasts a moment; it won’t be long before we’ll all have been laid to rest.
7. Get rid of this, make a decision to quit thinking of things as insulting, and your anger immediately disappears. How do you get rid of these thoughts? By realising that you’ve not really been harmed by their actions. Moreover, unless genuine harm to your soul is all that worries you, you’ll wind up being guilty of all sorts of offences against other people yourself.
8. Anger and frustration hurt us more than the things we’re annoyed about hurt us.
9. Kindness is an irresistible force, so long as it’s genuine and without any fake smiles or two-facedness. Even the most stubborn bad attitude is nothing, if you just keep being nice to the person concerned. Politely comment on his behaviour when you get the chance and, just when he’s about to have another go at you, gently make him self-conscious by saying “No, my son; we’re not meant for this. I’ll not be hurt; you’re just hurting yourself.” Subtly draw his attention to this general fact; even bees and other animals that live in groups don’t act like he does. Do it without any hint of sarcasm or nit-picking, though; do it with real affection and with your heart free from resentment. Don’t talk to him harshly like a school teacher or try to impress bystanders but, even though other people may be around, talk as if you’re alone together in private.
Keep these nine pieces of advice in mind, like nine gifts from the Muses; and while there’s still life in you, begin at last to be a man. While guarding yourself against being angry with others, though, be just as careful to avoid the opposite extreme, of toadying. One’s just as bad as the other, and both cause problems. With bouts of rage, always remind yourself that losing your temper is no sign of manhood. On the contrary, there’s more strength, as well as more natural humanity, in someone capable of remaining calm and gentle. He proves he’s got strength and nerve and guts, unlike his angry, complaining friend. Anger’s just as much a sign of weakness as bubbling with tears; in both cases we’re giving in to suffering.

Finally, a tenth idea, this time from the very leader of the Muses, Apollo himself. To expect bad men never to do bad things is just madness; it’s asking the impossible. And to let them abuse other people, and expect them to leave you alone, that is arrogance.

MURAT'11

9 Crimes

2011-01-29T22:20:00.006+02:00

"Is that alright?

I give my gun away when it's loaded

Is that alright?
If you dont shoot it, how am I supposed to hold it?"

1. Zayıflamak niyetine sadece tatlıya abanmak.
2. Havanın soğuk olduğunu bahane edip sürekli evde oturmak.
3. Sırf iyi olduğunu sansın insanlar diye, insanları kırıcı şakalar yapıp gülmek.
4. Sırf eğlence olsun diye biriyle beraber olmak.
5. Sırf ortama ayak uydurmak niyetiyle kendini alkole verip aşırı sarhoş olmak, ayakta duramamak.
6. Ağlamayı unutmak, ağlayamamak.
7. Kendini iyi hissettirdiğini düşündüğün için, kendini alışverişe adamak.
8. Aşırı kahve içmek.
9. Aşık olmak.

ELIF '11

Within Temptation - Faster

2011-01-21T19:52:00.009+02:00

Within Temptation The Unforgiving isimli yeni albümünden "Faster" isimli ilk single'ını dinleyicileriyle paylaştı. İşte şarkı ve sözleri. İyi eğlenceler...

I can't sleep because its burning deep inside
Like gasoline on a fire running wild
No more fear cause I'm getting closer now
So unreal but I like it anyhow

I go faster and faster and faster and faster and faster and faster and faster

And I can't live in a fairytale of lies
And I can't hide from the feeling 'cause it's right
And I go faster and faster and faster and faster for life
I can't live in a fairytale of lies

I can feel that you mesmerize my heart
I Feel so free I'm alive I'm breaking out
I Won't give in, 'cause I'm proud of all my scars
And I can see I've been wasting too much time

I go faster and faster and faster and faster and faster and faster and faster

And I can't live in a fairytale of lies
And I can't hide from the feeling 'cause it's right
And I go faster and faster and faster and faster for life
I can't live in a fairytale of lies

And I can't live in a fairytale of lies
And I can't hide from the feeling 'cause it's right
And I go faster and faster and faster and faster for life
And I can't live in a fairytale of lies
A fairytale of lies

MURAT'11